Definicja zdrady

„Zdrada to poczucie bycia zranionym przez celowe działanie lub zaniechanie osoby, której się ufało” – obejmuje czynne zburzenie zaufania (np. niewierność, nie tylko w sensie fizycznym!), zatajanie informacji, manipulację lub „mentalne skażenie” (mental contamination) oraz niewierność obejmuje rownież bycie osobą uzależnioną substancyjne lub behawioralnie  (wybór substancji/zachowania ponad dobro relacji), kiedy nałóg jest stawiany ponad związkiem. 

🔑 Kluczowe cechy:

• Zaufanie jako fundament relacji.
• Intencjonalność – nie przypadek, lecz świadome naruszenie.
• Naruszenie zasad lojalności i granic (jawnych czy domniemanych).
• Powoduje głęboki emocjonalny wstrząs – gniew, trauma, utratę tożsamości i poczucia bezpieczeństwa.

🧠 2. Koncepcja Betrayal Trauma (Trauma wskutek zdrady)

Termin wprowadzony przez Jennifer Freyd (1994): trauma, która pojawia się, gdy osoba, na której byliśmy zależni lub zaufaliśmy – np. opiekun dziecka, partner, instytucja – narusza naszą integralność psychiczną lub fizyczną.

🔍 Charakterystyka:

• Dochodzi do rozproszenia świadomości (dissociation) – by utrzymać relację zależności.
• Inne symptomy: amnezja traumy, głęboki wstyd, przejęcie odpowiedzialności za zdradę („to moja wina”).
• W porównaniu z PTSD, bardziej dominują rachunki emocjonalne, wstyd, a mniej klasyczne objawy flashbacków.

🔢 3. Typy zdrady / betrayal trauma

1. Zdrada romantyczna/intymna: niewierność, nieuczciwość, zaniedbanie – prowadzi do PTSD‑podobnych objawów, osłabienia samooceny, lęku w relacjach.
2. Zdrada rodzinna / childhood betrayal: przemoc od opiekunów → silne zaburzenia przywiązania i traumatyczne konsekwencje emocjonalne.
3. Zdrada instytucjonalna: gdy system lub instytucja (np. szpital, szkoła, prawo) zawodzą – wzmacnia poczucie osamotnienia i obcości.
4. Zdrada kulturowa: wewnątrz grup mniejszości – naruszenie solidarności grupowej jest szczególnie bolesne.

⚠️ 4. Konsekwencje psychologiczne

• Mental contamination – poczucie wewnętrznego „zabrudzenia”, bez potrzeby kontaktu fizycznego .
• Objawy PTSD – lęk, powtórne przeżywanie, unikanie, często związane z relacją, a nie tylko zdarzeniem.
• Dysocjacja / amnezja traumy – „betrayal blindness” – mechanizm obronny w relacjach zależnych.
• Depresja, lęk, obniżenie samooceny – szczególnie po zdradzie w relacjach intymnych lub rodzinnych.
• Problemy psychosomatyczne – bóle, dolegliwości związane z chronicznym stresem i alexithymią.

🩹 5. Model leczenia i proces odbudowy

• Uświadomienie zdrady – przerywanie „ślepoty zdrady” przez bezpieczne powtarzanie historii traumy.
• Somatyczne intercepcja – odbudowa połączenia z ciałem po dysocjacji.
• Psychoedukacja o mechanizmach przetrwania – normalizacja wstydu, winy i nieświadomości traumatycznej.
• Terapia współczująca – budowanie poczucia samo-wartości i bezpiecznego kontaktu emocjonalnego z terapeutą.

✅ 6. Podsumowanie

• Zdrada = celowy, intencjonalny, relacyjny akt łamania zaufania → silne efekty emocjonalne i psychosomatyczne.
• Betrayal trauma to specyficzny rodzaj urazu z powodu zależności – często prowadzi do dysocjacji i „ślepoty przed zdradą”.
• Proces zdrowienia wymaga przywrócenia świadomości, obudzenia ciała, przyjęcia emocji i pracy terapeutycznej opartej na zaufaniu i współczuciu.

Bardzo ważne pytanie – i dotykające istoty traumy relacyjnej. Oto psychologiczne wyjaśnienie, dlaczego osoba zdradzona nie potrafi ponownie zaufać sprawcy zdrady oraz dlaczego bez terapii nie jest w stanie poradzić sobie w pełni z jej konsekwencjami.

🧠 1. Zdrada narusza fundament bezpieczeństwa psychicznego

Zaufanie to emocjonalna podstawa relacji. Gdy ktoś kogo kochamy – partner, rodzic, bliska osoba – dopuszcza się zdrady, dochodzi do psychologicznego rozłamu:

• osoba, która miała być źródłem wsparcia, staje się źródłem bólu,
• mózg interpretuje to jako zagrożenie egzystencjalne (szczególnie u osób z historią traumy),
• uruchamiają się mechanizmy obronne: dystans emocjonalny, odcięcie, nieufność, dysocjacja.

🧩 “Skoro osoba, której ufałam, mogła mnie skrzywdzić – to nikt nie jest bezpieczny.”

🩸 2. Uraz zdrady = trauma interpersonalna

Psychologia (Jennifer Freyd, 1996) opisuje zjawisko betrayal trauma, w którym osoba:

• nie może opuścić sprawcy (np. partner, opiekun),
• nie może pogodzić się z jego winą, bo grozi to rozpadem tożsamości lub całego systemu zależności,
• więc odcina dostęp do pełnej świadomości tego, co się wydarzyło („ślepota na zdradę”).

To mechanizm przetrwania – ale ma swoją cenę:

🔒 zamrożenie uczuć,

🔒 brak zaufania,

🔒 lęk przed bliskością.

🚫 3. Dlaczego nie da się „po prostu zapomnieć” lub „wybaczyć”?

🔻 Bo zdrada uruchamia:

• schematy głębokiego wstydu – “to przeze mnie”,
• schemat bezwartościowości – “nie zasługuję na szacunek”,
• schemat zagrożenia – “świat jest niebezpieczny”,
• schemat opuszczenia – “zawsze zostaję sama”.

To nie są tylko przekonania. To zakodowane w ciele i układzie nerwowym reakcje, których nie da się racjonalnie kontrolować.

⚠️ 4. Dlaczego bez terapii nie da się w pełni uzdrowić?

Zdrada:

• uszkadza system przywiązania (reaktywuje styl lękowy lub unikowy),
• tworzy błędne koło: unikanie relacji → izolacja → potwierdzenie braku bezpieczeństwa,
• powoduje intruzywne myśli, ruminacje, zaburzenia snu, objawy psychosomatyczne.

📉 Samodzielne próby radzenia sobie często prowadzą do:

• tłumienia emocji,
• zaprzeczania („to już przeszłość”),
• powtarzania szkodliwych wzorców (np. kolejna relacja z kimś przemocowym).

🩺 5. Co daje terapia?

✔️ Bezpieczna relacja z terapeutą – jako model korektywny,

✔️ Praca nad zinternalizowanym wstydem i winą,

✔️ Rozpoznanie mechanizmów obronnych (dysocjacja, kontrola, wyparcie),

✔️ Odbudowa kontaktu z ciałem i emocjami,

✔️ Nauka zdrowego przywiązania i zaufania na nowo.

🧭 Podsumowanie:

🔹 Zdrada łamie relacyjne bezpieczeństwo i niszczy system przywiązania.

🔹 Osoba zdradzona nie potrafi zaufać sprawcy, bo ten zburzył fundament bezpieczeństwa.

🔹 Bez terapii niemożliwe jest pełne emocjonalne przetworzenie zdrady i odzyskanie zdolności do bliskości.

1. Zdrada jako trauma relacyjna – naruszenie przywiązania i zaufania

Zdrada to forma traumy interpersonalnej, szczególnie gdy sprawca jest osobą budzącą zaufanie (partner, opiekun). Badania (Freyd, 1994, 1996) wskazują, że:

• Zaufanie utrzymuje stabilność psychiki,
• Zdrada narusza ten fundament, co prowadzi do głębokiego poczucia zawodu i zagrożenia,
• Osoba zdradzona przestaje czuć się bezpiecznie, co uniemożliwia odbudowę zaufania bez konfrontacji z bólem i rozczarowaniem.

2. Betrayal Trauma Theory – “ ślepowidzenie zdrady”

W celu przetrwania osoby, które nie mogły opuścić sprawcy (np. dzieci, partnerzy), często stosują mechanizm dysocjacji i amnezji traumy, aby zignorować zdradę i utrzymać relację (złudzenie, dając się nabrać na narrację sprawcy, że to np. nie miało żadnego znaczenia lub też to był jednorazowy wyskok):

• To psychiczne przetrwanie, ale niszczy zdolność do świadomości emocji i reakcji,
• Osoba zostaje bez kontaktu z własnym bólem, a więc bez mechanizmu naprawczego: zaufanie nie może być odbudowane, jeśli nigdy nie zostanie uznany fakt naruszenia.

3. Zdrada obniża zaufanie, samoocenę i zakłóca styl przywiązania

Badania wykazały:

• Negatywna korelacja między zdradą a zdolnością do zaufania innym,
• Zdrada wiąże się z obniżoną samooceną, poczuciem winy i lękiem w związkach – szczególnie w stylach ambiwalentnym/granicznym,
• Uraz zdrady zaburza style przywiązania, co skutkuje ekstremami: lękiem i unikaniem.

4. Skutki fizyczne i psychosomatyczne zdrady

W badaniach na młodych dorosłych wykazano, że betrayal trauma:

• Wywołuje więcej objawów psychosomatycznych (bóle, zaburzenia snu) niż inne formy traumy,
• Wysyła ciało w stan chronicznego stresu i „zamrożenia”, skutkiem czego jest zaburzona intercepcja i emocjonalna izolacja.

5. Dlaczego bez terapii nie da się poradzić?
6. A) Brak naprawy traumy ➝ utrzymywanie objawów

Mechanizmy unikania (dysocjacja, bagatelizowanie, wyparcie, zaprzeczanie, złudzenie) hamują przetworzenie emocjonalne i blokują naturalny przebieg leczenia.

1. B) Powtarzające się schematy

Bez terapii osoba często wchodzi w nowe związki z tymi samymi wzorcami (brak zaufania, hiperczujność, lęk). Staje się samospełniającą się przepowiednią – nie może się zranieniem przepracować i nie buduje bezpiecznego przywiązania.

1. C) Terapeutyczny związek korektywny

Tylko bezpieczna, stała relacja terapeutyczna daje możliwość synchronizacji emocjonalnej, odzyskania zaufania i nauki budowania bliskości na nowo.

✅ Podsumowanie:

1. Zdrada niszczy fundament zaufania, prowadząc do traumy interpersonalnej.
2. Mechanizmy psychiczne chronią przed świadomością bólu, ale uniemożliwiają jego przetworzenie.
3. Skutki zdrady są somatyczne, emocjonalne i interpersonalne, często trwające latami.
4. Tylko terapia umożliwia prawdziwe uzdrowienie – rozpoznanie traumy, mentalna korekta stylów przywiązania, odbudowanie zaufania w bezpiecznym, świadomym procesie.

1. Zdrada jako trauma relacyjna – naruszenie przywiązania i zaufania

Zdrada to forma traumy interpersonalnej, szczególnie gdy sprawca jest osobą budzącą zaufanie (partner, opiekun). Badania (Freyd, 1994, 1996) wskazują, że:

• Zaufanie utrzymuje stabilność psychiki,
• Zdrada narusza ten fundament, co prowadzi do głębokiego poczucia zawodu i zagrożenia,
• Osoba zdradzona przestaje czuć się bezpiecznie, co uniemożliwia odbudowę zaufania bez konfrontacji z bólem i rozczarowaniem .

2. Betrayal Trauma Theory – “zdrowe ślepowidzenie”

W celu przetrwania osoby, które nie mogły opuścić sprawcy (np. dzieci, partnerzy), często stosują mechanizm dissociation i amnezja traumy, aby zignorować zdradę i utrzymać relację:

• To psychiczne przetrwanie, ale niszczy zdolność do świadomości emocji i reakcji,
• Osoba zostaje bez kontaktu z własnym bólem, a więc bez mechanizmu naprawczego: zaufanie nie może być odbudowane, jeśli nigdy nie zostanie uznany fakt naruszenia i nadużycia.

3. Zdrada obniża zaufanie, samoocenę i zakłóca styl przywiązania

Badania wykazały:

• Negatywna korelacja między zdradą a zdolnością do zaufania innym,
• Zdrada wiąże się z obniżoną samooceną, poczuciem winy i lękiem w związkach – szczególnie w stylach ambiwalentnym/granicznym ,
• Uraz zdrady zaburza style przywiązania, co skutkuje ekstremami: lękiem i unikaniem.

4. Skutki fizyczne i psychosomatyczne zdrady

W badaniach na młodych dorosłych wykazano, że betrayal trauma:

• Wywołuje więcej objawów psychosomatycznych (bóle, zaburzenia snu) niż inne formy traumy,
• Wysyła ciało w stan chronicznego stresu i „zamrożenia”, skutkiem czego jest zaburzona intercepcja i emocjonalna izolacja  .

5. Dlaczego bez terapii nie da się sobie samemu poradzić?
6. A) Brak naprawy traumy ➝ utrzymywanie objawów

Mechanizmy unikania (dissociation, bagatelizowanie, wyparcie) hamują przetworzenie emocjonalne i blokują naturalny przebieg leczenia .

1. B) Powtarzające się schematy

Bez terapii osoba często wchodzi w nowe związki z tymi samymi wzorcami (brak zaufania, hiperczujność, lęk). Staje się samospełniającą się przepowiednią – nie może się zranieniem przepracować i nie buduje bezpiecznego przywiązania.

1. C) Terapeutyczny związek korektywny

Tylko bezpieczna, stała relacja terapeutyczna daje możliwość synchronizacji emocjonalnej, odzyskania zaufania i nauki budowania bliskości na nowo.

✅ Podsumowanie:

1. Zdrada niszczy fundament zaufania, prowadząc do traumy interpersonalnej.
2. Mechanizmy psychiczne chronią przed świadomością bólu, ale uniemożliwiają jego przetworzenie.
3. Skutki zdrady są somatyczne, emocjonalne i interpersonalne, często trwające latami.
4. Tylko terapia umożliwia prawdziwe uzdrowienie – rozpoznanie traumy, mentalna korekta stylów przywiązania, odbudowanie zaufania w bezpiecznym, świadomym procesie.

Mechanizmy kompensacyjne blokujące świadomość zdrady

1. Mechanizm zaprzeczenia (denial)

Zaprzeczenie to pierwotny mechanizm obronny, który chroni psychikę przed zbyt bolesną prawdą.

• W kontekście zdrady: ofiara może nie uznawać faktów, np. „To nie była zdrada, tylko chwilowy kryzys”.
• Służy to ochronie tożsamości i więzi: uznanie zdrady równałoby się z wewnętrznym rozpadem (trauma przywiązania).
• Badania pokazują, że osoby z historią traumy relacyjnej częściej uruchamiają nierealistyczny optymizm i racjonalizację (Freyd, 1996; DePrince & Freyd, 2004).

2. Rozszczepienie poznawcze (dissociation / splitting)

Zgodnie z teorią Betrayal Trauma (Freyd, 1996):

• Gdy sprawcą krzywdy jest osoba bliska (partner, opiekun), ofiara rozszczepia świadomość:
  • część psychiki „widzi”, co się wydarzyło,
  • druga część „nie dopuszcza” tej wiedzy, aby utrzymać relację.
• To umożliwia funkcjonowanie na co dzień bez pełnego uświadomienia bólu.

Zjawisko to przypomina tzw. „traumatyczną amnezję relacyjną” – osoba potrafi opisać wydarzenie, ale nie czuje jego emocjonalnej wagi.

3. Idealizacja sprawcy i umniejszanie własnej krzywdy

Ofiary zdrady często kompensują swój ból przez:

• Idealizowanie partnera: „On przecież jest dobry, tylko się pogubił”,
• Dewaluowanie siebie: „Może to moja wina, może nie byłam wystarczająco czuła”.

➡️ Jest to mechanizm znany z teorii przywiązania – osoby o stylu lękowym lub zdezorganizowanym są skłonne do zaprzeczania przemocy, byle utrzymać więź (Mikulincer & Shaver, 2016).

4. Samousprawiedliwienie i iluzja kontroli

Mechanizm samousprawiedliwienia polega na interpretowaniu zdarzeń w sposób, który chroni obraz świata i Ja:

• „Zasłużyłam na to”, „To się więcej nie powtórzy, bo teraz będę się bardziej starać”,
• Iluzja kontroli: ofiara wierzy, że zmieniając siebie, może wpłynąć na zachowanie sprawcy – to szczególnie silne u osób z niskim poczuciem sprawczości i wewnętrzną potrzebą bycia „ratownikiem” (Janoff-Bulman, 1992).

5. Racjonalizacja i intelektualizacja

Zdrada może zostać przekształcona w narrację „rozsądną”:

• „Każdemu może się zdarzyć”, „Ludzie nie są idealni” – to sposób na zdystansowanie się od emocji.
• Mechanizm ten blokuje dostęp do gniewu i żalu, które są konieczne do rozpoczęcia procesu żałoby i leczenia traumy (Van der Kolk, 2014).

6. Utrzymywanie „fałszywej nadziei” jako obrona

Freyd (2004) opisuje to jako tzw. betrayal blindness – psychiczna ślepota na zdradę, ponieważ uznanie jej zagrażałoby podstawowej potrzebie przynależności i bezpieczeństwa.

• Fałszywa nadzieja (np. „On się zmieni”) działa jako bufor emocjonalny i kompensuje stratę kontroli i bezpieczeństwa.

7. Mechanizm traumy więzi (attachment trauma)

• Osoba skrzywdzona nie potrafi odejść, ponieważ emocjonalnie pozostaje związana z krzywdzicielem,
• Dochodzi do psychologicznej zależności: „Tylko on zna moje słabości”, „Bez niego nie dam sobie rady”.

To efekt braku zintegrowanego wewnętrznego Zdrowego Dorosłego, który mógłby przerwać zależność i chronić „wewnętrzne dziecko” (Young et al., 2003).

✅ Podsumowanie (naukowe wnioski)

💔 Schematy Younga, które predysponują do wiązania się z partnerem zdolnym do zdrady:

🧠 Tryby i ich znaczenie:

• Tryb Podporządkowanego Dziecka – boi się konfrontacji, zostaje mimo zdrady.
• Tryb Samopoświęcającego się – racjonalizuje zdradę, broni partnera.
• Tryb Zranionego Dziecka – reaguje silnym bólem i rozpaczą, ale nie ma siły odejść.
• Tryb Krytycznego Rodzica – mówi: „Zasłużyłaś na to”.

📌 Wnioski kliniczne:

Osoby z dominującymi schematami opuszczenia, wstydu, defektywności i podporządkowania się:

• są znacznie bardziej podatne na wikłanie się w relacje, które odtwarzają ich traumatyczne dzieciństwo,
• tolerują zdradę, ponieważ nie wierzą, że mogą zasłużyć na zdrowy związek,
• nie kończą relacji, nawet jeśli są raniące – bo lęk przed samotnością i wewnętrzne przekonania są silniejsze niż cierpienie.

• Schematy predysponujące do wiązania się z partnerami zdradzającymi
• Poniższa tabela przedstawia wybrane wczesne nieadaptacyjne schematy (EMS) według terapii schematów Jeffrey’a Younga, które zwiększają ryzyko wikłania się w relacje z osobami, które zdradzają lub ranią emocjonalnie. Dołączono także narzędzie diagnostyczne do użytku klinicznego.
• Tabela 1. Schematy predysponujące do pozostawania w związkach raniących

• Narzędzie diagnostyczne: Ocena predyspozycji do wikłania się w relacje raniące
• Poniższy kwestionariusz może być wykorzystany do wstępnej oceny, które schematy dominują u pacjenta. Pacjent zaznacza, w jakim stopniu zgadza się z danym stwierdzeniem (0 – wcale, 5 – całkowicie).
• Boję się, że bliskie osoby mnie opuszczą.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Czuję, że nie zasługuję na miłość.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Często rezygnuję z siebie, aby zadowolić innych.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Mam trudności z odejściem od osób, które mnie ranią.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Czuję, że nie poradzę sobie bez drugiej osoby.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Nie wierzę, że ktokolwiek może dać mi prawdziwe wsparcie.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Robię wszystko, by inni mnie lubili, nawet kosztem siebie.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• W głębi duszy czuję, że coś jest ze mną nie tak.   [0]  [1]  [2]  [3]  [4]  [5]
• Interpretacja:
  – Wyniki powyżej 3 w danym pytaniu mogą wskazywać na aktywny schemat.
  – Im więcej wysokich punktacji, tym większe ryzyko wikłania się w relacje destrukcyjne.

Naukowa diagnoza problemu i skutki niepodjęcia terapii

1. Opis problemu psychologicznego

Osoba, która doświadczyła zdrady w relacji z osobą znaczącą emocjonalnie, często pozostaje w głębokim kryzysie psychologicznym. Mimo jawnej krzywdy i cierpienia, może przejawiać uporczywe przekonanie, że sprawca się zmieni, a relacja zostanie naprawiona.
To zjawisko ma podłoże w złożonych mechanizmach neuropsychicznych i psychicznych, obejmujących:
– traumę zdrady (betrayal trauma),
– nieprawidłowy styl przywiązania,
– schematy dezadaptacyjne (bezwartościowość, zależność, podporządkowanie się).

1.1 Diagnoza kliniczna (DSM-5-TR / ICD-11)

Możliwe kategorie diagnostyczne:
– Zaburzenie więzi z objawami zależności i lęku (np. w ramach zaburzenia osobowości z pogranicza – BPD),
– Złożone zaburzenie stresowe pourazowe (C-PTSD),
– Zaburzenia lękowe związane z relacjami interpersonalnymi.

2. Mechanizmy podtrzymujące problem: wyjaśnienie naukowe

2.1. Betrayal Blindness (Freyd, 1996):
– Ofiary nie rozpoznają zdrady lub minimalizują jej znaczenie – aby zachować relację.
– Chroniąc relację, tracą kontakt z rzeczywistością emocjonalną.
2.2. Poznawcze zniekształcenia i iluzja kontroli:
– Ofiara internalizuje winę, by przywrócić poczucie wpływu.
2.3. Schematy w terapii schematów (Young et al., 2003):
– Bezwartościowość/Wstyd, Zależność/Niekompetencja, Podporządkowanie się.

3. Skutki niepodjęcia terapii

– Utrwalenie traumy relacyjnej i objawów psychosomatycznych,
– Pogłębianie objawów depresyjnych, lękowych, somatyzacyjnych,
– Ryzyko powtarzania przemocowych wzorców relacyjnych,
– Trwałe trudności w relacjach interpersonalnych i emocjonalnych.

4. Podsumowanie i rekomendacje

Problem:
– Ofiara zdrady nie radzi sobie samodzielnie z jej skutkami.
Rekomendacje:
– Psychoterapia ukierunkowana na traumę relacyjną,
– Praca nad schematami i przekonaniami poznawczymi,
– Terapia somatyczna (CPT),
– Budowanie Zdrowego Dorosłego i sprawczości.

Dyskomfort jest nieunikniony, natomiast wybieranie CIERPIENIA (BO MAMY KREDY I DZIECI) jest opcjonalne, a ten rodzaj wymówki świadczy o tym jak dalece doszło już do dezintegracji osobowości i zanikania funkcji poznawczych oraz odpowiedzialności.

sesja wsparcia 1:1

Jeśli jest rywalizacja to relacja utyka nam w punkcie nr 3 walki o władzę i na tym etapie się rozsypie. Do zdrowych związków potrzebni są dojrzali ludzie.

1. KRYTYKOWANIE

Niektórzy rodzice sądzą, że krytykowanie ludzi poprawi ich zachowanie, nauczyciele – że krytyczna opinia pomaga uczniom się uczyć i pobudza ich ambicje, a pracodawcy– że krytyczna ocena mobilizuje pracowników do wydajniejszej pracy.

Skłonność do przyjmowania lub odrzucania tego, co mówi druga osoba, jest częstym i silnym mechanizmem niemal w każdym z nas i stanowi zarazem jedną z najsilniejszych barier w kontaktach z innymi ludźmi.

Mało tego przynosi przeciwny efekt.

2. PRZEZYWANIE

Nadawanie etykiet, poniżanie kogoś lub podciąganie go pod stereotyp: „No tak, typowa kobieta” zamyka drogę do poznania drugiego człowieka i uniemożliwia zrozumienie go.

3. STAWIANIE DIAGNOZY

Czy znasz to uczucie bezsilności i frustracji, kiedy próbujesz wyjaśnić swoje zachowanie, ale ktoś inny wie lepiej, co tobą kieruje? Droga do porozumienia kończy się wtedy przepaścią.

4. CHWALENIE POŁĄCZONE Z OCENĄ

„Jesteś mądrym człowiekiem, jestem pewna, że wymyślisz coś na ten mój problem”. Pochwała połączona z oceną jest niebezpieczna dla komunikacji z dwóch powodów.

Pozytywne ocenianie innych może być używane w celu osiągnięcia ukrytych korzyści i skłonienia ludzi do zmiany zachowania.

Takie nadużycie pochwały sprawia, że inni czują się manipulowani, przestają nam ufać i wierzyć w nasze słowa.

Poza tym chwalenie innych budzi w nich często zestawy zaprzeczeń, np. „Nie wydaje mi się, aby to było aż tak dobre” przez co bardziej szkodzi, niż pomaga chwalonej osobie.

5. ROZKAZYWANIE

„Masz natychmiast odrobić lekcje!”-

Wielu ludzi mocno wierzy w skuteczność komunikatu opartego na przymusie i sile lub szantażu, ale na dłuższą metę prowadzić do buntu, stawiania oporu i trudnych do rozwiązania konfliktów.

Pamiętaj, że rozkazywanie może wymusić czyjeś posłuszeństwo, ale pokazuje zarazem posłusznej osobie, że jej zdanie nie jest nic warte, co obniża jej samoocenę.

6. GROŻENIE

Grożenie negatywnymi konsekwencjami „Zrobisz to albo …”prowadzi do takich samych negatywnych rezultatów jak rozkazy.

7. MORALIZOWANIE

Komunikaty Powinnaś/nie powinnaś np.„Nie powinnaś notować w ten sposób”, „Powinieneś ją przeprosić” budzą niepokój i poczucie winy, a także uniemożliwiają ludziom szczere wyrażanie siebie.

8. ZBYT WIELE PYTAŃ

Stawianie pytań zamkniętych, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie” oraz odpytywanie i stwarzanie atmosfery przesłuchania powodują niepokój i pobudzają reakcje obronne.

9. UDZIELANIE RAD

Dawanie drugiej osobie recepty na jej problemy, np. „Ja bym na twoim miejscu…”, „To łatwe, najpierw trzeba…”. pokazuje  brak zaufania do inteligencji i możliwości poradzenia sobie z trudnościami.

Doradca rzadko rozumie w całości sytuację, gdyż ludzie, którzy dzielą się swoimi troskami, pokazują często tylko wierzchołek góry lodowej.

To ogromne ryzyko brać w takiej sytuacji na siebie odpowiedzialność za rozwiązanie problemów innych.

10. ODWRACANIE UWAGI

„Myślisz, że masz problem z matematyką? Posłuchaj, co mi się przydarzyło na chemii”.

Może być oznaką braku umiejętności aktywnego słuchania, ale też z oporu przed towarzyszeniem innym w przeżywaniu ich trosk.

Gdy pojawia się często w języku dorosłych, rodziców, korepetytorów może nie wspierać efektywnej nauki dziecka.

11. LOGICZNE ARGUMENTOWANIE

Próba przekonania drugiej osoby poprzez odwoływanie się do faktów lub logiki, bez brania pod uwagę emocjonalnego aspektu sytuacji, np. „Gdyby nie ten słaby internet, nie miałbyś kłopotów z przygotowaniem do zajęć zdalnych”. Kiedy w nauce  pojawi się stres lub konflikt, najgorszą rzeczą, jaką możemy zrobić, jest odwołanie się do logicznych argumentów.

Zimny dystans i skupienie na argumentach jest sposobem na oderwanie się od nieprzyjemnych uczuć, ale może wprowadzić rozmówcę we wściekłość.

Gdy człowiek  ma problem lub gdy pojawia się problem w relacji interpersonalnej główną kwestią są właśnie uczucia. Gdy korzysta się z logiki, by uniknąć emocjonalnego zaangażowania, opuszcza się drugą osobę w najmniej właściwym momencie”.

12. USPOKAJANIE

„Nie martw się”, „Wszystko będzie dobrze”.

Oznaczają z jednej strony dobre intencje,  a z drugiej strony to, że osoba, która uspokaja nie chce albo nie potrafi podjąć wysiłku związanego ze współodczuwaniem z drugą osobą.

Albo stopniowo zdobędziesz kompetencje wdrażając oraz patrząc na swoje efekty. Nie z każdym można zbudować relację – po tym czego się możesz nauczyć – zobaczysz jak szybko ujawnia się wilk w owczej skórze!

Komunikacja SERCA jest kompetencją niezbędną, aby stać się empatycznym oraz wyrobić sobie mechanizm obserwacji każdej sytuacji bez krzywdzącej oceny czy też ewaluacji, aby nikomu nie spadł włos z głowy.

Komplementy i pochwały – Jest to narcystycznego groomingu.

Aby zbudować fałszywą intymność i iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa.

Co rozprasza w prawdziwej głębi oraz budowaniu zaufania jak i prawdziwej intymności?

Oczywiście część  osób z niskim poczuciem wartości, poszukująca walidacji jak i motywacji z zewnątrz,  słysząc słowa, odczuje poprawę samopoczucia oddając tym samym klucze do swojego szczęścia w ręce pochlebców.

I wtedy zadajemy pytanie – w jaki sposób mogę nie poszukiwać walidacji i dlaczego mi na tym zależy – co komplement lub jego brak o mnie mówi i o tej drugiej osobie?

Zwróćmy jednak uwagę na fakt, iż w komplementach często kryje się osąd – nie ma tutaj znaczenia to, że jest to osąd pozytywny.

Komplementy i pochwały mówią niewiele o tym, co dzieje się w sercu i umyśle wygłaszającego je człowieka, stawiają go natomiast w roli sędziego.

Komplementy i pochwały są bardzo skutecznym narzędziem manipulacji – zazwyczaj będziemy chcieli „dopasować” się do słyszanych miłych słów, aby spełnić oczekiwania osoby je wymawiającej i mieć w przyszłości większe szanse na ponowne ich usłyszenie.

Ludzie niekoniecznie odbierają takie komunikaty, zwłaszcza Ci, którzy kierują się świadomością oraz dobrowolnością nawet pozytywne, w oczywisty dla nas sposób.

Komplement – dlaczego mam potrzebę udzielania niechcianego feedbacku i wymuszania swojej agendy jaka za tym idzie.

Relację można zaorać w 3 minuty i ona się nam nie podniesie NIGDY, Ty podejmujesz decyzję czy chcesz budować siebie oraz innych, czy też nie. 

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Jak Brak zaufania – przełoży się na rozpad związku z samym sobą prowadząc do dezintegracji osobowości i z innymi.

Przykłady niewspierających przekonań:

„Nie potrafię podejmować dobrych decyzji więc chcę aby inni za mnie to robili”,

„Nie umiem dokonać  rzetelnej i obiektywnej (bez filtrów) analizy cudzego charakteru i postępowania, nie mam pojęcia komu ufać i mam w relacjach toksycyzm, nadużycia i dysfunkcję”

„Jeśli będę sam/a decydować to nie będą one trafne”.

Jeśli się tego nie przepracuje, nadal będzie przyciągać się ten sam typ, tylko twarze się będą zmieniać.

ALbo się uzdrowi swoje traumy i MARTWE punkty czyniąc nieżywym za życia, albo będzie się odwlekać i TWORZYĆ wymówki.

sesja wsparcia 1:1

Dla CHĘTNYCH!

Miłość nie zaślepia, ani nie odbiera ROZUMU.

Zdrowa namiętność i intymność tym bardziej.

RObi to niepewność i STRACH i jak wygląda rozpad związków w zależnością od stopnia zintegrowania kompetencji społecznych?

60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności rozumiejąc, że nie zakochujemy się w potencjale ni obiecankach ale w twardych dowodach.

Im niższa świadomość to relacja utyka na konkretnej fazie  i nie rozwija się dalej, upadając.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

• Ochrona tożsamości przez konflikt, jest alternatywa na zachowanie poczucia odmienności
• Konflikt jako reakcja na realne lub potencjalne emocjonalne zlepienie

Konflikt jest stosowany jako sposób na wyzwolenie się od realnej lub możliwości kontroli emocjonalnej.

Konflikt i niezgoda mogą pomagać w utrzymywaniu złudzenia różnicy.

Jestem inny = jestem sobą.

To złudzenie różnicy jest powierzchowne i nietrwale, ponieważ zależy od istnienia konfliktu.

Bez generowania konfliktu jednostka może odczuwać zagubienie i brak tożsamości.

Lek o siebie i brak poczucia stabilnej tożsamości, czyli Niezdolność do nawiązywania dojrzałych relacji.

„Tworzenie” wokół siebie emocjonalnego napięcia jako mechanizm obronny i rozdmuchiwanie miernych spraw poza ich naturalną proporcję. Uzależnienie od kortyzolu i adrenaliny, czyli stałego poczucia napięcia, lęku oraz niepewności, czyli przejaw ustanowienia negatywnej kontroli oraz odcięcie się od więzi.

Koncentracja na konfliktach, wadach, słabościach partnera, aby chronić swoje poczucie siebie.

Ochrona kruchej tożsamości poprzez Unikanie introspekcji i autokrytyki Tworzenie nierównowagi w relacji poprzez Unikanie emocjonalnego zaangażowania

Potwierdzanie swojej wartości przez deprecjację innych.

Niedojrzała strategia radzenia sobie z lękiem o siebie, czyli Ustalanie sztywnych (wybiórczych) wzorców interakcji.

Poszukiwanie relacji, gdzie ma się przewagę nad partnerem /pozwala na kontrole siebie/

Posługiwania się strategia fuzji, projekcji, triangulacji wewnątrz systemu rodzinnego.

Budowanie silnych, pełnych miłości relacji wymaga wysiłku, zrozumienia i skutecznej komunikacji. Jednak wielu z nas zmaga się z konfliktem i nie wie, jak radzić sobie z nieporozumieniami w sposób wzmacniający nasze więzi, zamiast je rujnować i to skutecznie.

Unikanie konfliktów może być w tej chwili pocieszające, ale często pozostawia głębsze problemy nierozwiązane, co wpływa na relacje, dobre samopoczucie osobiste i utrudnia rozwój. Prowadzi do zahamowania poznawczego i behawioralnego. A sprawy pozostają nierozwiązane. Rośnie niechęć i mury obronne.

Rozważne stawianie czoła konfliktom może prowadzić do odporności, samoświadomości i bardziej satysfakcjonujących, autentycznych relacji.

Jak wygląda unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów może wydawać się drogą do pokoju, ale często wiąże się z wyzwaniami i zawiłościami emocjonalnymi oraz osiąga się efekty przeciwne do zamierzonych.

Kluczowe cechy unikania konfliktów u osób, które odbierają każdą konfrontację jako zagrożenie.

Osoby unikające konfliktów często wykazują odrębne zachowania mające na celu uniknięcie konfrontacji:

• Odwracanie lub zmiana tematów: Zamiast zajmować się kwestią sporu, osoby unikające konfliktu mogą przenieść rozmowę na bezpieczniejsze tematy, zapewniając komfort.
• Prokrastynacja: Ważne decyzje lub trudne rozmowy są odkładane na czas nieokreślony, często po to, aby zapobiec niewygodnej wymianie zdań.
• Komunikacja pasywna: Aby uniknąć nieporozumień, osoby unikające konfliktów mogą na pozór zgodzić się, ukrywając swoje prawdziwe uczucia, przedkładając harmonię nad uczciwość.
• Odpowiedzi niezobowiązujące: Mogą uniknąć zajmowania stanowiska, udzielając niejasnych lub niezobowiązujących odpowiedzi, co zapewnia płynność interakcji, ale brakuje im prawdziwego połączenia.

Emocjonalna strona unikania

Unikanie konfliktów często wynika z emocji, które wzmacniają te zachowania. Wielu unikających odczuwa intensywny strach przed odrzuceniem, martwiąc się, że konflikt uszkodzi relacje lub sprowokuje krytykę.

Do tego może dochodzić zwątpienie w siebie, ponieważ osoby unikające konfliktów kwestionują ważność własnych opinii. Lęk często odgrywa kluczową rolę, tworząc stres związany z możliwością nieporozumienia. Te uczucia tworzą cykl, wzmacniając zachowania, przedkładające natychmiastowy pokój nad znaczące rozwiązanie.

Dlaczego ma miejsce unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów ma często głębokie korzenie, na które wpływają osobiste doświadczenia, uwarunkowania rodzinne i indywidualny sposób postrzegania siebie. Zrozumienie tych podstawowych przyczyn może dać wgląd w to, dlaczego niektórzy ludzie unikają konfrontacji.

Podstawowe przyczyny i skutki

Kilka kluczowych czynników może przyczynić się do uniknięcia konfliktu:

Wcześniejsze negatywne doświadczenia: Osoby, które doświadczyły szkodliwych lub intensywnych konfliktów, mogą rozwinąć silną niechęć do podobnych sytuacji. Wspomnienia te mogą prowadzić do wzorca całkowitego unikania nieporozumień.

Uwarunkowania kulturowe lub rodzinne: Osoby wychowane w rodzinach lub kulturach, w których zniechęcano do konfrontacji, często uczą się kojarzyć konflikt z negatywnym nastawieniem. Te wczesne wpływy mogą kształtować zachowania dorosłych, zachęcając do unikania w obliczu napięcia.

Poczucie własnej wartości: Niska samoocena może skłonić jednostki do unikania konfliktów ze strachu przed unieważnieniem lub krytyką. Osoby, którym brakuje pewności co do swoich opinii i umiejętności, mogą czuć się bezpieczniej, milcząc.

Strach przed odrzuceniem: Osoby mogą unikać konfliktów z powodu głęboko zakorzenionego strachu przed odrzuceniem lub porzuceniem, wierząc, że nieporozumienia mogą zagrozić ich relacjom lub poczuciu przynależności.

Perfekcjonizm: Osoby o tendencjach perfekcjonistycznych mogą unikać konfliktów, aby zachować obraz harmonii i kontroli, obawiając się, że konfrontacja może ujawnić słabe punkty lub dostrzeżone wady.

Strach przed negatywnymi skutkami

Lęki leżące u podstaw konfliktu również odgrywają znaczącą rolę w unikaniu konfliktów. Typowe obawy obejmują:

• Niszczące relacje: Martwienie się, że konfrontacja może osłabić lub złamać istotne więzi.
• Denerwowanie innych: Osoby unikające często czują się odpowiedzialne za uczucia innych i mogą poświęcić swoje potrzeby, aby inni byli szczęśliwi.
• Bycie ocenianym lub niezrozumianym: Obawiając się, że ich poglądy spotkają się z krytyką lub odrzuceniem, unikający mogą zdecydować się na zachowanie milczenia.
• Rosnące napięcie: Obawa, że ​​poruszenie problemu może prowadzić do nasilenia konfliktu lub niewygodnych konfrontacji.
• Utrata kontroli: Obawiając się, że mogą nie być w stanie zarządzać swoimi emocjami lub kierunkiem rozmowy, co prowadzi do bezbronności.
• Poczucie nieadekwatności: Martwienie się, że mogą nie wyrażać się dobrze, co może prowadzić do nieporozumień lub sprawiać wrażenie słabych.

Plusy i minusy unikania konfliktów

Unikanie konfliktów może zapewnić chwilową ulgę, ale często wiąże się z poważnymi wadami.

Potencjalne korzyści z unikania konfliktów

• Natychmiastowa ulga w stresie: Unikanie trudnych rozmów może zapewnić natychmiastową ulgę od lęku i zmniejszyć natychmiastowy stres.
• Zachowanie relacji: Unikanie konfliktów może pomóc w utrzymaniu pokoju, szczególnie w sytuacjach, w których stawka jest wysoka, takich jak spotkania rodzinne lub miejsca pracy, gdzie często priorytetem jest harmonia.
• Skoncentruj się na priorytetach: Czasami unikanie drobnych sporów pozwala ludziom skoncentrować się na ważniejszych zadaniach bez napięcia.
• Ulepszone umiejętności dyplomatyczne: Konsekwentne unikanie może rozwijać umiejętności dyplomatyczne, gdy jednostki uczą się poruszać drażliwymi tematami bez konfrontacji.

Wady unikania konfliktów

• Nierozwiązane problemy: Unikanie często prowadzi do nierozwiązanych problemów, które mogą się kumulować, ostatecznie wpływając na relacje i zaufanie.
• Narastająca uraza: Powstrzymywanie uczuć może powodować frustrację, tworząc podskórną urazę, która szkodzi więzi.
• Stracone możliwości rozwoju: Konstruktywny konflikt zachęca do wzrostu. Unikanie tego oznacza utratę szans na rozwinięcie asertywności, empatii i odporności w relacjach.
• Zmniejszona autentyczność: Ciągłe tłumienie osobistych poglądów może spowodować utratę głosu, co wpłynie na ich poczucie siebie i autentyczności.
• Cykl unikania: Częste unikanie tworzy nawyk, wzmacniając wzorce unikania i utrudniając rozwiązywanie problemów, gdy się pojawią.

Zarządzanie unikaniem konfliktów i uczenie się asertywności

Stosowanie asertywnej komunikacji

Rozwijanie asertywności zaczyna się od jasnej komunikacji i ustalenia granic. Ćwiczenie bezpośredniego wyrażania myśli i uczuć – zachowując przy tym szacunek – może zbudować pewność siebie. Zacznij od małych kroków, takich jak jasne określenie preferencji lub pytanie, czego potrzebujesz, aby stworzyć pozytywne doświadczenia dzięki asertywnej komunikacji. Wyznaczanie granic pomaga wyjaśnić osobiste ograniczenia, umożliwiając jednostkom rozwiązywanie problemów bez poczucia przytłoczenia lub obrony.

Rozpoznawanie, kiedy stawić czoła konfliktowi

Wiedza, kiedy zaangażować się w konflikt, jest niezbędna do rozwoju osobistego. Unikanie wszelkich nieporozumień może utrudniać autentyczność w związkach, ponieważ nierozwiązane problemy zwykle wypływają na powierzchnię w sposób pośredni. Identyfikacja sytuacji, w których rozwiązanie konfliktu mogłoby poprawić zrozumienie lub rozwiązać nieporozumienia, pomaga jednostkom docenić wartość wypowiadania się. Jednostki mogą wzmacniać więzi i budować wzajemny szacunek, decydując się stawić czoła konfliktowi w znaczących momentach.

Szukam wsparcia

Dla osób zmagających się z unikaniem konfliktów profesjonalne wsparcie może być nieocenione. Poradnictwo, warsztaty asertywności, a nawet grupowe zajęcia z komunikacji dostarczają narzędzi do budowania pewności siebie w sytuacjach konfliktowych. Zasoby te oferują bezpieczną przestrzeń do ćwiczenia technik rozwiązywania konfliktów i odkrywania leżących u ich podstaw lęków, umożliwiając jednostkom opracowanie zdrowszego, bardziej konstruktywnego podejścia do radzenia sobie z nieporozumieniami.

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Czy kiedykolwiek byliście w relacji, kiedy żałowaliście swojej decyzji, kiedy się skończyła, ba nawet w trakcie jej trwania?

Czy kiedykolwiek zainwestowaliście swoje bezcenne zasoby: czas, energię, intymność, zaangażowanie, pieniądze, wytrwałość, wierność, nadzieję w człowieka, aby po czasie dowiedzieć się, że Nie otrzymujecie równowagi w zwrocie swojej inwestycji?

Co wtedy sobie opowiadaliście jako racjonalizację, że zgadzacie się na brak i żyliście w iluzji, że ten ktoś się zmieni, albo wszystko jakoś się ułoży samo albo potem?

Ile fizycznie, emocjonalnie, mentalnie, psychicznie i duchowo was to kosztowało?

Co się stało z poczuciem własnej wartości oraz pewnością siebie po takim nadużyciu?

Czy byliście kiedykolwiek w relacji, kiedy czuliście niewidzialnym, nieznaczącym i jak NIKT zarówno w trakcie jak i długo po zakończeniu?

Chcecie się temu przyjrzeć bliżej i dokonać głębokiego wglądu zysku i strat?

Jak długo tkwicie/tkwiliście w martwych związkach?

Czy chcielibyście swoje zasoby oraz czas zainwestowany w niewłaściwą osobę z powrotem?

Nie możecie odzyskać zatraconych lat oraz zasobów!

Ale możecie nauczyć się zarządzać nimi w sposób właściwy, aby nie kultywować poczucia wykorzystania lub nadużycia oraz wzmocnić poczucie własnej wartości. Czy chcecie nabyć kompetencje?

Dzisiaj oferuję system badania charakteru oraz kluczowych cech osobowości, który pozwoli Wam dotrzeć w mniej niż godzinę do wszystkich kluczowych własnych kompetencji, swojego systemu operacyjnego, metod zwiększenia zasobnika swojego potencjału i nauczy kontroli nad własnym życiem oraz jego zasobami.

Nie da się zwiększyć poziomów obfitości bez samoświadomości oraz autonomii.

Nie można kwalifikować nikogo, jeśli nie wie się KIM się jest i czego się chce.

Od teraz 100% pewności.

CZAS TRWANIA – 240 minut

Profilowanie OBFITOŚCI

Aby zbudować zdrowy stosunek do samego siebie jak i potem funkcjonale związki najpierw trzeba zaadresować traumę jak i nadużycia, jakie piętrzą się powodując pogłębianie się objawów oraz strategi obronnych, narastanie ilości martwych punktów.

Dopiero wtedy jest się gotowym aby stanąć do relacji jako pełnia, z pozycji MOCY – współtworzenie, adekwatna wzajemność jak i dobrowolność wychodzące z pozycji WOLNOŚCI i suwerenności,  a nie z lęku z utraty zasobów.

Bezpieczny styl przywiązania to wyjściowa pozycja do nauczenia się kompetencji społecznych.

  ale przed terapią najpierw MUSI być podjęta terapia traumy czyli interwencja kryzysowa, podparta solidną psychoedukacją oraz IZOLACJA od bodźca (w tym toksycznego partnera)

Unikanie jest tymczasową strategią dającą iluzję negatywnej KONTROLI – na dłuższą metą prowadzi na oddział ostrych psychoz.

ALbo się uzdrowi swoje traumy i MARTWE punkty czyniąc nieżywym za życia, albo będzie się odwlekać i TWORZYĆ wymówki.

sesja wsparcia 1:1

„Musimy ratować nasz związek”!

Nie ratujesz żadnego związku, którego wcale nie nie było = była iluzja, limerencja, obsesja, trauma -bonding, współzależność, poczucie własności, wzięcie drugiego człowieka za gwarant – on/a mi jest dłużny/a i  w obowiązku dostarczania tego czego ja nie mam/nie umiem!

Ratujesz:

• Status quo, co co zrobisz bez niej/niego?
• Swój obraz siebie
• Status społeczny – czerpanie z odgrywania konkretnej roli w systemie i czerpanie z niej pseudo benefitów
• Nierówny dostęp do zasobów
• Co ludzie pomyślą o tak „wzorowym wizerunku odgrywania ról genderowych i społecznych” i „cudownym” małżeństwie czy związku, jaki chcesz emitować na zewnątrz – dlaczego? Bo nie rozumiesz zasad na których funkcjonuje zdrowe partnerstwo.

Jaką cenę płacisz za pielęgnowanie takich zabobonów i czego to jest dowodem, że w  Twoich relacjach nie było, nie ma i nie będzie równowagi?

Kiedy chcesz wziąć odpowiedzialność za siebie i podjąć decyzję?

Zrozum swoje intencje na związek, z czego one wynikają i jak je naprawić.

Klik:

Partnerstwo doskonałe

Czy małżeństwo jest dowodem zaufania czy też jego braku.

Czego to jest dowodem, że chcemy relację formalizować? ?

Czy faktycznie trzeba powtarzać za urzędnikiem czy za duchownym z góry narzucone formułki?

Czy to faktycznie działa?

Statystyki 60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności.

Fazy relacji:

1. Poznanie się i wstępna fascynacja
2. Pożądanie  i romans (płytkość – oparta na instynkcie i chemii))
3. Walka o władzę i rację
4. Praca nad wspólną wizją relacji gdzie jest piękny cudowny mianownik
5. Dobrowolna deklaracja
6. Faza prawdziwej bezwarunkowej miłości.

Kiedy pojawiają się przeszkody wtedy kobiety które są w 80% klientkami samorozwoju zaczynają próbę zamachu na relację, próbując naprawić partnera poprzez „osmozę”, ufając, ze jak one się zmienią to partner również, co jest bzdurą.

Próba pomocy partnerowi lub komukolwiek oznacza brak akceptacji kim ci inni ludzie są i gdzie są w swoim życiu.

Jeśli inni nie chcą inwestować w rozwój to jest tylko i wyłącznie ich sprawa, ale to uderza w zainteresowaną i jej percepcję siebie.

To jest ukryta i nieświadoma mania wielkości, kto®a bierze się z niesiegniętego  zdrowego poczucia własnej wartości oraz postawy roszczeniowej i całej listy oczekiwań, że partner wypełni lub odegra rolę do jakiej został wybrany.

Te kobiety nie chcą pojąć, że jeśli dają komuś wszystko to odbierają mu poczucie własnej wartości, autonomię oraz autorytet.

Jednym z powodów może być to, że małżeństwo jest instytucją, która ma swoje określone reguły i wymagania, które mogą wprowadzać presję i sztuczne ograniczenia na związek.

Małżeństwo niesie ze sobą oczekiwania, jakie powinien mieć idealny związek, ale czy istnieje coś takiego jak idealny związek? Czy każde małżeństwo spełnia te wymagania?

A może te wymagania po prostu są nierealistyczne i powodują, że ludzie wchodzą w związki, które nie są dla nich odpowiednie?

Niektórzy ludzie wchodzą w małżeństwo, aby uniknąć odpowiedzialności za swoje własne życie, a nie z miłości i chęci dzielenia się swoim życiem z inną osobą.

Małżeństwo staje się dla nich sposobem na ukrycie własnych słabości, braków i niedoskonałości.

Oczekują, że partner zastąpi im rodzinę, przyjaciół i hobby, które zostawili za sobą.

To prowadzi do sytuacji, w której związek staje się dla nich jedynym źródłem szczęścia i spełnienia, co niesie ze sobą ryzyko uzależnienia emocjonalnego i nadmiernego skupienia na partnerze.

Małżeństwo często staje się też areną walki o władzę i kontrolę. W małżeństwie panuje często przekonanie, że jedna osoba musi ustąpić drugiej, a to prowadzi do konfliktów i nierówności. Związek staje się polem bitwy, a nie miejscem, gdzie można rozwijać się i wzmacniać relację.

Warto pamiętać, że zdrowe i funkcjonalne związki opierają się na dobrowolności i nie wymagają formalizacji czy etykiety.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

Ścieżka zadowalania ludzi jest trudną drogą. Nieważne, o co ktoś cię prosi i nieważne, jak bardzo krzyczy twój wewnętrzny głos NIE, Twoją domyślną i automatyczną odpowiedzią będzie zawsze  Tak. To jedno z wyuczonych, toksycznych mechanizmów instynktu przetrwania.

Zachowując się w ten sposób skazujesz się na chaos i spustoszenie, brak uczciwości oraz rzetelnego obrazu własnej osoby, okłamując innych, a mimo to nie możesz się powstrzymać, aby się zatrzymać lub zmienić swoje postępowanie. Jeśli lubisz ludzi, będziesz wiedział, że rzuciło cię to na kolana i postawiło w niezliczonych okropnych sytuacjach, których jesteś autorem.

Bez wątpienia pozwoliłeś temu mechanizmowi, aby ukradł Twoją wiarę w siebie i spokój ducha, a być może był przyczyną chronicznych problemów, takich jak uzależnienie (głęboka współzależność) czy depresja.

Zadowalanie ludzi bardzo różni się od bycia pod presją rówieśników lub ulegania  pragnieniom, aby  pasować. W pewnym momencie każdy z nas miał skłonność do chęci bycia akceptowanym. Jednak zadowolenie ludzi to długoterminowa, codzienna walka prowadząca do dezintegracji osobowości i utraty własnego rdzenia.

Czy jestem „dupowłazem”?

30 charakterystycznych znaków

Oto lista głównych cech i nawyków, które świadczą o utracie własnego ja czyli autonomii. Czy możesz odnieść się do któregokolwiek z poniższych doświadczeń?

1. Mam niską samoocenę.
2. Nie umiem ODMÓWIĆ komukolwiek.
3. Cierpię z powodu ostrej samokrytyki.
4. Nie umiem asertywne postawić na swoim.
5. Trudno im wyrażać swoje opinie.
6. Zawsze szukam akceptacji u innych.
7. Za bardzo przejmuję się tym, co myślą  inni.
8. Gotowość do cierpienia kosztem robienia czegoś dla siebie.
9. Nieumiejętność Postawienia się w sytuacji innych (empatia), traktowanie siebie drugoplanowo.
10. Często okazuje się, że jesteś zależny emocjonalnie od swoich bliskich.
11. Zawsze, często na ślepo, dostrzegasz dobro w każdym, nawet jeśli cię skrzywdził. Dajesz kolejne szanse – biorąc aktywny udział w trójkącie dramatycznym. Pomagasz nieproszony, udzielasz rad i niechcianego feedbacku, złościsz się jak nie zostaje on przyjęty. 
12. Czujesz się przygnębiony przez kilka dni, a nawet tygodni, gdy ktoś Cię krytykuje.
13. Strach przed utratą kontroli z powodu tego, jak bardzo stłumiłeś swoje emocje.
14. Tolerowanie natrętnych, lekceważących, a czasem nawet obraźliwych i przemocowych zachowań ze strony innych –  bycie w relacji z uzależnionym! Syndrom sztokholmski.
15. Trudność w ustalaniu i utrzymywaniu osobistych granic. Granice są inne w zależności od sytuacji i jak bardzo Ci zależy.
16. Poczucie niepewności w swoich działaniach i opiniach, a co za tym idzie potrzeba uzyskania potwierdzenia od innych.
17. Zbyt łatwe dopasowywanie się do oczekiwań innych ludzi, własnym kosztem.
18. Trudno podjąć jakąkolwiek decyzję bez uprzedniego zasięgnięcia drugiej opinii.
19. W związku zawsze na pierwszym miejscu stawiasz potrzeby partnera.
20. Unikanie przejmowania inicjatywy (zarówno w pracy, jak i w życiu osobistym).
21. Jest to niezwykle trudne poprosić  o profesjonalne wsparcie
22. Wierzysz i zachowujesz się jakby Twoje problemy, zmagania i potrzeby nie miały znaczenia.
23. Unikanie nawet najbardziej trywialnych sytuacji konfliktowych i preferowanie poddania się, zanim jeszcze zacznie się konfrontacja.
24. Trudno Ci określić, czego chcesz.
25. Wiara w to, że inni ludzie (tacy jak twoi rodzice lub małżonek) wiedzą lepiej, co jest dla ciebie dobre.
26. Utrzymywanie pewnych kontaktów społecznych w oparciu wyłącznie o konieczność, a nie o autentyczną chęć zaprzyjaźnienia się z nimi.
27. Poczucie, że nie jesteś wystarczająco dobry lub nie robisz wystarczająco dużo dla innych.
28. Uczucie niepokoju i napięcia w obecności autorytetów, takich jak szef.
29. Zawsze usprawiedliwiasz innych ludzi, gdy źle cię traktują.
30. Cierpisz z niezdrowego poczucie winy i masz skłonność do wierzenia, że ​​to zawsze twoja wina.

6 ukrytych niebezpieczeństw związanych z byciem zbyt miłym 

1. Ludzie cię wykorzystują

Bycie dupowłazem sprawia, że ​​jesteś szeroko otwarty na wszelkiego rodzaju nadużycia. Bardzo łatwo tobą manipulować i znęcać się. Dzieje się tak dlatego, że manipulatorzy mają tendencję do skupiania się na osobach mających problemy z samooceną, ponieważ są one bardziej bezbronne i podatne na manipulację. W ten sposób przyciągniesz kolejne blizny i zranionych ludzi i staniesz się dla nich idealnym celem. Co gorsza, prawdopodobnie nawet nie zdasz sobie z tego sprawy, ponieważ będziesz zbyt zajęty poczuciem, że jesteś potrzebny i chciany. Takim zachowaniem doprowadzasz do dezintegracji swojej osobowości, jaka staję się współzależna i utraty poczytalności.

2. Za bardzo tłumisz

Potrzeba bycia potrzebnym i pomocnym przez innych spowoduje, że będziesz żywił mnóstwo negatywnych i niewygodnych emocji, których po prostu nie możesz wypuścić. Zwłaszcza, że ​​jest to całkowite przeciwieństwo obrazu, jaki chciałbyś, żeby inni mieli o Tobie. W ten sposób zaniedbujesz swoje potrzeby i pragnienia, co nieuchronnie prowadzi do frustracji i ogólnego niezadowolenia z życia. Możesz także odczuwać złość i urazę, gdy ludzie źle cię traktują, ale nie potrafią się z tego uwolnić. Prawdopodobnie będziesz mieć trudności z mówieniem o swoich uczuciach i dawaniem innym znać, jak ich zachowanie na ciebie wpływa. Tłumienie emocji jest niebezpieczne nie tylko dla zdrowia psychicznego, ale także dla fizycznego. Istnieją dziesiątki chorób, które są karmione i rozwijane przez nawyk istnienia, aby zadowolić innych. Nie można całkowicie oddać się innym, wyprzeć się siebie i wciąż oczekiwać, że wszystko będzie w porządku. Na dłuższą metę to cię dogoni.

3. Nikt nigdy nie pozna prawdziwego Ciebie

Ponieważ tak wiele w sobie kryjesz, możliwe, że sam nie znasz prawdziwego siebie – nie mówiąc już o kimkolwiek innym. Ludzie widzą tylko fałszywa wersja ciebie, co odsuwa Cię jeszcze dalej od miłości i akceptacji, do której dążysz. Kiedy przez cały czas utrzymujesz szczęśliwą fasadę, ukrywając swoje prawdziwe potrzeby i uczucia, tracisz kontakt ze swoim autentycznym najgłębszym sobą. Oznacza to, że nie tylko wprowadzasz w błąd siebie, ale także innych. Zasadniczo nie dajesz innym ludziom szansy poznania prawdziwego Ciebie. W rezultacie możesz zostać otoczony przez niewłaściwych ludzi i prowadzić życie, które nie jest dla ciebie przeznaczone. W końcu ta gorycz sprawi, że skończysz czując się jeszcze bardziej samotny i niezrozumiany niż wcześniej. Zatraciłem się, próbując zadowolić wszystkich innych. Teraz tracę wszystkich, odnajdując siebie.

4. Masz ogromną presję, starając się zachować pozory

Kiedy zawsze jesteś miły dla ludzi, a inni postrzegają Cię jako osobę, która nie może zrobić nic złego, pojawia się presja, aby tak pozostało.

Utrzymywanie ten obraz doskonałości to ciężka praca. Tak naprawdę jest to praca sama w sobie niemal na pełen etat. Ciągłe pozostawanie „dobrym” w oczach innych będzie powodować ciągłe poświęcenia i ogromny stres.

Możesz w rezultacie nieustannie martwić się, czy praca, którą wykonałeś, była wystarczająco dobra lub czy sam jesteś wystarczająco dobry dla innych. Możesz mieć wrażenie, że niezależnie od tego, co zrobisz, wynik nigdy nie będzie zadowalający. To stworzy niezdrowe dążenie do doskonałości. Ponieważ przymilające zachowania zwykle wynikają z niskiej samooceny, po drugiej stronie tej doskonałej fasady zawsze znajdują się poczucie nieadekwatności i bezwartościowość.

5. Stajesz się maniakiem kontroli

Bycie zadowalaczem ludzi to miecz obosieczny. NIE Jest to bezinteresowne ze względu na to, jak wiele poświęcasz się dla innych. Jest to jednak działanie samolubne, ponieważ ty chcesz KONTROLOWAĆ,  jak inni zachowują się i czują wobec ciebie. Zawsze jesteś miły, ponieważ chcesz, aby inni cię lubili i doceniali. W głębi duszy wierzysz, że jeśli będziesz stale zaspokajać potrzeby innych ludzi, zdobędziesz ich szacunek i sympatię. Nic nie może być bardziej dalekie od PRAWDY, jakiej nie chcesz przyjąć, jedynie dlatego, że odpowiada tobie taki stan rzeczy – nie zyskując nic namacalnego – nadal pogłębiasz deficyt i nadmiar!

Zwykle wynika to z głęboko nierozwiązanych problemów własnych, takich jak poczucie bezwartościowości i bezsilnościi może przedostać się także do innych obszarów Twojego życia.

Ciągła potrzeba kontrolowania wszystkiego spowoduje nieprzezwyciężony stres dla Twojego umysłu i ciała, ponieważ pozbawiasz go odpoczynku i relaksu, którego potrzebuje.

6. Za wszelką cenę unikasz konfliktu

To logiczne, że sprawianie przyjemności ludziom jest równoznaczne z unikaniem konfliktów. Ponieważ taka osoba dołoży wszelkich starań, aby zaspokoić potrzeby innych. Jeśli jednak zawsze zgadzasz się ze wszystkimi, stajesz się osobą, która nie ma własnego zdania i dostosowuje się do opinii innych ludzi. Takie zachowanie nie przyniesie ci pożądanego szacunku i aprobaty ze strony otaczających cię osób.

Oznacza to również, że w przypadku sytuacji konfliktowej nie zrobisz tego, co jest dla ciebie najlepsze. Zamiast stawić temu czoła, po prostu się poddasz, aby uniknąć nieporozumień, które sprawiają, że czujesz się całkowicie niekomfortowo.

Co zrobić, jeśli zależy ci na ludziach?

Nie da się zawsze uszczęśliwiać innych i nadchodzi czas, kiedy musisz postawić siebie na pierwszym miejscu i postawić na swoim. A co najważniejsze, nie da się zdobyć szacunku i aprobaty wszystkich, ciągle ich zadowalając. Najprawdopodobniej będzie to miało odwrotny skutek.

Możesz przerwać ten cykl SAMOZAGŁADY. Czekanie na interwencję to zachowanie bierno-agresywne. Płacąc najwyższą cenę utraty poczytalności.

Nie musi tak być- klik:

sesja wsparcia 1:1