Dla CHĘTNYCH!

Miłość nie zaślepia, ani nie odbiera ROZUMU.

Zdrowa namiętność i intymność tym bardziej.

RObi to niepewność i STRACH i jak wygląda rozpad związków w zależnością od stopnia zintegrowania kompetencji społecznych?

60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności rozumiejąc, że nie zakochujemy się w potencjale ni obiecankach ale w twardych dowodach.

Im niższa świadomość to relacja utyka na konkretnej fazie  i nie rozwija się dalej, upadając.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

• Ochrona tożsamości przez konflikt, jest alternatywa na zachowanie poczucia odmienności
• Konflikt jako reakcja na realne lub potencjalne emocjonalne zlepienie

Konflikt jest stosowany jako sposób na wyzwolenie się od realnej lub możliwości kontroli emocjonalnej.

Konflikt i niezgoda mogą pomagać w utrzymywaniu złudzenia różnicy.

Jestem inny = jestem sobą.

To złudzenie różnicy jest powierzchowne i nietrwale, ponieważ zależy od istnienia konfliktu.

Bez generowania konfliktu jednostka może odczuwać zagubienie i brak tożsamości.

Lek o siebie i brak poczucia stabilnej tożsamości, czyli Niezdolność do nawiązywania dojrzałych relacji.

„Tworzenie” wokół siebie emocjonalnego napięcia jako mechanizm obronny i rozdmuchiwanie miernych spraw poza ich naturalną proporcję. Uzależnienie od kortyzolu i adrenaliny, czyli stałego poczucia napięcia, lęku oraz niepewności, czyli przejaw ustanowienia negatywnej kontroli oraz odcięcie się od więzi.

Koncentracja na konfliktach, wadach, słabościach partnera, aby chronić swoje poczucie siebie.

Ochrona kruchej tożsamości poprzez Unikanie introspekcji i autokrytyki Tworzenie nierównowagi w relacji poprzez Unikanie emocjonalnego zaangażowania

Potwierdzanie swojej wartości przez deprecjację innych.

Niedojrzała strategia radzenia sobie z lękiem o siebie, czyli Ustalanie sztywnych (wybiórczych) wzorców interakcji.

Poszukiwanie relacji, gdzie ma się przewagę nad partnerem /pozwala na kontrole siebie/

Posługiwania się strategia fuzji, projekcji, triangulacji wewnątrz systemu rodzinnego.

Budowanie silnych, pełnych miłości relacji wymaga wysiłku, zrozumienia i skutecznej komunikacji. Jednak wielu z nas zmaga się z konfliktem i nie wie, jak radzić sobie z nieporozumieniami w sposób wzmacniający nasze więzi, zamiast je rujnować i to skutecznie.

Unikanie konfliktów może być w tej chwili pocieszające, ale często pozostawia głębsze problemy nierozwiązane, co wpływa na relacje, dobre samopoczucie osobiste i utrudnia rozwój. Prowadzi do zahamowania poznawczego i behawioralnego. A sprawy pozostają nierozwiązane. Rośnie niechęć i mury obronne.

Rozważne stawianie czoła konfliktom może prowadzić do odporności, samoświadomości i bardziej satysfakcjonujących, autentycznych relacji.

Jak wygląda unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów może wydawać się drogą do pokoju, ale często wiąże się z wyzwaniami i zawiłościami emocjonalnymi oraz osiąga się efekty przeciwne do zamierzonych.

Kluczowe cechy unikania konfliktów u osób, które odbierają każdą konfrontację jako zagrożenie.

Osoby unikające konfliktów często wykazują odrębne zachowania mające na celu uniknięcie konfrontacji:

• Odwracanie lub zmiana tematów: Zamiast zajmować się kwestią sporu, osoby unikające konfliktu mogą przenieść rozmowę na bezpieczniejsze tematy, zapewniając komfort.
• Prokrastynacja: Ważne decyzje lub trudne rozmowy są odkładane na czas nieokreślony, często po to, aby zapobiec niewygodnej wymianie zdań.
• Komunikacja pasywna: Aby uniknąć nieporozumień, osoby unikające konfliktów mogą na pozór zgodzić się, ukrywając swoje prawdziwe uczucia, przedkładając harmonię nad uczciwość.
• Odpowiedzi niezobowiązujące: Mogą uniknąć zajmowania stanowiska, udzielając niejasnych lub niezobowiązujących odpowiedzi, co zapewnia płynność interakcji, ale brakuje im prawdziwego połączenia.

Emocjonalna strona unikania

Unikanie konfliktów często wynika z emocji, które wzmacniają te zachowania. Wielu unikających odczuwa intensywny strach przed odrzuceniem, martwiąc się, że konflikt uszkodzi relacje lub sprowokuje krytykę.

Do tego może dochodzić zwątpienie w siebie, ponieważ osoby unikające konfliktów kwestionują ważność własnych opinii. Lęk często odgrywa kluczową rolę, tworząc stres związany z możliwością nieporozumienia. Te uczucia tworzą cykl, wzmacniając zachowania, przedkładające natychmiastowy pokój nad znaczące rozwiązanie.

Dlaczego ma miejsce unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów ma często głębokie korzenie, na które wpływają osobiste doświadczenia, uwarunkowania rodzinne i indywidualny sposób postrzegania siebie. Zrozumienie tych podstawowych przyczyn może dać wgląd w to, dlaczego niektórzy ludzie unikają konfrontacji.

Podstawowe przyczyny i skutki

Kilka kluczowych czynników może przyczynić się do uniknięcia konfliktu:

Wcześniejsze negatywne doświadczenia: Osoby, które doświadczyły szkodliwych lub intensywnych konfliktów, mogą rozwinąć silną niechęć do podobnych sytuacji. Wspomnienia te mogą prowadzić do wzorca całkowitego unikania nieporozumień.

Uwarunkowania kulturowe lub rodzinne: Osoby wychowane w rodzinach lub kulturach, w których zniechęcano do konfrontacji, często uczą się kojarzyć konflikt z negatywnym nastawieniem. Te wczesne wpływy mogą kształtować zachowania dorosłych, zachęcając do unikania w obliczu napięcia.

Poczucie własnej wartości: Niska samoocena może skłonić jednostki do unikania konfliktów ze strachu przed unieważnieniem lub krytyką. Osoby, którym brakuje pewności co do swoich opinii i umiejętności, mogą czuć się bezpieczniej, milcząc.

Strach przed odrzuceniem: Osoby mogą unikać konfliktów z powodu głęboko zakorzenionego strachu przed odrzuceniem lub porzuceniem, wierząc, że nieporozumienia mogą zagrozić ich relacjom lub poczuciu przynależności.

Perfekcjonizm: Osoby o tendencjach perfekcjonistycznych mogą unikać konfliktów, aby zachować obraz harmonii i kontroli, obawiając się, że konfrontacja może ujawnić słabe punkty lub dostrzeżone wady.

Strach przed negatywnymi skutkami

Lęki leżące u podstaw konfliktu również odgrywają znaczącą rolę w unikaniu konfliktów. Typowe obawy obejmują:

• Niszczące relacje: Martwienie się, że konfrontacja może osłabić lub złamać istotne więzi.
• Denerwowanie innych: Osoby unikające często czują się odpowiedzialne za uczucia innych i mogą poświęcić swoje potrzeby, aby inni byli szczęśliwi.
• Bycie ocenianym lub niezrozumianym: Obawiając się, że ich poglądy spotkają się z krytyką lub odrzuceniem, unikający mogą zdecydować się na zachowanie milczenia.
• Rosnące napięcie: Obawa, że ​​poruszenie problemu może prowadzić do nasilenia konfliktu lub niewygodnych konfrontacji.
• Utrata kontroli: Obawiając się, że mogą nie być w stanie zarządzać swoimi emocjami lub kierunkiem rozmowy, co prowadzi do bezbronności.
• Poczucie nieadekwatności: Martwienie się, że mogą nie wyrażać się dobrze, co może prowadzić do nieporozumień lub sprawiać wrażenie słabych.

Plusy i minusy unikania konfliktów

Unikanie konfliktów może zapewnić chwilową ulgę, ale często wiąże się z poważnymi wadami.

Potencjalne korzyści z unikania konfliktów

• Natychmiastowa ulga w stresie: Unikanie trudnych rozmów może zapewnić natychmiastową ulgę od lęku i zmniejszyć natychmiastowy stres.
• Zachowanie relacji: Unikanie konfliktów może pomóc w utrzymaniu pokoju, szczególnie w sytuacjach, w których stawka jest wysoka, takich jak spotkania rodzinne lub miejsca pracy, gdzie często priorytetem jest harmonia.
• Skoncentruj się na priorytetach: Czasami unikanie drobnych sporów pozwala ludziom skoncentrować się na ważniejszych zadaniach bez napięcia.
• Ulepszone umiejętności dyplomatyczne: Konsekwentne unikanie może rozwijać umiejętności dyplomatyczne, gdy jednostki uczą się poruszać drażliwymi tematami bez konfrontacji.

Wady unikania konfliktów

• Nierozwiązane problemy: Unikanie często prowadzi do nierozwiązanych problemów, które mogą się kumulować, ostatecznie wpływając na relacje i zaufanie.
• Narastająca uraza: Powstrzymywanie uczuć może powodować frustrację, tworząc podskórną urazę, która szkodzi więzi.
• Stracone możliwości rozwoju: Konstruktywny konflikt zachęca do wzrostu. Unikanie tego oznacza utratę szans na rozwinięcie asertywności, empatii i odporności w relacjach.
• Zmniejszona autentyczność: Ciągłe tłumienie osobistych poglądów może spowodować utratę głosu, co wpłynie na ich poczucie siebie i autentyczności.
• Cykl unikania: Częste unikanie tworzy nawyk, wzmacniając wzorce unikania i utrudniając rozwiązywanie problemów, gdy się pojawią.

Zarządzanie unikaniem konfliktów i uczenie się asertywności

Stosowanie asertywnej komunikacji

Rozwijanie asertywności zaczyna się od jasnej komunikacji i ustalenia granic. Ćwiczenie bezpośredniego wyrażania myśli i uczuć – zachowując przy tym szacunek – może zbudować pewność siebie. Zacznij od małych kroków, takich jak jasne określenie preferencji lub pytanie, czego potrzebujesz, aby stworzyć pozytywne doświadczenia dzięki asertywnej komunikacji. Wyznaczanie granic pomaga wyjaśnić osobiste ograniczenia, umożliwiając jednostkom rozwiązywanie problemów bez poczucia przytłoczenia lub obrony.

Rozpoznawanie, kiedy stawić czoła konfliktowi

Wiedza, kiedy zaangażować się w konflikt, jest niezbędna do rozwoju osobistego. Unikanie wszelkich nieporozumień może utrudniać autentyczność w związkach, ponieważ nierozwiązane problemy zwykle wypływają na powierzchnię w sposób pośredni. Identyfikacja sytuacji, w których rozwiązanie konfliktu mogłoby poprawić zrozumienie lub rozwiązać nieporozumienia, pomaga jednostkom docenić wartość wypowiadania się. Jednostki mogą wzmacniać więzi i budować wzajemny szacunek, decydując się stawić czoła konfliktowi w znaczących momentach.

Szukam wsparcia

Dla osób zmagających się z unikaniem konfliktów profesjonalne wsparcie może być nieocenione. Poradnictwo, warsztaty asertywności, a nawet grupowe zajęcia z komunikacji dostarczają narzędzi do budowania pewności siebie w sytuacjach konfliktowych. Zasoby te oferują bezpieczną przestrzeń do ćwiczenia technik rozwiązywania konfliktów i odkrywania leżących u ich podstaw lęków, umożliwiając jednostkom opracowanie zdrowszego, bardziej konstruktywnego podejścia do radzenia sobie z nieporozumieniami.

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Nasz umysł uwielbia mieć rację. Świadomość tego, że się mylimy, tak naprawdę „boli”.

Mieć rację jest drogą do zamknięcia na mądrość, zwłaszcza gdy ceną, jaką za nią płacisz, jest bycie niemiłym, niecierpliwym, aroganckim, agresywnym  i nieczułym – zapominasz o BYCIU człowiekiem.

Parcie na rację jest odpowiedzią na traumę i świadczy o głębokości doznanego nadużycia. W skutek którego dochodzi się do nadmiernie zaakomodowanego przekonania – Można polegać jedynie na sobie – co w praktyce oznacza, że nie można nikomu ufać – Martwy Punkt – stanowiący myślenie tunelowe. 

Problem z dobrem i złem

„Patrzymy w nasze serca i widzimy obiektywizm; patrzymy w nasze umysły i widzimy racjonalność; patrzymy na nasze przekonania i widzimy rzeczywistość.” — Katarzyna Schulz

Posiadanie racji wprowadza nas w „tryb analizowania”: szukamy dowodów, aby udowodnić, że inni ludzie się mylą, zamiast zaakceptować niedoskonałości życia i innych istot.

Upraszczamy rzeczywistość. Ale nie wszystko można podzielić na dobre i złe.

Zapominamy, że jesteśmy SUBIEKTYWNI. Widzimy rzeczywistość przez pryzmat własnych MARTWYCH PUNKTÓW. .Nieważne, jak mądry i logiczny jesteś, twój umysł odgrywa rolę w filtrowaniu twoich jak i cudzych doświadczeń.

Boimy się, że się mylimy. Wierzymy, że jeśli się mylimy, to znaczy, że coś jest z nami nie tak. Stajemy się błędem.

Uważamy, że zło jest celem, a nie podróżą. Rzeczy są płynne. Praktyka przechodzi z jednej skrajności w drugą.

Płacimy bardzo wysoką cenę. Nakaz posiadania zawsze racji powoduje ogromny stres. Twój mózg znajduje się pod ciągłą presją, usprawiedliwiając swoje myśli lub ukrywając swoje wady.

Przestajemy słuchać innych. Wiara w to, że „zawsze masz rację” zakłada, że ​​wszyscy inni się mylą. Kiedy wydaje się Tobie znasz „prawdę”, przestajesz próbować zrozumieć punkt widzenia innych ludzi. Pozbawiając się dojścia do EMPATII.

Opór przed byciem w błędzie paraliżuje twoje zrozumienie i tym samym POZNANIE.

Trzy główne założenia, które przyjmujemy, aby przekonać siebie, że mamy rację:

1. Założenie niewiedzy: Uważamy, że inni są niewykształceni lub brakuje im informacji, które my posiadamy. Dlatego się mylą. Jeśli podzielimy się naszą wiedzą, przestaną być ignorantami.
2. Założenie idiotyzmu: Inni ludzie mają te same informacje co my, ale nie potrafią poskładać poszczególnych elementów w całość. Nie są tak mądrzy jak my. Dlatego się mylą.
3. Złe założenie: Działamy w oparciu o założenie, że inni znają prawdę (i wiedzą, że mamy rację), ale ją zniekształcają. Celowo się mylą – chcą wywołać zło.

Na tym polega problem z zawsze mieć rację; zakładamy, że inni ludzie się mylą. Albo są ignorantami, idiotami, albo po prostu chcą wywołać zamieszanie lub szkodę. Kiedy grasz w grę w obwinianie, przestajesz brać pod uwagę możliwość, że to ty możesz się mylić.

Nikt nie wygrywa bitwy o „mieć rację”.

Mieć zawsze rację to maska (PERSONA), którą nosimy; to wcale nie jest autentyczne. To życie w świecie negatywnej KONTROLI – rządzącym się DOMINACJĄ i przewagą, gdzie ktoś zyskuje (racja) i traci (głupiec). 

Są dwa rodzaje władzy. Jedna zabija ducha, druga go ożywia. Pierwsza to władza nad innymi (RACJA). Druga to SIŁA WEWNĘTRZNA. Władza nad innymi przejawia się jako dominacja i sprawowanie negatywnej kontroli – bezrefleksyjne kierowanie się instynktem prowadzącym do trójkąta dramatycznego.

Siła wewnętrzna przejawia się jako wzajemność i współtworzenie. Wzajemność (BRAK RACJI) polega na BYCIU z drugą osobą w sposób gwarantujący rozwój i szczęście obojgu, a to jest możliwe dzięki umiejętności porozumiewania sie ze sobą i życzliwemu rozumieniu. Współtworzenie jest zaś świadomym dzieleniem się życiem z drugą osobą, ułatwiającym osiągniecie wyznaczonych celów. Kierowanie się świadomością, możliwe po zintegrowaniu wszystkich filarów:

Mieć rację to paradoks; opiera się na błędnym założeniu: że rzeczy są obiektywne.

Rzeczywistość jest produktem ubocznym naszej percepcji. Wszyscy oglądamy ten sam świat, ale obserwujemy różne rzeczy. Na tym polega magia bycia człowiekiem — nieustannie rzucają nam wyzwania punkty widzenia innych. Jeśli wykształci się postawę obserwującego ego – BYCIA świadkiem nei ma się „reakcji” na cudzą jak i własną rzeczywistość. 

Żyjemy w epoce obfitości informacji. Jest wystarczająco dużo informacji, aby udowodnić, że jakakolwiek teoria jest słuszna lub błędna. Tak ewoluuje nauka od jej początków. Każda nowa teoria dowodzi, że poprzednia jest błędna. Gdy uznamy nową metodę za poprawną, poprzednia staje się błędna.

Dobro i zło to pojęcia płynne; mutują w czasie i indywidualnych perspektywach.

Jesteśmy dobrzy w manipulowaniu danymi i argumentami, aby potwierdzić naszą prawdę. Właśnie tak zbudowany jest nasz mózg. Koncentrujemy się na słuchaniu i identyfikowaniu informacji, które potwierdzają nasze przekonania. Nie chcemy się uczyć, ale chcemy coś powiedzieć. Mylimy posiadanie RACJi z prawem do SUWERENNOŚCI, AUTORYTETU I INNOWACYJNOŚCI.

To mentalne złudzenie nazywa się „błędem potwierdzającym” — widzimy to, w co wierzymy.

Podróż zaprzeczania

„Jeśli boisz się samotności, nie próbuj mieć racji”. — Jules Renard

Samookreślony mylnyolog Kathryn Schulz ukuła termin „ślepota błędna”. Jak wyjaśnia: „Nie mamy wewnętrznego sygnału, dzięki któremu wiemy, że się w czymś mylimy, dopóki nie jest za późno”.

W szkole podstawowej uczy się nas, że niepowodzenia kojarzą się z głupcami. Dorastając, utwierdzamy się w przekonaniu, że ludzie, którzy popełniają błędy, są porażką. Dlatego skupiamy naszą energię na tym, aby sami NIE popełniać błędów.

Stawanie się osobą „zero błędów” wynika z urojeniowego sposobu myślenia, który powoduje, że chcemy mieć zawsze rację. Perfekcjonizm jest najgorszym wrogiem zmian.

Ten urojeniowy sposób myślenia przechodzi przez trzy różne fazy.

Faza 1: Mylimy się, ale jeszcze nie zdajemy sobie z tego sprawy

Zakładamy, że mamy rację. Nie przejmujemy się podwójnym sprawdzaniem faktów ani kwestionowaniem naszych przekonań. Czujemy się pewni siebie, ponieważ wierzymy, że posiadamy prawdę.

Faza 2: Zdajemy sobie sprawę, że się mylimy

Czy to dokonując introspekcji, czy też dlatego, że inni przedstawiają nowe dowody, dowiadujemy się, że się mylimy. To sprawia, że ​​czujemy się bezbronni: nie jesteśmy doskonali, czy powinniśmy dać znać innym, że popełniliśmy błąd?

Faza 3: Zaprzeczamy temu, że się mylimy

Mieć rację lub się mylić zamienia się w bitwę. Czujemy się pod obserwacją. Przyjmujemy defensywę, ponieważ czujemy się atakowani. Nawet jeśli wygrasz bitwę o bycie właściwym, w głębi siebie wiesz, że się mylisz. To sytuacja, w której obie strony tracą.

Spaliłeś mosty, wywołałeś tarcia z innymi, żeby wyrazić swoje zdanie. Dzieje się tak dlatego, że pozwoliłeś swojemu ego przejąć kontrolę. z automatu lądując w świecie WŁADZY nad innymi. 

Eckhart Tolle powiedział: „Potrzeba posiadania racji jest formą przemocy”.

Chęć narzucenia naszych pomysłów to NIE wolność. Może to obejmować upór i brak elastyczności, a także próbę dominacji nad innymi poprzez wiarę, że to my trzymamy się prawdy, a nie inni.

Wiara w to, że ktoś ma zawsze rację, jest intelektualnym znęcaniem się.

Plusy bycia w błędzie.

„Wątpienie jest umiejętnością. Dla kontrastu, łatwowierność wydaje się być czymś bardzo przypominającym instynkt. — Katarzyna Schulz

Domyślnie zawsze mamy rację. Uświadomienie sobie, że możemy się mylić, wymaga praktyki, pokory i przyjęcia w każdej sytuacji umysłu początkującego. To umiejętność, którą należy pielęgnować. Zaczyna się od uznania, że ​​jesteśmy ludźmi. Jeśli inni popełniają błędy, nierealistyczna jest wiara, że ​​Ty tego nie zrobisz. 

Bycie w błędzie ma wiele zalet.

Akceptujesz swoją EMPATIĘ. Kiedy zdasz sobie sprawę, że nie jesteś doskonały, uwalniasz dużą presję. Zamiast udawać kogoś, kim nie jesteś, stajesz się bardziej świadomy swoich wad. Kiedy zrozumiesz swoje słabości, możesz pracować nad ulepszeniem swojego działania.

Przyjmujesz uczący się umysł. Rzeczy się zmieniają, informacje ewoluują, świat wcale nie jest statyczny. Uczenie się jest doświadczeniem trwającym całe życie. Zdolność do uczenia się jest najważniejszą umiejętnością, jaką posiadasz. Objąć uczący się umysł, musisz porzucić dobre lub złe podejście.

Otwierasz nowe możliwości. Błądzić to błądzić. Odkrycie oznacza znalezienie czegoś nieoczekiwanego lub nieznanego, a nie czegoś konkretnego, czego szukałeś. Kiedy przestajesz osądzać, zaczynasz odkrywać.

Przedkładasz własny rozwój nad swoją reputację. Twoje ego jest Twoim najgorszym wrogiem, nie myli się. Kiedy zdasz sobie z tego sprawę swoje prawdziwe ja liczy się nie twoja reputacja czy wizerunek, możesz zedrzeć maski.

Nie musisz niczego udowadniać. To najważniejsza świadomość, aby odpuścić sobie posiadanie zawsze racji.

Ćwicz mylenie się

„Ignorancja to cienka linia oddzielająca dobro od zła”. — Yash Thakur

To, co wiesz, więzi cię.

Co gorsza, to, co myślisz, że wiesz, powoduje, że utkniesz.

To niebezpieczny efekt uboczny posiadania przez cały czas racji.

Słuszność jest iluzją.

Pozbycie się przywiązania do tego, aby zawsze mieć rację, wymaga samoświadomości, ale, co najważniejsze, działania wbrew swoim instynktom. Czy jesteś gotowy rzucić sobie wyzwanie? I robić rzeczy inaczej?

Poniższe małe eksperymenty pomogą ci w praktyce. Nie ma dobrego sposobu na przyjęcie nastawienia „być w błędzie”. Wymaga to pokory i większej odwagi niż utrzymywanie cały czas racji. Zobacz, co się stanie.

1. Celowo przegrywaj kłótnię. Przyznaj się do porażki. Celowa przegrana jest wyzwalająca. Jesteś więcej niż zwycięzcą. Poczuj, jak to jest być w błędzie (nawet jeśli jesteś w 100% przekonany, że tak nie jest). To boli, ale jest to skuteczny sposób na okazanie empatii i wejście w cudzą skórę.
2. Poprzyj decyzję, z którą się nie zgadzasz. Pozwól komuś innemu podjąć decyzję, zwłaszcza taką, która sprawia, że ​​czujesz się niekomfortowo. Jednak nie zgadzaj się tylko na to, że się nie zgadzasz. Ale raczej zgódź się na eksperyment. Pozbądź się mocy bycia menedżerem, liderem zespołu czy rodzicem. Delegując władzę, rezygnujesz także z tego, by zawsze mieć rację.
3. Przyjmij przeciwne przekonanie jako prawdziwe. Wybierz jeden aspekt życia, który uważasz za absolutną prawdę. Może to być polityka, religia, seks, edukacja, cokolwiek, co jest dla Ciebie mocne. Zmień teraz swoje przekonanie na przeciwne. I przez około tydzień eksperymentuj z postrzeganiem świata, wiadomości i innych przez pryzmat odwrotny do tego, który zwykle stosujesz. Jakie to uczucie? Co odkryłeś? Czego ci brakowało? Celem nie jest zmiana Twoich przekonań, ale upewnienie się, że Cię nie oślepiają.
4. Przekładaj EMPATIĘ nad posiadanie racji. Rezygnacja z słuszności nie jest łatwa. Tworzy dysonans i cierpienie. To samo dzieje się z drugą osobą, gdy za wszelką cenę chcesz wygrać kłótnię. Zdaj sobie sprawę, że minimalizowanie bólu drugiej osoby jest ważniejsze niż Twoja wygrana. Niektóre rzeczy w życiu nie są aż tak istotne. Współczucie jest ważniejsze niż posiadanie racji.
5. Bądź otwarty na zmianę zdania. Nasze przekonania i idee zmieniają się z biegiem czasu. Daj sobie pozwolenie na rozwój swoich myśli. Nie tkwij w tym, co uważałeś za słuszne. Zmiana zdania w określonym celu nie oznacza zdrady tego, kim jesteś; to rozwój osobisty.

Porzucenie mentalności dobra i zła nie jest łatwe.

Jednak ciągła walka o przedstawienie swojego stanowiska jest wyczerpująca i bezcelowa.

Bądź selektywny w swoich bitwach. Wszystko minie, ale nie przegap okazji, aby okazać życzliwość. Bycie człowiekiem jest ważniejsze niż posiadanie racji.

Aby wyjść z INSTYNKTU zabijającego świadomość potrzebne jest pozbycie się mechanizmów kompensujących i OBRON EGO. Zdrowe psychologiczne granice jak i wewnątrzsterowane poczucie własnej wartości – bez tego będziesz w pułapce RACJI kierując się INSTYNKTEM.

Porozmawiajmy o twoich potrzebach:

sesja wsparcia 1:1

„Bez urazy” jest formą niedojrzałej komunikacji, jaka nie przyjmuje do wiadomości, że rozmówca ma prawo do odmiennego zdania, opinii, czy też widzi fakty inaczej.

Ma za zadanie kontrolę rozmowy i odwrócenie od niekompetencji lub też zażenowania, wstydu czy też poczucia nieadekwatności – czyli próbę wyrównania sił poprzez zawoalowany atak.

Sformułowanie – bez urazy, nie obraź się rani uczucia.

Osoba ofensywna probuje rozmyć odpowiedzialność, wzbudzić poczucie winy i wstydu.

Paradoks stwierdzeń „bez urazy”.

Wyraża bezwzględne żądanie zamiast otwartej komunikacji potrzeby używając języka odcinającego od życia, rujnującego dalszą komunikację.

Wydaje się to uprzejme, ale może pogorszyć krzywdzące słowa.

Ironia poprzedzania obraźliwych uwag.

Rozpoczęcie od „bez urazy” rzuca światło na zły komentarz, który pojawi się później.

To zdanie próbuje załagodzić sytuację, ale zwykle ją pogarsza.

Ostrzega nas, że nadchodzi coś złego, przez co czujemy się bardziej zdenerwowani.

Na za zadanie wywierać psychologiczny nacisk na odbiorcę.

Ludzie używają słowa „bez urazy”, aby podzielić się swoimi przemyśleniami bez obawy, że wpadną w kłopoty otwartej, zdrowej konfrontacji.

Oto, jak to zdanie zmienia sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy:

Dlaczego mówimy „bez obrazy” tuż przed powiedzeniem czegoś obraźliwego?

– Bez urazy, ale twój strój wygląda okropnie.

To tak, jakby myśleli, że powiedzenie „bez obrazy” pozwoli im powiedzieć wszystko bez problemów.

Może powodować dezorientację i zranić uczucia.

Osoba słysząca komentarz może czuć się zarówno zdezorientowana, jak i zdenerwowana i o to chodzi, aby zwątpić w swoją poczytalność.

Ważne jest, aby pamiętać, że powiedzenie „bez obrazy” nie sprawi, że słowa te będą mniej bolesne.

Mamy  dążyć do uprzejmych sposobów dzielenia się przemyśleniami z innymi.

Bez urazy ma  zranić  samoocenę i utrudnić relacje jest dowodem moralistycznego osądu dążącego do przewagi, gdyż osoba wygłaszająca komunikat nie wykształciła zdrowych wewnętrznych i zewnętrznych GRANIC ani wewnątrz sterowanego poczucia WARTOŚCI.

Radzenie sobie ze zranionymi uczuciami i nieporozumieniami to nauczenie się  empatycznej komunikacji.

Długoterminowy wpływ na komunikację

Ludzie mogą nie chcieć dzielić się swoimi przemyśleniami, bojąc się, że zostaną osądzeni. Może to utrudniać rozwiązywanie problemów i szczerą rozmowę.

W co godzi to stwierdzenie:

Wiedza o tych skutkach pomaga nam lepiej rozmawiać i zachować bezpieczeństwo podczas codziennych rozmów.

Klik:

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Czy kiedykolwiek byliście w relacji, kiedy żałowaliście swojej decyzji, kiedy się skończyła, ba nawet w trakcie jej trwania?

Czy kiedykolwiek zainwestowaliście swoje bezcenne zasoby: czas, energię, intymność, zaangażowanie, pieniądze, wytrwałość, wierność, nadzieję w człowieka, aby po czasie dowiedzieć się, że Nie otrzymujecie równowagi w zwrocie swojej inwestycji?

Co wtedy sobie opowiadaliście jako racjonalizację, że zgadzacie się na brak i żyliście w iluzji, że ten ktoś się zmieni, albo wszystko jakoś się ułoży samo albo potem?

Ile fizycznie, emocjonalnie, mentalnie, psychicznie i duchowo was to kosztowało?

Co się stało z poczuciem własnej wartości oraz pewnością siebie po takim nadużyciu?

Czy byliście kiedykolwiek w relacji, kiedy czuliście niewidzialnym, nieznaczącym i jak NIKT zarówno w trakcie jak i długo po zakończeniu?

Chcecie się temu przyjrzeć bliżej i dokonać głębokiego wglądu zysku i strat?

Jak długo tkwicie/tkwiliście w martwych związkach?

Czy chcielibyście swoje zasoby oraz czas zainwestowany w niewłaściwą osobę z powrotem?

Nie możecie odzyskać zatraconych lat oraz zasobów!

Ale możecie nauczyć się zarządzać nimi w sposób właściwy, aby nie kultywować poczucia wykorzystania lub nadużycia oraz wzmocnić poczucie własnej wartości. Czy chcecie nabyć kompetencje?

Dzisiaj oferuję system badania charakteru oraz kluczowych cech osobowości, który pozwoli Wam dotrzeć w mniej niż godzinę do wszystkich kluczowych własnych kompetencji, swojego systemu operacyjnego, metod zwiększenia zasobnika swojego potencjału i nauczy kontroli nad własnym życiem oraz jego zasobami.

Nie da się zwiększyć poziomów obfitości bez samoświadomości oraz autonomii.

Nie można kwalifikować nikogo, jeśli nie wie się KIM się jest i czego się chce.

Od teraz 100% pewności.

CZAS TRWANIA – 240 minut

Profilowanie OBFITOŚCI

Aby zbudować zdrowy stosunek do samego siebie jak i potem funkcjonale związki najpierw trzeba zaadresować traumę jak i nadużycia, jakie piętrzą się powodując pogłębianie się objawów oraz strategi obronnych, narastanie ilości martwych punktów.

Dopiero wtedy jest się gotowym aby stanąć do relacji jako pełnia, z pozycji MOCY – współtworzenie, adekwatna wzajemność jak i dobrowolność wychodzące z pozycji WOLNOŚCI i suwerenności,  a nie z lęku z utraty zasobów.

Bezpieczny styl przywiązania to wyjściowa pozycja do nauczenia się kompetencji społecznych.

  ale przed terapią najpierw MUSI być podjęta terapia traumy czyli interwencja kryzysowa, podparta solidną psychoedukacją oraz IZOLACJA od bodźca (w tym toksycznego partnera)

Unikanie jest tymczasową strategią dającą iluzję negatywnej KONTROLI – na dłuższą metą prowadzi na oddział ostrych psychoz.

ALbo się uzdrowi swoje traumy i MARTWE punkty czyniąc nieżywym za życia, albo będzie się odwlekać i TWORZYĆ wymówki.

sesja wsparcia 1:1

„Musimy ratować nasz związek”!

Nie ratujesz żadnego związku, którego wcale nie nie było = była iluzja, limerencja, obsesja, trauma -bonding, współzależność, poczucie własności, wzięcie drugiego człowieka za gwarant – on/a mi jest dłużny/a i  w obowiązku dostarczania tego czego ja nie mam/nie umiem!

Ratujesz:

• Status quo, co co zrobisz bez niej/niego?
• Swój obraz siebie
• Status społeczny – czerpanie z odgrywania konkretnej roli w systemie i czerpanie z niej pseudo benefitów
• Nierówny dostęp do zasobów
• Co ludzie pomyślą o tak „wzorowym wizerunku odgrywania ról genderowych i społecznych” i „cudownym” małżeństwie czy związku, jaki chcesz emitować na zewnątrz – dlaczego? Bo nie rozumiesz zasad na których funkcjonuje zdrowe partnerstwo.

Jaką cenę płacisz za pielęgnowanie takich zabobonów i czego to jest dowodem, że w  Twoich relacjach nie było, nie ma i nie będzie równowagi?

Kiedy chcesz wziąć odpowiedzialność za siebie i podjąć decyzję?

Zrozum swoje intencje na związek, z czego one wynikają i jak je naprawić.

Klik:

Partnerstwo doskonałe

Czy małżeństwo jest dowodem zaufania czy też jego braku.

Czego to jest dowodem, że chcemy relację formalizować? ?

Czy faktycznie trzeba powtarzać za urzędnikiem czy za duchownym z góry narzucone formułki?

Czy to faktycznie działa?

Statystyki 60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności.

Fazy relacji:

1. Poznanie się i wstępna fascynacja
2. Pożądanie  i romans (płytkość – oparta na instynkcie i chemii))
3. Walka o władzę i rację
4. Praca nad wspólną wizją relacji gdzie jest piękny cudowny mianownik
5. Dobrowolna deklaracja
6. Faza prawdziwej bezwarunkowej miłości.

Kiedy pojawiają się przeszkody wtedy kobiety które są w 80% klientkami samorozwoju zaczynają próbę zamachu na relację, próbując naprawić partnera poprzez „osmozę”, ufając, ze jak one się zmienią to partner również, co jest bzdurą.

Próba pomocy partnerowi lub komukolwiek oznacza brak akceptacji kim ci inni ludzie są i gdzie są w swoim życiu.

Jeśli inni nie chcą inwestować w rozwój to jest tylko i wyłącznie ich sprawa, ale to uderza w zainteresowaną i jej percepcję siebie.

To jest ukryta i nieświadoma mania wielkości, kto®a bierze się z niesiegniętego  zdrowego poczucia własnej wartości oraz postawy roszczeniowej i całej listy oczekiwań, że partner wypełni lub odegra rolę do jakiej został wybrany.

Te kobiety nie chcą pojąć, że jeśli dają komuś wszystko to odbierają mu poczucie własnej wartości, autonomię oraz autorytet.

Jednym z powodów może być to, że małżeństwo jest instytucją, która ma swoje określone reguły i wymagania, które mogą wprowadzać presję i sztuczne ograniczenia na związek.

Małżeństwo niesie ze sobą oczekiwania, jakie powinien mieć idealny związek, ale czy istnieje coś takiego jak idealny związek? Czy każde małżeństwo spełnia te wymagania?

A może te wymagania po prostu są nierealistyczne i powodują, że ludzie wchodzą w związki, które nie są dla nich odpowiednie?

Niektórzy ludzie wchodzą w małżeństwo, aby uniknąć odpowiedzialności za swoje własne życie, a nie z miłości i chęci dzielenia się swoim życiem z inną osobą.

Małżeństwo staje się dla nich sposobem na ukrycie własnych słabości, braków i niedoskonałości.

Oczekują, że partner zastąpi im rodzinę, przyjaciół i hobby, które zostawili za sobą.

To prowadzi do sytuacji, w której związek staje się dla nich jedynym źródłem szczęścia i spełnienia, co niesie ze sobą ryzyko uzależnienia emocjonalnego i nadmiernego skupienia na partnerze.

Małżeństwo często staje się też areną walki o władzę i kontrolę. W małżeństwie panuje często przekonanie, że jedna osoba musi ustąpić drugiej, a to prowadzi do konfliktów i nierówności. Związek staje się polem bitwy, a nie miejscem, gdzie można rozwijać się i wzmacniać relację.

Warto pamiętać, że zdrowe i funkcjonalne związki opierają się na dobrowolności i nie wymagają formalizacji czy etykiety.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

Ścieżka zadowalania ludzi jest trudną drogą. Nieważne, o co ktoś cię prosi i nieważne, jak bardzo krzyczy twój wewnętrzny głos NIE, Twoją domyślną i automatyczną odpowiedzią będzie zawsze  Tak. To jedno z wyuczonych, toksycznych mechanizmów instynktu przetrwania.

Zachowując się w ten sposób skazujesz się na chaos i spustoszenie, brak uczciwości oraz rzetelnego obrazu własnej osoby, okłamując innych, a mimo to nie możesz się powstrzymać, aby się zatrzymać lub zmienić swoje postępowanie. Jeśli lubisz ludzi, będziesz wiedział, że rzuciło cię to na kolana i postawiło w niezliczonych okropnych sytuacjach, których jesteś autorem.

Bez wątpienia pozwoliłeś temu mechanizmowi, aby ukradł Twoją wiarę w siebie i spokój ducha, a być może był przyczyną chronicznych problemów, takich jak uzależnienie (głęboka współzależność) czy depresja.

Zadowalanie ludzi bardzo różni się od bycia pod presją rówieśników lub ulegania  pragnieniom, aby  pasować. W pewnym momencie każdy z nas miał skłonność do chęci bycia akceptowanym. Jednak zadowolenie ludzi to długoterminowa, codzienna walka prowadząca do dezintegracji osobowości i utraty własnego rdzenia.

Czy jestem „dupowłazem”?

30 charakterystycznych znaków

Oto lista głównych cech i nawyków, które świadczą o utracie własnego ja czyli autonomii. Czy możesz odnieść się do któregokolwiek z poniższych doświadczeń?

1. Mam niską samoocenę.
2. Nie umiem ODMÓWIĆ komukolwiek.
3. Cierpię z powodu ostrej samokrytyki.
4. Nie umiem asertywne postawić na swoim.
5. Trudno im wyrażać swoje opinie.
6. Zawsze szukam akceptacji u innych.
7. Za bardzo przejmuję się tym, co myślą  inni.
8. Gotowość do cierpienia kosztem robienia czegoś dla siebie.
9. Nieumiejętność Postawienia się w sytuacji innych (empatia), traktowanie siebie drugoplanowo.
10. Często okazuje się, że jesteś zależny emocjonalnie od swoich bliskich.
11. Zawsze, często na ślepo, dostrzegasz dobro w każdym, nawet jeśli cię skrzywdził. Dajesz kolejne szanse – biorąc aktywny udział w trójkącie dramatycznym. Pomagasz nieproszony, udzielasz rad i niechcianego feedbacku, złościsz się jak nie zostaje on przyjęty. 
12. Czujesz się przygnębiony przez kilka dni, a nawet tygodni, gdy ktoś Cię krytykuje.
13. Strach przed utratą kontroli z powodu tego, jak bardzo stłumiłeś swoje emocje.
14. Tolerowanie natrętnych, lekceważących, a czasem nawet obraźliwych i przemocowych zachowań ze strony innych –  bycie w relacji z uzależnionym! Syndrom sztokholmski.
15. Trudność w ustalaniu i utrzymywaniu osobistych granic. Granice są inne w zależności od sytuacji i jak bardzo Ci zależy.
16. Poczucie niepewności w swoich działaniach i opiniach, a co za tym idzie potrzeba uzyskania potwierdzenia od innych.
17. Zbyt łatwe dopasowywanie się do oczekiwań innych ludzi, własnym kosztem.
18. Trudno podjąć jakąkolwiek decyzję bez uprzedniego zasięgnięcia drugiej opinii.
19. W związku zawsze na pierwszym miejscu stawiasz potrzeby partnera.
20. Unikanie przejmowania inicjatywy (zarówno w pracy, jak i w życiu osobistym).
21. Jest to niezwykle trudne poprosić  o profesjonalne wsparcie
22. Wierzysz i zachowujesz się jakby Twoje problemy, zmagania i potrzeby nie miały znaczenia.
23. Unikanie nawet najbardziej trywialnych sytuacji konfliktowych i preferowanie poddania się, zanim jeszcze zacznie się konfrontacja.
24. Trudno Ci określić, czego chcesz.
25. Wiara w to, że inni ludzie (tacy jak twoi rodzice lub małżonek) wiedzą lepiej, co jest dla ciebie dobre.
26. Utrzymywanie pewnych kontaktów społecznych w oparciu wyłącznie o konieczność, a nie o autentyczną chęć zaprzyjaźnienia się z nimi.
27. Poczucie, że nie jesteś wystarczająco dobry lub nie robisz wystarczająco dużo dla innych.
28. Uczucie niepokoju i napięcia w obecności autorytetów, takich jak szef.
29. Zawsze usprawiedliwiasz innych ludzi, gdy źle cię traktują.
30. Cierpisz z niezdrowego poczucie winy i masz skłonność do wierzenia, że ​​to zawsze twoja wina.

6 ukrytych niebezpieczeństw związanych z byciem zbyt miłym 

1. Ludzie cię wykorzystują

Bycie dupowłazem sprawia, że ​​jesteś szeroko otwarty na wszelkiego rodzaju nadużycia. Bardzo łatwo tobą manipulować i znęcać się. Dzieje się tak dlatego, że manipulatorzy mają tendencję do skupiania się na osobach mających problemy z samooceną, ponieważ są one bardziej bezbronne i podatne na manipulację. W ten sposób przyciągniesz kolejne blizny i zranionych ludzi i staniesz się dla nich idealnym celem. Co gorsza, prawdopodobnie nawet nie zdasz sobie z tego sprawy, ponieważ będziesz zbyt zajęty poczuciem, że jesteś potrzebny i chciany. Takim zachowaniem doprowadzasz do dezintegracji swojej osobowości, jaka staję się współzależna i utraty poczytalności.

2. Za bardzo tłumisz

Potrzeba bycia potrzebnym i pomocnym przez innych spowoduje, że będziesz żywił mnóstwo negatywnych i niewygodnych emocji, których po prostu nie możesz wypuścić. Zwłaszcza, że ​​jest to całkowite przeciwieństwo obrazu, jaki chciałbyś, żeby inni mieli o Tobie. W ten sposób zaniedbujesz swoje potrzeby i pragnienia, co nieuchronnie prowadzi do frustracji i ogólnego niezadowolenia z życia. Możesz także odczuwać złość i urazę, gdy ludzie źle cię traktują, ale nie potrafią się z tego uwolnić. Prawdopodobnie będziesz mieć trudności z mówieniem o swoich uczuciach i dawaniem innym znać, jak ich zachowanie na ciebie wpływa. Tłumienie emocji jest niebezpieczne nie tylko dla zdrowia psychicznego, ale także dla fizycznego. Istnieją dziesiątki chorób, które są karmione i rozwijane przez nawyk istnienia, aby zadowolić innych. Nie można całkowicie oddać się innym, wyprzeć się siebie i wciąż oczekiwać, że wszystko będzie w porządku. Na dłuższą metę to cię dogoni.

3. Nikt nigdy nie pozna prawdziwego Ciebie

Ponieważ tak wiele w sobie kryjesz, możliwe, że sam nie znasz prawdziwego siebie – nie mówiąc już o kimkolwiek innym. Ludzie widzą tylko fałszywa wersja ciebie, co odsuwa Cię jeszcze dalej od miłości i akceptacji, do której dążysz. Kiedy przez cały czas utrzymujesz szczęśliwą fasadę, ukrywając swoje prawdziwe potrzeby i uczucia, tracisz kontakt ze swoim autentycznym najgłębszym sobą. Oznacza to, że nie tylko wprowadzasz w błąd siebie, ale także innych. Zasadniczo nie dajesz innym ludziom szansy poznania prawdziwego Ciebie. W rezultacie możesz zostać otoczony przez niewłaściwych ludzi i prowadzić życie, które nie jest dla ciebie przeznaczone. W końcu ta gorycz sprawi, że skończysz czując się jeszcze bardziej samotny i niezrozumiany niż wcześniej. Zatraciłem się, próbując zadowolić wszystkich innych. Teraz tracę wszystkich, odnajdując siebie.

4. Masz ogromną presję, starając się zachować pozory

Kiedy zawsze jesteś miły dla ludzi, a inni postrzegają Cię jako osobę, która nie może zrobić nic złego, pojawia się presja, aby tak pozostało.

Utrzymywanie ten obraz doskonałości to ciężka praca. Tak naprawdę jest to praca sama w sobie niemal na pełen etat. Ciągłe pozostawanie „dobrym” w oczach innych będzie powodować ciągłe poświęcenia i ogromny stres.

Możesz w rezultacie nieustannie martwić się, czy praca, którą wykonałeś, była wystarczająco dobra lub czy sam jesteś wystarczająco dobry dla innych. Możesz mieć wrażenie, że niezależnie od tego, co zrobisz, wynik nigdy nie będzie zadowalający. To stworzy niezdrowe dążenie do doskonałości. Ponieważ przymilające zachowania zwykle wynikają z niskiej samooceny, po drugiej stronie tej doskonałej fasady zawsze znajdują się poczucie nieadekwatności i bezwartościowość.

5. Stajesz się maniakiem kontroli

Bycie zadowalaczem ludzi to miecz obosieczny. NIE Jest to bezinteresowne ze względu na to, jak wiele poświęcasz się dla innych. Jest to jednak działanie samolubne, ponieważ ty chcesz KONTROLOWAĆ,  jak inni zachowują się i czują wobec ciebie. Zawsze jesteś miły, ponieważ chcesz, aby inni cię lubili i doceniali. W głębi duszy wierzysz, że jeśli będziesz stale zaspokajać potrzeby innych ludzi, zdobędziesz ich szacunek i sympatię. Nic nie może być bardziej dalekie od PRAWDY, jakiej nie chcesz przyjąć, jedynie dlatego, że odpowiada tobie taki stan rzeczy – nie zyskując nic namacalnego – nadal pogłębiasz deficyt i nadmiar!

Zwykle wynika to z głęboko nierozwiązanych problemów własnych, takich jak poczucie bezwartościowości i bezsilnościi może przedostać się także do innych obszarów Twojego życia.

Ciągła potrzeba kontrolowania wszystkiego spowoduje nieprzezwyciężony stres dla Twojego umysłu i ciała, ponieważ pozbawiasz go odpoczynku i relaksu, którego potrzebuje.

6. Za wszelką cenę unikasz konfliktu

To logiczne, że sprawianie przyjemności ludziom jest równoznaczne z unikaniem konfliktów. Ponieważ taka osoba dołoży wszelkich starań, aby zaspokoić potrzeby innych. Jeśli jednak zawsze zgadzasz się ze wszystkimi, stajesz się osobą, która nie ma własnego zdania i dostosowuje się do opinii innych ludzi. Takie zachowanie nie przyniesie ci pożądanego szacunku i aprobaty ze strony otaczających cię osób.

Oznacza to również, że w przypadku sytuacji konfliktowej nie zrobisz tego, co jest dla ciebie najlepsze. Zamiast stawić temu czoła, po prostu się poddasz, aby uniknąć nieporozumień, które sprawiają, że czujesz się całkowicie niekomfortowo.

Co zrobić, jeśli zależy ci na ludziach?

Nie da się zawsze uszczęśliwiać innych i nadchodzi czas, kiedy musisz postawić siebie na pierwszym miejscu i postawić na swoim. A co najważniejsze, nie da się zdobyć szacunku i aprobaty wszystkich, ciągle ich zadowalając. Najprawdopodobniej będzie to miało odwrotny skutek.

Możesz przerwać ten cykl SAMOZAGŁADY. Czekanie na interwencję to zachowanie bierno-agresywne. Płacąc najwyższą cenę utraty poczytalności.

Nie musi tak być- klik:

sesja wsparcia 1:1

Ale co, jeśli to ty ciągle dajesz, zmieniasz swoje zachowanie lub mówisz cokolwiek, aby zachować spokój? To wszystko oznaki, że błagasz o „miłość”. A jeśli błagasz i obniżasz standardy, masz niespójne granice, godzisz się na byle co ze strachu TO NIE JEST miłość tylko trauma – bond, limerencja i obsesja.

Które związki oraz dlaczego się rozpadają.

Do tanga po pierwsze trzeba dwojga dojrzałych ludzi.

Rozpad następuje, kiedy spotykają się osoby:

Współzależne

O niskim poczuci własnej wartości podatne na trauma bonding

Obarczone PARENTYFIACJĄ, DDA I DDD

Z poza-bezpiecznym stylem przywiązania

O wysokim spektrum neurotyzmu

Bez przerobionych wyzwań w terapii

Bez zintegrowanej inteligencji społecznej w ujęciu empirycznym

Uwikłane w trójkąt dramatyczny

Z ciemną intencją na związek, gdzie partner stanowi „dopełnienie” własnych deficytów czy nadmiarów.

Trauma bonding to odpowiedz na traumę:

Uczucie jest budowane na instynkcie i popędzie

Odczuwalne jako napięcie strefy genitalnej

Tylko fizyczne pragnienie oraz pociąg fizyczny

Skoncentrowanie na ładności czyli fizycznej atrakcyjności

Pragnienie kontakt fizycznego i rozładowania, brak chęci do głębokiej rozmowy i bieżącego rozwiązywania konfliktów

O emocjach i wyższych potrzebach się nie mówi – mówi się o fantazjach

Mówi się to co się chce usłyszeć

Cisza jest niekomfortowa

Traktowanie partnera jak własność/skarb

Komunikacja bierna, agresywna, bierni-agresywna

4 jeźdźcy apokalipsy: krytyka, pogarda, defensywa, budowanie ścian

Szantaż emocjonalny

Chaos i niepewność

Relacja dominuje inne aspekty

Miłość się nie kończy, ale pojemność na nadużycia OWSZEM.

Nie pytaj, jak oni mogli mi to zrobić, afirmując bycie ofiarą nadużycia, zacznij pytać, gdzie ja wybierałam doświadczenie Cierpienia, za jakie teraz biorę całkowita odpowiedzialność?

Jakie są zatem znaki?

12 oznak, że błagasz o miłość

1. Powiesz/zrobisz wszystko, aby zatrzymać swojego partnera

Kiedy boimy się utraty kogoś, mówimy lub robimy wszystko, aby utrzymać związek. Nie zastanawiamy się, jak będzie wyglądać związek, jeśli nasz partner zostanie. Skupiamy się na teraźniejszości, a nie na jutrze.

2. Akceptujesz znęcanie się/złe traktowanie

Akceptujecie znęcanie się lub znęcanie się? To pokazuje, że cenisz ten związek bardziej niż siebie. Związek jest ważniejszy niż Twoja osobista wartość, więc tolerujesz niedopuszczalne zachowanie.

3. Milczysz, aby zachować spokój

Umiejętność otwartej i szczerej rozmowy jest podstawą dobrego związku. Kiedy milczysz, odkładasz swoje uczucia i pragnienia na bok. To nie jest zdrowe. W zdrowych związkach nikt nie ma władzy nad drugą.

4. Jesteś przywiązany i potrzebujesz ciągłego potwierdzania

Kiedy czujemy się kochani i doceniani, nie potrzebujemy ciągłego wyznania miłości i potwierdzeń. Jesteśmy pewni miłości naszego partnera. Ich działania i słowa dają nam potwierdzenie, którego potrzebujemy. Jeśli jesteś przywiązany i musisz zapytać, czy twój partner cię kocha, może to być znak, że błagasz o miłość i jesteś współzależny!

5. Akceptujesz mniej niż minimum wzajemności.

FWB – Przyjaciele z korzyściami to przykład akceptacji minimum. Chcesz więcej zaangażowania, ale akceptujesz mniej.

6. Twój związek jest najważniejszą rzeczą w Twoim życiu

Jednym ze znaków, że błagasz o miłość, jest zrównanie szczęścia ze swoim związkiem. Nie możesz być szczęśliwy, jeśli nie jesteś w związku. To prowadzi do akceptacji nieodpowiednich partnerów (patrz ludzi nie rokujących do stworzenia zdrowych relacji (nałogi: alkohol, narkotyki, hazard, porno, kompulsywność w innych formach).

7. Zmieniasz swoje zachowanie, aby uspokoić partnera

Czy ty dostosował swoje zachowanie uspokoić partnera?

Czy milczysz na pewne tematy, bo nie chcesz ich zdenerwować?

A może przestałeś widywać się z przyjaciółmi i rodziną, ponieważ nie lubią Twojego partnera?

Konsensus jest częścią zdrowego związku, ale jeśli to ty wprowadzasz wszystkie zmiany, może to być oznaką żebrania.

8. Dajesz więcej niż Twój partner

Czy zawsze dajesz więcej niż Twój partner? Nie mówię tylko o urodzinach i Świętach Bożego Narodzenia. Czy zawsze gotujesz i sprzątasz? Aranzujesz, gdzie zjeść lub spędzić wakacje? Pary często przeżywają przypływy i odpływy, gdy jedna osoba robi wszystko, ale jeśli zawsze byłeś to ty, jest to znak, że błagasz o miłość.

9. Grozisz, że zrobisz sobie krzywdę

Jednym z największych znaków, że błagasz o miłość, jest groźba wyrządzając sobie krzywdę. Czy powiedziałaś swojemu partnerowi, że zamierzasz to zakończyć? To drastyczne i niepokojące, ale wyobraź sobie, że musisz zostać z kimś, aby zapobiec zranieniu się tej osoby?

10. Zawsze jesteś dostępny dla swojego partnera

Każdy z nas ma ważne życie i dla niektórych osób jest w naszym życiu priorytetem. Jeśli jednak zawsze zmieniasz swój harmonogram, aby być ze swoim partnerem, nie jest to dobry znak.

To pokazuje, że jesteś zawsze dostępny – to umniejsza Twoją wartość. Rezygnacja w ostatniej chwili jest również irytująca dla otaczających Cię osób.

11. Wolisz być w kiepskim związku niż być sama

Czasami strach przed samotnością sprawia, że ​​pozostajemy w niezdrowym związku. Tak bardzo pragniemy miłości, że znosimy niewłaściwą osobę, a ponieważ ta osoba nie jest dla nas odpowiednia, zaniedbuje nasze potrzeby, a my i tak błagamy o miłość.

12. To Ty inicjujesz wszystko

Czy widziałbyś się ze swoim partnerem, gdybyś nie napisał SMS-a ani nie zadzwonił? Być może nigdy byś nie wyszła, jeśli tego nie zaaranżowałaś, a może nigdy nie odbyłabyś rozmowy, gdybyś tego nie zaczęła?

Zadaj sobie pytanie, dlaczego wykonujesz całą tę pracę?

Jeśli Twojemu partnerowi to nie przeszkadza, jest to znak, że błagasz o miłość.

Dlaczego niektórzy ludzie błagają o miłość?

Jest kilka powodów, dla których ludzie błagają o miłość:

• nie czują się godni miłości – na miłość „muszą zasłużyć lub ciężko pracować
• Są zdesperowani lub potrzebujący
• Doświadczyli przemocy w dzieciństwie
• Boją się samotności
• Mają bardzo niską samoocenę
• Kierują się instynktem zamiast świadomością

Co się stanie, gdy będziesz błagać o miłość?

Niestety błaganie o miłość ma odwrotny skutek. Osoby po stronie odbiorcy czują się pod presją i uwięzione. Partnerzy stają się źli. Błaganie o miłość często odpycha ludzi.

Nawet jeśli przekonasz partnera, aby został, ulga będzie tymczasowa. Przy takiej nierównowadze sił związek ma małe szanse przetrwać w dłuższej perspektywie.

Co możesz zrobić, jeśli rozpoznasz oznaki błagania o miłość?

Zadaj sobie pytanie, jak byś się czuł, gdyby ktoś błagał Cię o miłość?

Wszyscy chcemy być kochani. Jednak nikt nie powinien błagać. Prawdziwa miłość rodzi się z wzajemnego szacunku, zaufania i współczucia.

Kiedy jesteś z właściwą osobą, nigdy nie będziesz musiał błagać o miłość. Jeśli zauważysz oznaki, że błagasz o miłość, oznacza to, że jesteś w złym związku.

Jeli nie chcesz odejść od osoby przemocowej, uzależnionej skazujesz siebie oraz wszystkich wokół na cierpienie – dokonujesz przemocy wobec własnej poczytalności. Czekanie aż coś się zmieni to zachowanie bierno-agresywne.

Twoje wsparcie dzisiaj, A NIE JAK twoja naiwność Cię zabije!

sesja wsparcia 1:1