Chciałbym coś wyznać.

Jestem toksycznym człowiekiem.

Narcyz.

Wymagający władzy i kontrolujący.

Egomaniak.

Tak, tak, jestem Świadomością, Boskim Ja, Wiecznym Światłem, nieskazitelnym i bezosobowym Oceanem Świadomości w sercu wszystkich Istot.

Jestem tym wszystkim, tak.

Namaste.

Ale Chcę być częścią rozwiązania, a nie problemu.

A uzdrowienie zawsze zaczyna się od radykalnej szczerości.

Mój „wewnętrzny dupek”.

Namaste..

Więc pozwól mi wyznać: jestem narcyzem.

Pełnowartościowy, obsesyjny narcyz.

Stosuję Przemoc.

Mistrz manipulacji.

Szalone i wyolbrzymione ego.

Widziałem, jak te narcystyczne wzorce odgrywają się w mnie i w moich najbliższych związkach na przestrzeni lat!

I przenosząc te głęboko zakorzenione programy z dzieciństwa w światło Świadomości, byłem w stanie rozpocząć podróż w kierunku zrozumienia, uzdrowienia… i przepisania ich na zdrowe.

Jednak tego nie uczyniłem.

Zadawanie bólu i cierpienia sprawiało mi więcej frajdy, pogrążałem siebie i innych.

Tak więc wyznaję: w moim bólu i wstydzie od lat próbuję kontrolować kobiety i nimi manipulować. Kobiety, które zasługiwały na dużo, dużo lepsze rzeczy.

Osądzałem je.

Zaniedbałem je emocjonalnie.

Starałem się, aby pasowały do ​​mojego wizerunku „idealnej kobiety”.

Zawstydzałem je, wyzywałem, drażniłem i lekceważyłem, kiedy nie spełniały moich niemożliwych oczekiwań.

Winiłem je za mój ból.

Sprawiałem, że czuły się winne, małe i rozgoryczone.

Próbowałem je przekonać, że są śmieszne lub ulegają złudzeniom i omamom, myśląc moje myśli, odbierałem im prawo do emocji.

Odbierałem ich bardzo ważne uczucia.

Okłamywałem je, ukrywałem przed nimi prawdę.

Próbowałem sprawić, by zwariowały, ocierały się o szaleństwo, zwątpiły w siebie, w swoją wartość i poczuły się bezsilne, abym mógł je kontrolować, utrzymywać w fizycznym, ekonomicznym, emocjonalnym, mentalnym i duchowym uzależnieniu od mnie, bym mógł oszczędzić sobie nieznośnego uczucia bezsilności.

Kontrolowałem i dominowałem kobiety, aby uniknąć prawdziwej intymności.

W mojej samotności i wewnętrznym zamęcie czułem się uprawniony do ich czasu i energii, prawa do lekceważenia ich potrzeb, ich granic, ich uczuć, zajmowałem ich psychiczną przestrzeń i robiłem wszystko co jedynie dotyczyło MNIE.

Stałem się lepszym, ekspertem, najbardziej wyjątkowym, „najlepszym” i zlekceważyłem oraz zbrukałem ich cenny wewnętrzny świat.

Traktowałem je raczej jak przedmioty, którymi należy manipulować, a nie czułe, wrażliwe, nieskończenie wartościowe istoty, których należy słuchać, szanować i zapewniać bezpieczeństwo emocjonalne.

W sercu mojego narcyzmu tkwił terror intymności i głęboki wstyd oraz poczucie głębokiej porażki i niegodności, których w większości byłem nieświadomy.

Mój ojciec, alkoholik i dziwkarz, nauczył mnie, jak być narcyzem, jak zawstydzać innych, aby uniknąć nieznośnego uczucia wstydu, jak oceniać innych, aby nie zostać osądzonym.

Mówię to bez winy i złośliwości.

Ale to prawda.

Uwewnętrzniłem relacyjne zranienie mojego ojca, jego poglądy i przekonania na temat tego, kim jest „bycie mężczyzną”, pranie mózgu, które otrzymał od własnych rodziców.

Kiedy umierał na Alzheimera i na alkoholowym głodzie, w bólu i zmieszaniu, mogłem też dostrzec jego całkowitą niewinność.

Jego wystraszone wewnętrzne dziecko.

Jego własne, głęboko pogrzebane pragnienie miłości, której nigdy nie zaznał pielęgnując swoją urazę i niezintegrowany gniew.

Chciałbym wyznać coś jeszcze.

Jestem współzależny.

Jestem uzależniony od miłości.

Chroniczny, zadowalający ludzi i męczennik miłości.

A przynajmniej widziałem te wzorce w sobie przez lata.

W moim bólu, czując się pusty, bez tożsamości, bez nadziei i bez sensu mojego życia, używałam kobiet, aby wypełnić moją wewnętrzną pustkę, „naprawić” siebie i odwrócić się od siebie. Zignorowałam swoje własne potrzeby, własne uczucia, własne pragnienia i pasje, stłumiłem swoje autentyczne ja i dostosowałam się do tego, kim ONI chcieli, abym był.

Grałem, grałem rolę, kłamałem i przyjmowałem „fałszywe ja”, aby być kochanym, podziwianym i aby się mną zajmowano.

Mówiłem „tak”, kiedy miałem na myśli „nie”, i mówiłem „nie”, kiedy naprawdę chciałem powiedzieć „tak”.

Nieświadomie pozwoliłem, aby każda z moich granic była naruszana, deptana, lekceważona, ignorowana, aby wygrać i zachować miłość, uniknąć zakłopotania, odrzucenia i porzucenia.

Pozwoliłem sobie na molestowanie.

Tolerowałem wyzwiska, zawstydzanie, osądy i ataki.

Pozwoliłem, aby moja cenna przestrzeń została naruszona, moje wartości zostały uciszone, moja godność została zdeptana.

Dałem się zdominować i prześladować.

Pomyliłem myśli innych z własnymi.

Uczucia innych z moimi własnymi.

Stłumiłem swój prawdziwy głos, żal, radość, strach, a zwłaszcza złość, aby być „lubianym”.

Pozwoliłem innym srać na wszystkie moje uczucia i udawałem, że „nie mam nic przeciwko”.

Nie było to „w porządku”.

Wewnątrz szalałem.

Stłumiłem wściekłość, zachorowałem i byłem przygnębiony.

I z powodu przerażenia byciem postrzeganym jako „zły” i uciekając przed nieznośnym poczuciem winy, czasami stawałem się opiekunem, uzdrowicielem, terapeutą, mediatorem, wybawcą.

Byłem „miłym facetem”, „cudowną osobą” bez własnych potrzeb i życzeń.

Pomyliłem potrzeby ze „słabością”, złość z „nerwicą”, a pragnienia z „chorobą psychiczną”. Potajemnie bulgotałem i gotowałem się z wściekłości, urazy i wyczerpania w środku, ale ukryłem ten ból, nawet przed sobą, aby zachować przy sobie przedmioty mojego uzależnienia, uniknąć własnego życia i uniknąć własnej śmierci.

Udawałem, że jestem „bezinteresowny”, aby chronić (nieistniejące) „ja”.

W mojej współzależności było coś narcystycznego.

W moim narcyzmie było coś współzależnego.

Obie zakorzenione były w strachu – strachu przed śmiercią i stratą, nicością i pustką.

Oba to fascynujące dramaty, które mają nam oszczędzić stawienia czoła naszemu bólowi. Zrobimy wszystko, aby uniknąć bólu.

Moja matka nauczyła się, jak zadowalać ludzi, błogosławię ją.

Również za to, że urodziłem się chłopcem, a ona chciała mieć córkę.

Upokorzyła mnie zapuszczając mi włosy, wiążąc kitki, ubierając jak dziewczynkę, puszczała do przedszkola w samych rajtuzach.

Chciała, abym się wstydził.

Czerpała z tego radość i zadowolenie.

Potem pojawił się brat, na którego przelała wszystkie swoje „uczucia”.

Celowo myliła nasze imiona.

Stałem się zbędny, niepotrzebny oraz niewidzialny.

Mówię to bez winy i urazy.

Ale to prawda.

Zinternalizowałem jej poczucie winy, jej potrzebę „uszczęśliwienia wszystkich” poprzez uczynienie siebie nieszczęśliwym, jej potrzebę milczenia i zhańbienia się, aby zaspokoić nieprzewidywalne wahania nastroju, zazdrość i wściekłość mojego narcystycznego ojca.

Aby się chronić.

Aby zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Teraz rozumiem, że robiła wszystko, co w jej mocy, odgrywając program, którego nauczyła się od mojej babci, a może i setek pokoleń zadowalających ludzi przed nią.

Te trujące i autodestrukcyjne wzorce występują przez pokolenia.

Dopóki się nie załamałem.

Musiałem się załamać, dojść do granic autodestrukcji, samobójstwa, pijąc, ćpając, żyjąc na krawędzi, uciekając, aby zerwać ze strachem i obudzić się.

Widziałem we mnie wszystkie te postacie: narcyza i współzależnego.

„Ten, który zawsze ma rację” i „ten, który zawsze się myli”.

Uzależniony i zadowalający ludzi.

Ten, który obsesyjnie biegnie do intymności i ten, który reaktywnie ucieka i ukrywa się przed intymnością.

Byłem cyrkową małpą, występującą dla namiastki emocjonalnego pożywienia.

Byłem ascetą mieszkającym w jaskiniach, uciekającym przed światem.

Tym, który zaniedbuje innych, aby zadowolić siebie.

Ten, który pozwala się lekceważyć, aby zadowolić innych.

Sprawca i maltretowany.

Ofiara i ofiara własnego oszustwa.

Unikający miłości i uzależniony od miłości.

Myślę, że wszyscy mamy w sobie te wzorce charakteru, w mniejszym lub większym stopniu, w różnych czasach i w różnych kontekstach relacyjnych.

Często odgrywają najpotężniejszą rolę w naszych najbardziej intymnych związkach.

Im bardziej ktoś jest dla nas ważny, tym bardziej nieświadomie możemy próbować go unikać lub kontrolować, winić go lub mieć obsesję na punkcie jego aprobaty, odłączając się od naszego autentycznego ja.

Źródło wszelkiego narcyzmu i współzależności?

Nieświadomy terror intymności na poziomie przetrwania.

Strach przed prawdziwym zbliżeniem się do drugiego człowieka.

Bycia widzianym.

Bycia znanym.

Bycia „odkrytym” i usłyszanym.

„Jeśli ujawnię swoją wrażliwość, strach, smutek, wątpliwości, pytania, złość, niegodność, ciemność i cienie, zostanę odrzucony, zaniedbany, wyśmiany, duszony, zalany, przytłoczony, porzucony… i wygrałem ”nie będę w stanie tego przeżyć”.

Głos traumy z dzieciństwa.

Głos zapomnianego w środku.

Ponieważ byłem w stanie coraz bardziej kochać siebie, wypełniając wewnętrzną pustkę, zanurzając rdzeń traumatycznego wstydu świadomością i współczuciem, nasycając wewnętrznego „opuszczonego” miłosną uwagą, potrzebowałem coraz mniej, aby uniknąć intymności poprzez kontrolowanie innych lub pozwalając się kontrolować.

Coraz mniej potrzebowałem obwiniania innych, zawstydzania ich, traktowania ich jak przedmioty.

Coraz bardziej potrafiłem być obecny z innymi, pozwalać im mieć wszystkie subiektywne uczucia, pragnienia, radości i smutki, a ich najgłębsze doświadczenie nie postrzegałem już jako egzystencjalnego zagrożenia.

W miarę uzdrawiania potrzebowałem coraz mniej uzależnienia się od innych, „używania” innych do wypełnienia mojej wewnętrznej „czarnej dziury”.

Ponieważ czułem się coraz bardziej w sobie, byłem w stanie mówić głośno, mówić innym swoją wrażliwą i szczerą prawdę, wyznaczać granice, mówić, co jest dla mnie w porządku, a co nie, nawet ryzykując zranieniem, rozczarowaniem lub złością.

Mogłem zaryzykować utratę „miłości”, aby połączyć się głębiej i autentycznie.

Znalazłem też ludzi – zarówno kobiety, jak i mężczyzn – którzy naprawdę mogą mnie kochać za to, kim jestem, a nie za tego, za kogo udaję.

To był największy prezent – i niespodzianka – w moim życiu: że jestem w pełni kochany, nawet przy wszystkich moich wadach i niedoskonałościach.

Że są tutaj ludzie, którzy wysłuchają mnie i zostaną, a nie zawstydzają mnie ani nie próbują mnie „naprawić”, ale trzymają mnie z miłością w obecności, wspierają mnie w mojej bezbronności, celebrują moje łzy i namiętności i nie odwracają się z obrzydzeniem.

Nie muszę błagać o miłość ani kontrolować innych, aby zdobyć miłość, ani porzucić siebie dla miłości.

Muszę być tylko sobą i jestem kochany.

A jeśli ktoś nie jest w stanie zapewnić takiej miłości, bezpieczeństwa i wsparcia, zawsze mogę wyznaczyć granice, a nawet odejść, jeśli to konieczne, bez poczucia winy – zaciekła samoobrona.

Odkryłem, że miłość nie jest czymś, co możemy wygrać lub stracić.

Nie można tego znaleźć poprzez kontrolę lub manipulację sobą lub innymi osobami.

Nie można go znaleźć w wyniku uzależnienia lub męczeństwa.

Znajduje się w najgłębszych zakamarkach mojego serca.

Znajduje się, kiedy mogę być w pełni obecny z tym, który jest przede mną.

Wsłuchaj się głęboko w ich wewnętrzny świat, pozostając w doskonałej łączności z moim własnym i nie myl ich.

Pozwalam sobie na własne niedoskonałe myśli, pragnienia i uczucia, a także pozwalam ukochanej osobie przede mną.

Słuchanie.

Otrzymywanie.

Otwartość, miękkość i elastyczność.

Ale także zabieranie głosu, gdy coś mi nie odpowiada.

Potwierdzam swoją prawdę, moje potrzeby.

Dzielę się moim żywym, jasnym i niechlujnym światem wewnętrznym, pozwalając innym mieć swój głos.

Yin i Yang.

Męski i kobiecy.

Uleganie innym i zdrowa agresja ze względu na obecność, współczucie.

Penetracja i penetracja.

Otrzymywanie i potwierdzanie.

Woda i ogień.

Niebo i ziemia.

Nieśmiertelny, śmiertelny.

Duch, ciało.

Dziękuję ojcze. Dziękuję Ci matko.

Nauczyłeś mnie strategii radzenia sobie, sposobów ochrony przed głębokim bólem psychicznym.

Dałeś mi wewnętrzne programy komputerowe zwane Współzależnością i Narcyzmem, aby uchronić mnie od nieznośnej i nieznośnej agonii odrzucenia i porzucenia, programów, których już nie potrzebuję, ponieważ teraz chcę i mogę stawić czoła tym wewnętrznym „potworom”, i posiadam je, jestem ich świadom i  z nimi obecny, oddycham w nie i przytulam je blisko siebie, gdy chodzę, gdy siedzę, stoję, gram, tańczę i kładę się spać, więc już mnie nie posiadają, ale ja posiadam je, moje drogie wewnętrzne.

„Jego lewa ręka jest pod moją głową, a jego prawa ręka mnie obejmuje”.

Chcę lśnić uwagą moich najgłębszych ludzkich ran, wlać święty eliksir w miejsca, które bolą.

Chcę być samą Świadomością, tak…, ale chcę także przybrać formę niedoskonałego, częściowo zepsutego, całkowicie bezbronnego, wrażliwego i uczciwego człowieka jakim się staję.

Modlę się, abym mógł znaleźć odwagę, by wykorzenić w sobie wszelką przemoc i nieautentyczność, w tym przemoc związaną z traktowaniem innych jak przedmioty (narcyzm) i przemoc w traktowaniu siebie jako przedmiotu dla innych (współzależność).

Modlę się, aby móc wypalić dysfunkcyjne wzorce, które pojawiają się w związku – w ogniu obecności, w alchemicznym tyglu intymności.

Z pokorą proszę moje siostry o pomoc w tej pracy.

Bóg wie, teraz potrzebujemy zaciekłego i uczciwego głosu boskiej kobiecości, być może bardziej niż kiedykolwiek.

Z pokorą przepraszam każdego, mężczyznę lub kobietę, których kiedykolwiek skrzywdziłem, świadomie lub nieświadomie, świadomie lub nieświadomie.

Bałem się.

Odtwarzałem w myślach stare taśmy, tak jak wszyscy.

Taśmy strachu i kary, które moi rodzice nieświadomie zaprogramowali we mnie, gdy byłem młody.

Taśmy niegodności i winy.

Taśmy, które kazały mi porzucić siebie i stłumić swoje najgłębsze uczucia, moją wrażliwość i dziką intuicję.

Byłem wtedy niewinny.

Wszyscy byliśmy.

Nie wiedziałem nic lepszego niż skopiowanie „Ich”, bogów mojego wszechświata.

Cierpiałem i potrzebowałem miłości, ale bałem się bycia kochanym.

Myślałem, że miłość oznacza dominację lub bycie zdominowanym, kontrolowanie lub bycie kontrolowanym lub zatracenie się dla kogoś innego.

Myliłem się.

To nie jest wymówka.

Tylko prawda.

Tylko surowa prawda.

Teraz wiem lepiej.

Dlatego mówię do wszystkich moich braci:

Wszyscy wiemy teraz więcej. Zróbmy lepiej.

Możemy się uzdrowić.

Zacznijmy od prawdy.”

Jeff Foster

Jak rozpoznać swój styl przywiązania, który tak samo jak styl wychowawczy prowadzi do zaburzeń?

Poprzez zrozumienie co jest normą, a co jest toksyczne.

Więcej tutaj – na webinarze.

https://event.webinarjam.com/channel/ruinarelacji

Każdy ma inny „katalog zdarzeń” i boryka się z czym innym – zapraszam do osobistej konsultacji.

sesja wsparcia 1:1

jak rozpoznać narcyza

sesja wsparcia 1:1

Przekonania to luksus tych którzy stoją z boku.

Są tłumem.

Schowani za filtrami własnej percepcji.

Zajęci konsumpcją.

Zafiksowani na mieć, wyglądać, robić wrażenie, a nie być.

Fixed mindset – nastawienie na stagnację i powtarzalność rutyn.

Zerowy skillest.

Brak kompetencji i potrzeby rozwoju.

Kieruje nimi iluzja bezpieczeństwa, przynależność, stabilności, przewidywalności..

Są niewolnikami swoich instynktów oraz emocji.

Dlaczego – lubią życie w deficycie i uzależnienie od zabójczych koktail biochemicznych.

Nie rozumieją, że jest coś więcej ponad samoidentyfikacja ego.

Krytyka, ocena, obwinianie, poczucie winy i wstydu, umniejszanie sobie i innym.

Brak regularnej refleksji nad sobą i oraz sporządzania mentalnego inwentarza oraz potrzeb i wyznaczania celów jak i priorytetów.

Postawa bierna lub agresywna albo mieszanka obydwóch, stojąca w obronie status quo jak również uwikłanie w dogmaty i  odgrywanie ról oraz czerpanie adrenaliny z trójkąta dramatycznego. Roller-coster .

 

Przejście w być to przejście do wymiaru kreacji, które jest tożsame z wzięciem pełnej odpowiedzialności za siebie i to co jest w życiu jak i za to czego nie ma.

Gdzie nikt inny nie liczy poza własną czystą świadomością i jej ekspresją.

Tam nie ma ani spekulacji ani przekonań, hipotez, projekcji, filtrów, ani „tak, ale”.

To ryzyko jak i inwestycja w swoj talent i kapitał oraz ciągły rozwój, zderzanie się z własnym i cudzym oporem.

Co wygra?

Instynkt czy świadomość?

Duma czy prawdziwe światło i miłość?

Niezintegrowany cień czy bezwarunkowa obecność?

Pełna ekspresję swojej matrycy czy czekanie na pozwolenie?

Growth mindset – nastawienie na wzrost i rozwój oraz kompletowanie skillset – nowych kompetencji i testowanie ich.

Wzrost poprzez wyciąganie wniosków z porażek.

Wytrwałość.

Motywacja.

Aklimatyzacja.

Akceptacja, tolerancja wszystkiego co jest bez potrzeby zarządzania kimkolwiek ani czymkolwiek.

Kiedy jest się inspiracją dla siebie samego – inspiruje się innych.

Nikt nie idzie do pracy, do biznesu, nie angażuje się w relacje, aby być przeciętnym.

To co się oferuje to nie produkty czy usługi, ale wartość, dzięki której wzbogaca się życie innych.

Regularna refleksja nad sobą i oraz sporządzania mentalnego inwentarza oraz potrzeb i wyznaczania celów jak i priorytetów – samoakuualizacja na podstawie uzyskiwanych rezultatów i wprowadzanie zmian..

Postawa otwarta – dopuszczająca rzeczowy feedback i wsparcie.

 

W  związku z brakiem wykształcenia prawidłowych kompetencji, a w nich samodzielności i komunikacji potrzeb oraz ich prawidłowego zaspokajania mamy do czynienia ze zjawiskiem, które niepokojąco przybiera na sile. Największym głodem tego świata nie jest niedostatek pożywienia, wody czy schronienia, ale głód MIŁOŚCI, która uwalnia, a nie uzależnia. 

Zakorzeniony w kompletnym braku poczucia własnej wartości i głębokim lęku przed intymnością ze sobą i nieumiejętnością zaakceptowania siebie z blaskiem i cieniem. Objawia się jako brak przynależności do siebie i zdrowej własnej tożsamości i jedności ze Wszystkim co jest.

To główna przyczyna, dla której miliony ludzi umiera energetycznie z głodu atencji, aprobaty, uwagi, akceptacji pochodzącej z zewnątrz, przejawiającą się jako chorobliwa potrzeba kontroli, oceny, separacji oraz całkowitej pustki.

Ciała bez ducha i własnej identyfikacji.

Między innymi dlatego poszukują dla siebie ciągle audytorium, stada, gdzie istnieje jedynie odpowiedzialność zbiorowa, a jednostka poświęca się dla ogółu. Staje się trybem w maszynie niesamodzielności.

Nie ma tam przestrzeni na indywidualność i wzrost, realizację własnej wizji, marzeń czy fantazji.

Takie osoby poszukują partnera jedynie po to, aby wypełnić pustkę tworząc relacje zależne, trudne i toksyczne. Cechuje je postawa bierno-agresywna lub osobowość z pogranicza, z której głęboko nie zdają sobie sprawy, sparaliżowani strachem, jako głównym instynktem nie szukają wsparcia ani profesjonalnej pomocy.

Bliskość stanowi zagrożenie.

Wyprzedzając fakt, iż mogą zostać sami, wolą pierwsi opuścić lub zerwać relację.

Wiąże się to m.in. z trudnościami w ustaleniu indywidualnych, osobistych granic. Obawiając się, iż zatracą siebie, stają się zdystansowani.

Dzięki temu także nikt będąc blisko nich nie zrani ich i nie urazi na tyle mocno, że nie będą potrafili w ich przekonaniu tego znieść.

Izolacja, jednakże nie daje poczucia bezpieczeństwa, troski, nie pozwala na zaspokajanie potrzeb.

Stąd dążenie do przeciwległego krańca – nadmiernej bliskości, silnej relacji, aby m.in. nie zostać samemu.

Druga osoba jest iluzorycznym gwarantem bezpieczeństwa, gdzie manipulacja, kontrola, brak powietrza, zaduch, brak przestrzeni, osaczenie jest podciągane pod „miłość” i „związek”.

Nie ma tam miejsca na granice, asertywność, szacunek, wsparcie, dotrzymywanie warunków brzegowych. Nikt nie może być sobą.

Ludzie żyjący w takim splątaniu nie umieją przyjąć cudzego „NIE”, ani też sami nie są asertywni…

Wydaje im się, że są zdrowi, myślący, a tak de facto ich napęd pochodzi z instynktów, a nie z logicznego i konstruktywnego myślenia.

Zdrowi ludzie nie potrzebują klakierów, nie przyjaźnią się dla korzyści, nie kochają, by być kochanymi.

Mają wyważony balans – biorą i dają bezwarunkowo, nie ma w nich lęku, nie kierują się najbardziej prymitywnymi odruchami.

Ufają swojej intuicji.

Jak wygląda Twoje życie w relacji?

Odważysz się sprawdzić? Czytasz dalej?

Pamiętaj, ten wpis nie ma na celu nikogo potępiać, oceniać, ani tym bardziej obrażać, ale przybliżyć Ci skąd się biorą pewnego rodzaju mechanizmy, przekonania, jakość w relacjach, brak manifestacji oraz wiele innych czynników składających się na brak spełnienia, ucieczkę czy frustrację.

W swojej osobistej ścieżce po własną moc, jak w trakcie pracy  z klientami, na plan pierwszy wysuwa się znacząco jeden temat przewodni – brak poczucia własnej tożsamości oraz wartości, bez względu na grupę dusz, centrum manifestacji, rodzaj matrycy, wiek, płeć czy pochodzenie. Brak poczucia własnej wartości wynikający z niskiej samooceny (3cia czakra – splot słoneczny) odbija się głośnym echem nie tylko w relacjach bliskich i dalszych, w odkrywaniu własnego potencjału oraz kreatywności, ale i możliwości rozwoju we wszystkich aspektach życia. Nie będę tutaj próbować docierać do głębokich energetyczno – karmicznych schematów – z prostej przyczyny każdy z nas ma inny supeł karmiczny i wyciąganie ogólnych wniosków i ich projekcja na wszystkich byłaby niemożliwa oraz mogłoby wprowadzić czytelnika w błąd.

Na jednej z konferencji w której brałam udział osoba prowadząca, bazując na polskich danych statystycznych z ostatnich 20 lat, dowodziła, że 80% populacji pochodzi z rodzin dysfunkcyjnych.  Tutaj pozwolę sobie posłużyć się cytatem Miry Praisner i jej bardzo prostej definicji:

„Kiedy mamy do czynienia z rodzina dysfunkcjonalną? Jak pisze Bradshaw w książce „Zrozumieć rodzinę”: Rodzina dysfunkcjonalna jest stworzona przez dysfunkcjonalne małżeństwo, takie małżeństwa zaś tworzą dysfunkcjonalne osoby, które odnajdują się wzajemnie i żenią ze sobą. Jednym z tragicznych faktów jest to, że osoby dysfunkcjonalne prawie zawsze znajdują inną osobę, która działa albo na tym samym, albo na większym poziomie dysfunkcji. 
Tak więc pierwszą cechą rodziny dysfunkcjonalnej jest to, że jest ona fragmentem wielopokoleniowego procesu. Tkwi ona, a raczej porusza się w swego rodzaju błędnym kole i nie potrafi się z niego wydostać opierając się wyłącznie na własnych siłach.
Cechy rodzin dysfunkcjonalnych:

• Brak w nich intymności.
• Są zakorzenione we wstydzie (dzieci często wstydzą się swojej rodziny).
• Mają utrwalone, zamrożone, sztywne role.
• Ich członkowie mają zaplątane granice pomiędzy sobą. Czują się tak, jak czują się inne osoby w rodzinie.
• Ich członkowie nie mogą zaspokoić swoich indywidualnych potrzeb. Są one odkładane, aby umożliwić zaspokojenie potrzeb systemu. Dlatego w takiej rodzinie prawie zawsze istnieje jakiś niewielki poziom złości i depresji.
• System komunikacji polega na otwartym konflikcie, albo na zgodzie na to, żeby nie było niezgody. Rzadko dochodzi tam do prawdziwego kontaktu.
• Indywidualne różnice są poświęcane dla potrzeb systemu. Jednostka istnieje dla rodziny. Taka rodzinę trudno jest opuścić.
• Zasady są sztywne i nie zmieniają się. Takimi zasadami są na ogół kontrola, perfekcjonizm (nieomylność zabijająca kreatywność)  i oskarżanie.
• Jawne tajemnice są częścią kłamstw, które trzymają rodzinę w zamrożonym stanie. Tajemnice te każdy zna i udaje, że o niczym nie wie.
• Zaprzeczanie konfliktom i frustracji tworzy sytuację, w której każdy chce osiągnąć swoje cele siłą woli. Daje to iluzję radzenia sobie z problemem.
• Ich członkowie odrzucają granice własnej osoby dla podtrzymania systemu rodziny. Jest to równoznaczne z odrzuceniem własnej tożsamości.”

Od siebie dodam, że w rodzinach dysfunkcjonalnych obserwuje się kult jedynie elementarnego bytu: dostatek pożywienia, odzienia, dachu nad głową, zaspokajanie najniższych instynktów przy substancjach mniej lub bardziej zmieniających świadomość. Zachowania patologiczne takie jak niedostępność fizyczna (trzeba ciężko pracować), emocjonalna i mentalna (nie mam na nic czasu, daj mi spokój, nie przeszkadzaj, jestem zmęczony/a teraz odpoczywam – (czytaj leżę i oglądam tv, piję piwko) oraz duchowa oraz kult zabobonu (ortodoksyjni wierzący – „dobrzy” ludzie). Od jakiegoś czasu zamienili religię na duchowość, nadal szukają jak bez nicnierobienia mieć. Zauważ, kto się modli? OFIARA, która jest w percepcji, że kompletnie na nic nie ma wpływu.

Bez względu na to jaki jest rzeczywisty procent, nawet 50% dysfunkcji to nadal za dużo. Psychologia rozwoju pokazuje, że dziecko w okresie wychowania otrzymuje tylko jeden komunikat wzmacniający na 80 negatywnych, czyli wychowanie i kształtowanie narybku odbywa się za pomocą zakazów oraz projekcji osób wychowujących, np., „nie głaszcz psa, bo cię ugryzie”, „nie biegaj, bo się przewrócisz”, „nie odzywaj się niepytany”, „dzieci i ryby głosu nie mają”, „pieniądze nie rosną na drzewach”, itd.

Jeśli spojrzysz na swoje dzieciństwo przez ten pryzmat do jakich wniosków dochodzisz? Jeśli jesteś partnerem i rodzicem to jaki model do naśladowania tworzycie  swojemu dziecku/dzieciom? (ten artykuł da Ci być może inną perspektywę).

Być może w twoim przypadku jest inaczej i wywodzisz się z rodziny o modelu wspierającym. Nie mniej jednak nie ratuje Cię to przed spotykaniem na swojej drodze ludzi, którzy mają ten dysfunkcyjny model głęboko zakorzeniony i być może spotkanie ich odbiło się bardzo dotkliwymi reperkusjami w całym Twoim jestestwie, zanegowało Twoje poczucie własnej wartości, do tego stopnia, że doszłaś/doszedłeś do wniosku, że chyba jesteś z innej gliny….i „wina” leży po twojej stronie….

Bez względu na „funkcjonalność” rodziny wszyscy bez wyjątku dorastaliśmy w konkretnych przekazach zakotwiczonych na nieświadomych poziomach, które siłą rzeczy przyczyniły się do tego jakie obecnie mamy przekonania, opinie, wierzenia, wizję świata, życia i ludzi jakich spotykamy oraz jak nawigujemy przez życie oraz kim nam się wydaje, że jesteśmy. Te wszystkie powyższe czynniki przyciągają do nas adekwatne doświadczenia, które są idealnym odbiciem, tego co jest w nas, nie mniej jednak  może to dalece odbiegać od tego czego/kogo byśmy chcieli.

Ludzie świadomi swoich ograniczeń, traum, projekcji podejmują próby pozbycia się toksycznych wzorców i przekonań, obiegowych opinii, wstydu, poczucia winy i lęku poprzez różnego rodzaju terapie, ale również w niejednokrotnie w mechanizm ucieczki w alkoholizm, narkotyki, mniej lub bardziej „święte rośliny”, kompulsywne pomaganie jako eskapizm od własnych problemów, wchodzenie w toksycznie zależne relacje po raz enty, które nadal są odbiciem tych tematów, które wołają o uzdrowienie.

Człowiek trudny/toksyczny chce wiedzieć – jest jedynie ciekawy, ale nie chce dokonać żadnych zmian w swoim życiu, ani też inwestować w podnoszenie swoich kompetencji ani miękkich, ani twardych, nie chce się pomylić, nie dokonuje nowych wyborów, powtarza jedynie znane schematy, boi się nowości jak ognia, a przede wszystkim życia i samodzielnej z nim konfrontacji.

Niektórzy z nas uczą się wyciągania wniosków szybciej lub wolniej, jednym wystarczy upaść raz, aby zweryfikować swoje myślenie i postępowanie, a inni muszą skonfrontować się z samym dnem, aby dojść do wniosku, że już tym razem to za dużo i wystarczy. Cała sztuka polega na tym, aby odpuścić i nie powtarzać tych cykli dłużej.

Każde takie traumatyczne doświadczenie odbija się głęboko na poczuciu własnej wartości i pozytywnej samoocenie, gdyż niejednokrotnie  zaczynamy doszukiwać się winy w sobie, co prowadzi do dalszej, nieświadomej autodestrukcji.

Jeśli chcesz w końcu odzyskać poczucie własnej wartości, godności, prawdziwej tożsamości, pozwól, że zapytam cię czy masz już dość?

Czy wycierpiałeś już wystarczająco dużo?

Czy jesteś gotowa/y ustanowić zdrowe granice i odzyskać swoją osobistą moc i poczucie własnej wartości?

Jeśli chciałbyś coś wynieść z tego artykułu i ćwiczenia, rozumiem, że traktujesz siebie poważnie i nie podejdziesz do tego czysto mentalnie (bądźmy szczerzy, jeśli teraz się z tym nie uporasz raz na zawsze, to nigdy do tego nie wrócisz  ) dlatego zachęcam cię abyś podarował sobie maksymalnie 15 minut z długopisem w ręku i zapisz co wybierasz oraz wrócił/a do tego ćwiczenia za 3 miesiące, za pół roku, za rok…:

1. Czy wycierpiałeś już wystarczająco dużo?

2. Czy masz determinację, aby odciąć się od tego co Cię ogranicza i odpuścić?

3. Czy jesteś gotowy, aby przyciągnąć partnera, który będzie Cię traktował jak skarb, którym wiesz, że jesteś? Czy chcesz zmienić swoją dotychczasową relację na prawdziwe partnerstwo?

Będę gotowy, jeśli:

Najczęstsze wymówki, które słyszę od ludzi, którym po prostu nie chce się wyjść ze strefy komfortu i podjąć konkretnych działań, bo nie “czują się jeszcze gotowi” czy chodzi o relacje, czy inne kluczowe sprawy, które wymagają natychmiastowej ingerencji:

„Muszę najpierw zrzucić 10 kilo i być w formie, wtedy będę gotowy”

 „Jak mój biznes będzie przynosił XXXXXXX rocznie, to wtedy będę gotowy”

 “Kiedy dostanę dobrą pracę, odbiję się od dna, spłacę długi, to dopiero się za to zabiorę”

“Nie czuję się jeszcze wystarczająco piękna/przystojny: muszę zrobić lifting twarzy, odessać tłuszcz z brzucha i ud, powiększyć piersi, dopiero wtedy będę gotowy/a

Naprawdę nie ma znaczenia co wstawisz przed …. „dopiero wtedy będę gotowy”. To Ty się musisz ruszyć pierwsza/y, a dopiero wtedy Wszechświat Ci odpowie, a nie odwrotnie.

Jeśli naciskasz na perfekcję to zapewniam Cię, że nie istnieje ktoś taki jak idealna osoba. Gdybyśmy byli perfekcyjni to nie wchodzilibyśmy w ciało, w ziemski wymiar, a nawet gdyby, to czego dusza mogłaby się nauczyć? Czego mogłaby doświadczyć prawdziwie?

Nie mniej jednak istnieje ktoś taki jak idealny partner dla ciebie, również z całym blaskiem i cieniem, tak jak i ty. Stajesz się prawdziwie energetycznie pełny i nieodparty jeśli jesteś autentyczny, znasz swoją energetyczną tożsamość i talenty, jesteś uczciwy wobec siebie i nikomu się nie usprawiedliwiasz, ani nie przepraszasz, za to jak żyjesz i co robisz z własnym życiem. Kiedy żyjesz prawdziwie, robiąc co ty uważasz za słuszne, bez względu na to co mówią i myślą o tobie inni ludzie, stajesz się  atrakcyjny, nie przez to jak wyglądasz, ani co masz na rachunku w banku. Zewnętrzny blichtr, udawanie kogoś kim się nie jest, jest napędem ego i jego fałszywą tożsamością.

Twoja ewolucja i wewnętrzna przemiana, życie zgodne ze swoim unikalnym energetycznym potencjałem, jest tym czyni cię wyjątkowym i charyzmatycznym.

De facto, jeśli z każdym dniem stajesz się swoją najlepszą wersją, wtedy osoba, o której w głębi serca marzysz może cię znaleźć. Dopóki nakładasz na siebie maski, nie znajdziesz odpowiedniej osoby, ani nie zmienisz swojego dotychczasowego związku w prawdziwe partnerstwo. Oskar Wilde powiedział: ”Bądź sobą, wszyscy inni są już zajęci”

„Kontrola bezpieczników”

Wyjaśnijmy teraz sobie na czym ma polegać sprawdzenie “bezpieczników” .

Wiele osób ma bardzo rozległe “energetyczne skrzynki”, czasem tłumacząc to tak zwaną „elastycznością” – ale czy na pewno?  Czy pod tą tak zwaną elastycznością nie kryje się brak znajomości swoich własnych granic i tolerancji?

Ogromną częścią odzyskania swojego poczucia swojej własnej wartości jest nauczenie się stawiania zdrowych granic i ich utrzymanie, z naciskiem na to drugie oraz ich jasna komunikacja. Jak inni nie mają przekraczać twojego delikatnego terytorium skoro ich o tym nie informujesz? Przecież nikt nie jest wróżką i się nie domyśli. Na tym między innymi opiera się prawdziwe partnerstwo. Nikt nie odbiera Twoich granic jako potencjalnego ataku  lub okazji do rozpętania awantury czy piekła.

Jeśli tak się dzieje – poważnie się zastanów czy faktycznie chcesz żyć tam, gdzie tak naprawdę ty nic nie znaczysz i twoje zdanie i granice się nie liczą?

Tylko ty wiesz, bazując na dotychczasowym doświadczeniu, na co się możesz godzić i czego już dłużej nie możesz znieść.

Tylko ty możesz zdecydować czy można z tobą negocjować „warunki brzegowe” czy też nie. Jeśli jesteś osobą, której brak wiary w siebie i w poczucie własnej wartości, jestem przekonana, że na twojej drodze ciągle spotykasz ludzi, którzy bez przerwy łamią twoją godność i domagają się, żebyś rezygnował ze swojego jestestwa. A ty się na to czasem bezkrytycznie godzisz z obawy czy lęku, że doświadczysz osamotnienia, wyrzucenia z pracy, rozwodu, odrzucenia. Jeśli nie nauczysz się z gracją mówić „NIE”, zanim się obejrzysz wszyscy będą wchodzić ci na głowę, a ty z każdym dniem będziesz czuć się fatalnie, twoje życie straci smak, zapach i sens. Ponawiam swoje pytanie – czy masz już dość?

Stawianie zdrowych granic jest bardzo indywidualną sprawą. Wymaga to od ciebie absolutnej szczerości. Kto jest/będzie Twoim prawdziwym partnerem i jego przeszłość oraz doświadczenie staną się/są również twoimi. Czy faktycznie nadal ich chcesz? Jak długo jeszcze możesz z nimi żyć? Czy te doświadczenia cię wzmacniają czy osłabiają? Czy twoje poczucie własnej wartości wzrasta czy maleje?

Po co stawiać granice?

W każdej relacji, gdzie spotyka się dwoje zdrowych energetycznie ludzi, którzy stają się jednym, granice nie są potrzebne, ponieważ obydwoje cechuje intelektualny i duchowy zdrowy rozsądek. W partnerstwie obydwoje są ze sobą w głębokim, zdrowym kontakcie fizycznym, emocjonalnym, mentalnym i duchowym. Mają ze sobą wspólny mianownik i wspólną wizję życia, gdzie nikt nie próbuje nikogo na siłę uszczęśliwiać, ani ciągnąć „za uszy”. Takie osoby znają doskonale w praktyce prawo przyczyny i skutku, zdając sobie sprawę, że krzywdzenie partnera, czy kogokolwiek tak naprawdę jest krzywdzeniem siebie. To jak życzyć komuś śmierci, a samemu napić się trucizny… Zdrowi ludzie nie krzywdzą innych, wiedzą, że są jednym ze Źródłem wszelkiej kreacji, w pełnej bezwarunkowej miłości do wszystkiego co jest. Te osoby mają swoją niezawodną nawigację, która nie wywodzi się z religijnej indoktrynacji, która głęboko ubezwłasnowolnia, ale z miłości do życia we wszystkich jego formach.

Na pewno zauważyłeś, jak niewielu ludzi potrafi kierować się w życiu tym swoim kompasem (intuicja, wyższe ja, dusza) ustawionym adekwatnie do poziomu świadomości, którym nie brak wewnętrznej dyscypliny, aby nie oszukiwać samych siebie, nie dając przekraczać swoich granic. Lata dominacji patriarchatu oraz odrzucenie własnej tożsamości, oderwania od źródła swojej  mocy, brak uważności, doprowadziło ludzkość na skraj energetycznej przepaści i krzywdy. Przykro się patrzy jak jedni wykorzystują drugich, zwłaszcza jeśli zaznali krzywd, upokorzenia. Ich działanie opiera się na pierwotnym, gadzim mózgu czyli na instynktach, który żywi się niskowibracyjnymi energiami złości, nienawiści, rozgoryczenia, narzekania, szukania zemsty czy udowadniania swoich „racji”.

Poniżej przygotowałam listę, która w założeniu ma ci pomóc ustanowić swoje nieprzekraczalne granice. Możesz je sobie wypisać na kartce, do czego jak zwykle zachęcam. Zaznacz jeśli nie chcesz tego w swoim życiu, które wynikają z poprzednich doświadczeń, lub też poprzez obserwację pewne cechy ci po prostu nie odpowiadają. W tym ćwiczeniu nie ma granicy w zaznaczaniu poszczególnych pól.

Proszę wyzbądź się percepcji, że chcesz za dużo! Pamiętaj, wycierpiałeś już dostatecznie dużo! Toteż zapewniam Cię masz wystarczający wgląd w jakiej relacji chcesz żyć lub jaką chcesz stworzyć, bo dokładnie już zdajesz sobie sprawę, czego już dłużej unieść nie możesz. Pamiętaj – to nie jest wybieranie czego chcesz, ale czego tym razem już nie chcesz. To jest twoja „skrzynka bezpieczników”.

Na początku łatwiej jest wybrać czego nie chcesz, żeby potem odzyskać jasność czego chcieć I na tym skupić całą swoją siłę manifestującą, bazując na priorytetach.

Proszę zaznacz:

Świetnie jest mieć jasność czego chcesz lub nie masz zamiaru tolerować w obecnym lub nowym związku. Mogłabym dopisać tam o wiele więcej, ale pozwolisz, że resztę pozostawię tobie do zadumy.

Pozwól sobie, aby ta lista była otwarta, a proces jej tworzenia może ci zająć nawet 2 tygodnie.

Kiedy już będzie gotowa szczerze zapytaj siebie – czy to czego chcę sam/a oferuję to czego wymagam od innych?

To co ma wnieść partner to jedna rzecz, a druga zasadnicza czy ja jestem w stanie teraz wykrzesać to z siebie i wdrożyć we własne życie.

Pozwól, że przytoczę przykład. Podczas rozmów z klientami obojga płci wielokrotnie słyszałam, że często zdarzało im się utrzymywać romanse poza oficjalnym związkiem, również z osobami, które były oficjalnie „zajęte”. Kiedy rozmawialiśmy jak wyobrażają sobie nowego partnera/kę bo akurat stali na rozdrożu relacyjnym, odpowiadali prawie tak samo – nie chcą partnera/ki, który nie  miał/a wielu partnerów, chcą osobę wolną bez żadnych zobowiązań.

Czy widzisz w tym brak autentyczności?  I dlaczego to o czym mówią nie stanie się ich doświadczeniem? I dlaczego tak ważny jest uporanie się najpierw ze swoim karmicznym bagażem, przed wejściem w nową relację? Wszystko zaczyna się teraz, od ciebie. Od twojej autentyczności, znajomości siebie, swoich największych atutów i poczucia własnej wartości, czyste intencje, uczciwość, szczerość, komunikacja  nie spadają z nieba, są wynikiem wyrobienia w sobie pewnych nawyków, do czego trzeba czasu i praktyki.

Proponuję weź swoją kartkę ponownie i po raz wtóry odnieś się do tego co napisałeś przez pryzmat własnej duszy i jej dorobku. Gdzie jest brak spójności? Co tak naprawdę oferujesz? Z czym udało Ci się uporać I dobrze sobie radzisz, a co jest jeszcze na liście i błaga o przebaczenie i uleczenie? Czy wiesz, czego chcesz, jak chcesz i z kim chcesz? Czy przypadkiem nie obniżasz swoich standardów?

Tak długo jak ta lista nie będzie spójna, jest dalece mało prawdopodobne, że uda ci się przyciągnąć odpowiedniego partnera. A nawet jeśli otrzesz się o swojego jednorożca, to wasze wspólne chwile mogą być bardzo krótkie? Dlaczego? Prawdziwy partner nie jest ani nie ma być ci ojcem, matką, terapeutą, psychoanalitykiem.

Wejdź w nową relację najpierw ze sobą, wolny, czysty z uporządkowanymi i uleczonymi starymi traumami i zagojonymi ranami. Wybacz sam/a tego nie dokonasz, zbyt dalece jesteś uwikłana/y we własne schematy – brak Ci zarówno kompetencji, dystansu jak i obiektywizmu. Im szybciej to zrozumiesz, tym szybciej staniesz się wolny. 

Toteż nie zrażaj się i jeśli chcesz zmian zacznij najpierw od siebie, a gwarantuję Ci, że  osoba jakiej pragniesz pojawi się jak tylko staniesz się swoją najlepszą wersją.

Czego z całego serca Ci życzę ?

Jeśli poszukujesz rzetelnego wsparcia, skontaktuj się ze mną.

Razem możemy dobrać dla Ciebie indywidualne rozwiązanie.

Póki co zapraszam CIę na bezpłatne kompendium wiedzy o granicach i po co je stawiać?

Kliknij w poniższy wpis – PETARDA!

jak stać się prawdziwie gotowym na miłość

Kontakt

Zdjęcie: Pexels-jill-wellington

Jedynie człowiek wolny jest w stanie manifestować. KROPKA.
Rewolucja i wolność nie przyjdzie z zewnątrz, ale z Twojego wnętrza, chcesz lepszego świata, skup się na tym, gdzie oszukujesz siebie i zacznij tam, gdzie jesteś.
Odpowiedz teraz sobie szczerze – co byś zrobił, gdybyś w końcu przestał się bać?
A potem idź i to zrób!

jak odzyskać siebie

Początek jest zawsze teraz.
Po szczegóły zapraszam TUTAJ

Niebawem zauważyłam, że inna osoba usiłuje zapanować nad tym samym wózkiem, który wcześniej odstawiłam. I zobaczyłam w tym analogię do prób zapanowania nad własnymi zdolnościami manifestacji tego, czego w życiu pragniesz.

Wyobraź sobie teraz, że cały proces prowadzący do manifestacji ma 4 kółka, podobnie jak ten wózek na zakupy – Duszę, ciało mentalne (myśli), emocjonalne (emocje) oraz fizyczne (ciało). Przyczyną tego, że większość ludzi nie jest w stanie nawet zbliżyć się do wymarzonych rezultatów jest fakt, iż przynajmniej jeden element chce jechać w innym kierunku niż pozostałe. Tym niezgodnym elementem jest najczęściej Dusza, która niezmiennie dąży do pełnej samoekspresji i kreacji, wbrew temu, co podpowiada lewopółkulowy rozsądek (ciało mentalne), który zresztą jest jednym z największych „ludzkich” hamulców. Brak zgodności wszystkich elementów w dążeniu do tego samego celu pozostawia człowieka w poczuciu niespełnienia, rozdarcia, frustracji, braku motywacji, zgubienia własnej ścieżki i utknięcia.

Manifestacja zależy od doprowadzenia do zgodności wszystkich elementów naszej wielowymiarowej istoty, inaczej jedziemy donikąd, wkładając w to maksimum wysiłku i związku z tym pozostając bez sił oraz wymarzonych efektów. Możesz zmienić swoje emocje i myśli – właściwości Duszy nie zmienisz. Pragnąc namacalnych rezultatów, przede wszystkim należy dostroić się do wibracji i unikalnych zdolności Duszy. Kroniki Akaszy są najcenniejszym, bo obiektywnym i rzetelnym źródłem wiedzy, w którym pieczołowicie przechowywana jest historia duszy od momentu jej kreacji w zakresie jej unikalnych zdolności energetycznych do manifestacji oraz obecnie trwających karmicznych konsekwencji przeszłych wyborów, które oddalają Cię od osiągnięcia wymarzonej rzeczywistości i dłużej już Ci nie służą. Kroniki to duchowa encyklopedia, pełna miłości i zrozumienia, pozbawiona ludzkiego osądu wydawanego przez pryzmat dobra i zła. I co najważniejsze, daje narzędzia do dostrojenia się do Twoich potrzeb manifestacji i do doświadczania własnej duszy, co jest pierwszym krokiem do otrzymania namacalnych rezultatów w świecie materii. Uganiając się za zaspakajaniem potrzeb ego, będziesz jedynie mistrzem biegania w kółko, co chwila zderzając się z niewidzialną ścianą oporu przed poznaniem i zmianą.

Jednak to jest Twoje życie i Twoje wybory <3

Jesteś niczym nieograniczonym kreatorem własnej rzeczywistości. Wystarczy odwaga, aby poznać się na głębokim poziomie i nauczyć się żeglować z wiatrem. Jeżeli nie boisz się transformacji i chcesz namacalnych rezultatów szybko i z gwarancją sukcesu – żadnych mrzonek, spekulacji, gdybania, jedynie pewna, jednoznaczna wiedza – możesz poznać zapisy kroniki Twojej duszy. Nie daj się ograć sztuczkom umysłu, który Cię więzi i powstrzymuje przed rozwojem i postępem.

Jeśli czujesz, że już masz dość i   dłużej nie jesteś w stanie dżwigać energetycznych kajdan –  zapraszam Cię TUTAJ

Jak odzyskać wolność i samodzielność – zajrzyj TUTAJ

Początek jest zawsze teraz.

Dlatego tak ważne jest, abyś pozbył/a się nawykowego pytania innych o zdanie i podejmowania decyzji pod cudze, a nie Twoje czucie i wiedzenie.
Nie nauczysz się słuchać duszy, nie połączysz się z nią, ani nie będziesz miał/a intuicji – skoro z niej nie chcesz korzystać.
To nie jest żadna kara – to jest wybór 😉
Gdybyś dziś mogła/mógł wylać wszystkich swoich „doradców” i postawił/a się w roli swojej własnej alfy i omegi – tak, między innymi po to tutaj jesteś, aby doświadczać konsekwencji swoich wyborów i konsekwencji i doświadczać zarówno tych cudownych, jak i fatalnych.
Gdyby nikt nie patrzył jakbyś żył/a?
Dusza rezonuje z nowym pomysłem, ścieżką rozwoju, pasją, pracą lub związkiem albo w 100% albo wcale.
Ona zawsze ma rację i wie co dla Ciebie dobre, a co skrajnie toksyczne i prowadzące do braku manifestacji i ekspresji.
Dusza nie ma jakichkolwiek wątpliwości, toteż jeśli jakaś nowość budzi Twój wewnętrzny opór (nie myl z egotycznym oporem) przyjrzyj się temu bliżej.
Pierwsza myśl, niezawodna intuicja nie raz daje o sobie znać, zanim przebiegły umysł zdąży nadejść z odsieczą negując jej głos, racjonalizując i sabotując wszystko co nowe i nieznane.
To jest subtelna, aczkolwiek zasadnicza różnica w odbieraniu intuicji, a mentalnej racjonalizacji.
Mechanizm percepcji działa tak, że zwykle dociera do Ciebie połowa tych cennych intuicyjnych informacji, prawdziwe zrozumienie to wynik 25%, obróbka mentalna jest jeszcze mniejsza, a reakcja na nią jest paradoksalnie rozdmuchana.

Z tego tekstu „zrozumiesz” 7-8% i tą maleńką część przekazu przepuścić przez swoje kognitywne filtry – które nie są ani dobre, ani tez złe – bronią twojej strefy komfortu.
Większość z nas odbiera przekaz intuicji na nieświadomym poziomie podczas prostych monotonnych czynności, które nie wymagają myślenia : zmywanie naczyń, obieranie warzyw, koszenie trawnika, mycie podłogi, etc.

„Każdy człowiek bierze ograniczenia własnego pola widzenia za ograniczenia całego świata.”

Jeśli uda Ci się nauczyć słuchania prawdziwego siebie, tym samym Twoja ekspresja na zewnątrz wzrośnie, o ile masz odwagę do działania.
Poprawi się jakość komunikacji ze światem zewnętrznym, pod warunkiem, że jesteś autentyczny, szczery, nie oszukujesz siebie ani innych.
Świat tonie w zalewie informacji, której już masz dosyć, bo umysł nie ma możliwości dostosowawczych, aby się z nimi uporać selektywnie i twórczo, a to czego domaga się dusza to nowe doświadczenie i transformacja.
Przyjrzyj się dlaczego nie jesteś zainteresowany pochłanianiem nowej wiedzy bezużytecznej, a zdecydowanie wolisz praktyczne zastosowanie nowych, budujących, motywujących doświadczeń poprzez swoją potrzebę wygrania swojego życia jako jego niczym nieograniczony kreator na planie ziemskiej egzystencji.

Pomyśl teraz i skup się nad jedną rzeczą, która mogłaby Cię uszczęśliwić z poziomu pola serca i skup się na realizacji.
Znajdź minimum pięć twórczych rozwiązań, a nie wyimaginowanych przeszkód, które zaprowadzą Cię do celu, których nigdy nie brałeś/brałaś pod uwagę, zadając sobie PYTANIE konkret: Co ja mogę faktycznie STRACIĆ, a co ZYSKAM?

Wszyscy doświadczyliśmy początkowego entuzjazmu towarzyszącego nowym przedsięwzięciom.

Czy to poprzez nową dietę, zapał  do ćwiczeń, rozpoczęcie działalności, nową praktykę duchową, jesteśmy pełni motywacji i inspiracji, aż do chwili, w której przekonujemy się, że znów utknęliśmy w martwym punkcie.

Można rozróżnić dwa typy sabotowania, skutecznie blokujące przed podążaniem nową drogą, wykształceniem nowych nawyków, osiąganiem wymarzonych celów.

Pierwszy z nich ma miejsce na poziomie ego. Z drugiej strony doświadczamy ostrego hamowania, kiedy nowa ścieżka nie jest dostrojona do tego kim jesteśmy na poziomie duszy. Po prostu z nami nie rezonuje.

Szczególnie ważnym jest nauczenie się odróżnienie tych dwóch mechanizmów, gdyż każdy z nich wymaga innych rozwiązań.

Sabotujące nasze wysiłki ego źródłowo opiera się na podstawowym, pierwotnym mechanizmie przetrwania. Najstarsza część naszego mózgu, nazywana gadzim, odpowiada za interpretowanie wszystkiego, czego doświadczamy jako skrajnie przerażające. Ego będzie się bronić przed wszystkim nowym stosując rozmaite sztuczki. Najlepszą jest nagła utrata zapału, zwlekanie, rozproszenie, nieuważność, irracjonalny dyskomfort i lęk, która zwykle uderza nas na początku nowej drogi. Dlatego porzucamy treningi czy dietę po kilku tygodniach, albo tez nawet po paru dniach, utykamy w wiecznym studiowaniu i poszukiwaniu nowych rozwiązań w biznesie.

Większość poszukiwaczy duchowych interpretuje ten sabotaż poprzez pryzmat „coś ze mną musi być nie tak”, skoro chytre ego utrudnia wszystkie nowe przedsięwzięcia, jak już początkowy entuzjazm opadnie.

Zbyt często poddajemy się iluzji, uczestnicząc w praktykach lub warsztatach mających na celu uzdrowienie lub przeskoczenie tego pierwotnego mechanizmu, który jest bardzo mocno zakorzeniony, wpleciony w nas na nieświadomych poziomach, dlatego że tak jest skonstruowana istota ludzka. I nie w nas jakiejkolwiek winy, wady czy upośledzenia. Każdy to przechodzi w taki sam sposób.

Nie ma innej metody obejścia tych sztuczek, niż rozwinięcie w sobie potrzeby ruszenia z miejsca, bezwarunkowej determinacji, żelaznej mentalnej i emocjonalnej dyscypliny, nawet jeśli niechęć wydaje się krzyczeć „przerasta mnie to”. Należy się przygotować, że nasze uczucia i emocje mogą być również zafałszowane, należy przygotować się turbulencje fundujące kiepskie samopoczucie, brak motywacji, inspiracji oraz niską samoocenę, co jest zjawiskiem zupełnie normalnym.

Najważniejszą rzeczą jest świadomość, że sabotaż z poziomu ego zawsze uruchamia się kiedy zaczynamy coś nowego, albo rozważamy taką możliwość.

Powtarzam : BAĆ się będziesz zawsze! Strach jest cudownym  miernikiem wychodzenia ze strefy komfortu! Jeśli nowe działanie jest miłe łatwe i przyjemne – nie jest nowe – oszukujesz się, to jedynie „nowa wersja starego” i nie zaprowadzi Cię tam gdzie chcesz być.

Natomiast kiedy dusza zaczyna sabotować nasze wysiłki, odbywa się to zupełnie na innym poziomie i dotyczy wybierania ścieżki, która po prostu wibracyjnie nie jest dostrojona do naszej boskiej, energetycznej natury, zaprzecza kim jesteśmy jako matryca i jeśli wynik podjętych działań jest negatywny.

Nie pojawia się, jak w przypadku ego, na początku nowej drogi. Dusza nigdy nie ma nic przeciwko nowościom, gdyż jej celem jest doświadczanie siebie w niezliczonych wariantach, nawet jeśli są niezgodne z tym kim jesteśmy, nadal te doświadczenia będą sposobnością, kim nie jest, co jest zdecydowanie lepsze do rozwoju i wzrostu  niż powtarzanie tego samego w kółko. Dusza kocha nowe doświadczenia, wszystko co nowe i nieznane.

Toteż jeśli czujesz opór przed nowym projektem, związkiem, dietą, pracą, lub też tracisz motywację w ciągu kliku dni, możesz mieć pewność, że to nie jest głos Twojej duszy.

W istocie jest niemożliwym ocenić co jest zgodne lub nie z naszym boską samoekspresją, zanim nie podejmiemy konkretnych i zmasowanych działań, angażując się solidnie w wysiłek poznawczy, emocjonalny jak i fizyczny.

Sabotaż z poziomu duszy ujawnia się zasadniczym brakiem rezultatów lub ich miernością, gdyż nowe działania nie są w zgodzie z naszymi unikalnymi zdolnościami energetycznymi, dając się odczuć jako ponowne stanie pod ścianą niemocy, ale z innej perspektywy, próbując ją przeskoczyć, obejść, podkopać, rozwalić, ale upragniony rezultat nie nadchodzi. Co bieglejsi w tych technikach poświęcają prawie całe życie na przysłowiowe kopanie się z koniem, pretendując do orderu za zasługi w poświęcaniu się lub też gorliwość.

Toteż jeśli chcemy się uporać z ego i jego sztuczkami, trzeba iść naprzód i nie zatrzymywać się, choćby strach śmiał się w twarz. Jeśli dusza szepcze to zły kierunek – należy jej posłuchać i odnaleźć siebie jako matrycę energetyczną, poznać swoje zdolności i trzymać się tego. Jeśli nasza dusza ma główny ośrodek manifestacji w boskim współczuciu, energii stworzonej dla pracowników socjalnych, hospicjów, ogrodników, pielęgniarek, lekarzy, fizjoterapeutów, to należy zrozumieć, że księgowość to nie nasza bajka.

Jeśli wskoczymy na nową ścieżkę znając swoje zdolności, które dają spełnienie i obfitość na każdym polu eksploracji ziemskiej egzystencji, nasze wysiłki manifestacyjne będą szybsze i namacalne, co nie znaczy, że ego przestanie się czepiać i odpuści od razu. Przez minimum sześć tygodni będzie żwawo umilać życie, wysyłając co jakiś czas komunikaty o beznadziejności, wyświetlać lekowe projekcje i cały wachlarz jakim dysponuje, aby skutecznie zniechęcać do wysiłku, w który nadal należy być zaangażowanym. Jednak proszę zauważyć subtelną różnicę pomiędzy wysiłkiem,  a walką na śmierć i życie o utrzymanie starego porządku. Nie słuchaj gadziego mózgu, szybko poznasz tą różnicę i nauczysz się bezbłędnie skąd pochodzi.

Najpiękniejszym prezentem jaki można sobie sprawić, to poznanie i ta pewność kim się jest na poziomie duszy, dająca poczucie ogromnej ulgi i akceptacji swojej indywidualności oraz unikalności, kompas do swojej ścieżki, gdzie ego nie ośmiela się wychylić i protestować.

Dlaczego nie masz w życiu tego czego chcesz, bo jesteś emocjonalną protezą oraz zasobnikiem energetycznych, aby inni mogli się żywić twoją MOCĄ.

Jeśli chcesz dowiedzieć się, gdzie być może i Ty popełniasz błąd w manifestacji takiego życia jak dla siebie pragniesz – możesz wziąć udział w konsultacji ze mną:

sesja wsparcia 1:1

.

Jesteś odważny na tyle, aby zmienić swoje życie?

Zapraszam TUTAJ