Jeśli jest rywalizacja to relacja utyka nam w punkcie nr 3 walki o władzę i na tym etapie się rozsypie. Do zdrowych związków potrzebni są dojrzali ludzie.

1. KRYTYKOWANIE

Niektórzy rodzice sądzą, że krytykowanie ludzi poprawi ich zachowanie, nauczyciele – że krytyczna opinia pomaga uczniom się uczyć i pobudza ich ambicje, a pracodawcy– że krytyczna ocena mobilizuje pracowników do wydajniejszej pracy.

Skłonność do przyjmowania lub odrzucania tego, co mówi druga osoba, jest częstym i silnym mechanizmem niemal w każdym z nas i stanowi zarazem jedną z najsilniejszych barier w kontaktach z innymi ludźmi.

Mało tego przynosi przeciwny efekt.

2. PRZEZYWANIE

Nadawanie etykiet, poniżanie kogoś lub podciąganie go pod stereotyp: „No tak, typowa kobieta” zamyka drogę do poznania drugiego człowieka i uniemożliwia zrozumienie go.

3. STAWIANIE DIAGNOZY

Czy znasz to uczucie bezsilności i frustracji, kiedy próbujesz wyjaśnić swoje zachowanie, ale ktoś inny wie lepiej, co tobą kieruje? Droga do porozumienia kończy się wtedy przepaścią.

4. CHWALENIE POŁĄCZONE Z OCENĄ

„Jesteś mądrym człowiekiem, jestem pewna, że wymyślisz coś na ten mój problem”. Pochwała połączona z oceną jest niebezpieczna dla komunikacji z dwóch powodów.

Pozytywne ocenianie innych może być używane w celu osiągnięcia ukrytych korzyści i skłonienia ludzi do zmiany zachowania.

Takie nadużycie pochwały sprawia, że inni czują się manipulowani, przestają nam ufać i wierzyć w nasze słowa.

Poza tym chwalenie innych budzi w nich często zestawy zaprzeczeń, np. „Nie wydaje mi się, aby to było aż tak dobre” przez co bardziej szkodzi, niż pomaga chwalonej osobie.

5. ROZKAZYWANIE

„Masz natychmiast odrobić lekcje!”-

Wielu ludzi mocno wierzy w skuteczność komunikatu opartego na przymusie i sile lub szantażu, ale na dłuższą metę prowadzić do buntu, stawiania oporu i trudnych do rozwiązania konfliktów.

Pamiętaj, że rozkazywanie może wymusić czyjeś posłuszeństwo, ale pokazuje zarazem posłusznej osobie, że jej zdanie nie jest nic warte, co obniża jej samoocenę.

6. GROŻENIE

Grożenie negatywnymi konsekwencjami „Zrobisz to albo …”prowadzi do takich samych negatywnych rezultatów jak rozkazy.

7. MORALIZOWANIE

Komunikaty Powinnaś/nie powinnaś np.„Nie powinnaś notować w ten sposób”, „Powinieneś ją przeprosić” budzą niepokój i poczucie winy, a także uniemożliwiają ludziom szczere wyrażanie siebie.

8. ZBYT WIELE PYTAŃ

Stawianie pytań zamkniętych, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie” oraz odpytywanie i stwarzanie atmosfery przesłuchania powodują niepokój i pobudzają reakcje obronne.

9. UDZIELANIE RAD

Dawanie drugiej osobie recepty na jej problemy, np. „Ja bym na twoim miejscu…”, „To łatwe, najpierw trzeba…”. pokazuje  brak zaufania do inteligencji i możliwości poradzenia sobie z trudnościami.

Doradca rzadko rozumie w całości sytuację, gdyż ludzie, którzy dzielą się swoimi troskami, pokazują często tylko wierzchołek góry lodowej.

To ogromne ryzyko brać w takiej sytuacji na siebie odpowiedzialność za rozwiązanie problemów innych.

10. ODWRACANIE UWAGI

„Myślisz, że masz problem z matematyką? Posłuchaj, co mi się przydarzyło na chemii”.

Może być oznaką braku umiejętności aktywnego słuchania, ale też z oporu przed towarzyszeniem innym w przeżywaniu ich trosk.

Gdy pojawia się często w języku dorosłych, rodziców, korepetytorów może nie wspierać efektywnej nauki dziecka.

11. LOGICZNE ARGUMENTOWANIE

Próba przekonania drugiej osoby poprzez odwoływanie się do faktów lub logiki, bez brania pod uwagę emocjonalnego aspektu sytuacji, np. „Gdyby nie ten słaby internet, nie miałbyś kłopotów z przygotowaniem do zajęć zdalnych”. Kiedy w nauce  pojawi się stres lub konflikt, najgorszą rzeczą, jaką możemy zrobić, jest odwołanie się do logicznych argumentów.

Zimny dystans i skupienie na argumentach jest sposobem na oderwanie się od nieprzyjemnych uczuć, ale może wprowadzić rozmówcę we wściekłość.

Gdy człowiek  ma problem lub gdy pojawia się problem w relacji interpersonalnej główną kwestią są właśnie uczucia. Gdy korzysta się z logiki, by uniknąć emocjonalnego zaangażowania, opuszcza się drugą osobę w najmniej właściwym momencie”.

12. USPOKAJANIE

„Nie martw się”, „Wszystko będzie dobrze”.

Oznaczają z jednej strony dobre intencje,  a z drugiej strony to, że osoba, która uspokaja nie chce albo nie potrafi podjąć wysiłku związanego ze współodczuwaniem z drugą osobą.

Albo stopniowo zdobędziesz kompetencje wdrażając oraz patrząc na swoje efekty. Nie z każdym można zbudować relację – po tym czego się możesz nauczyć – zobaczysz jak szybko ujawnia się wilk w owczej skórze!

Komunikacja SERCA jest kompetencją niezbędną, aby stać się empatycznym oraz wyrobić sobie mechanizm obserwacji każdej sytuacji bez krzywdzącej oceny czy też ewaluacji, aby nikomu nie spadł włos z głowy.

Komplementy i pochwały – Jest to narcystycznego groomingu.

Aby zbudować fałszywą intymność i iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa.

Co rozprasza w prawdziwej głębi oraz budowaniu zaufania jak i prawdziwej intymności?

Oczywiście część  osób z niskim poczuciem wartości, poszukująca walidacji jak i motywacji z zewnątrz,  słysząc słowa, odczuje poprawę samopoczucia oddając tym samym klucze do swojego szczęścia w ręce pochlebców.

I wtedy zadajemy pytanie – w jaki sposób mogę nie poszukiwać walidacji i dlaczego mi na tym zależy – co komplement lub jego brak o mnie mówi i o tej drugiej osobie?

Zwróćmy jednak uwagę na fakt, iż w komplementach często kryje się osąd – nie ma tutaj znaczenia to, że jest to osąd pozytywny.

Komplementy i pochwały mówią niewiele o tym, co dzieje się w sercu i umyśle wygłaszającego je człowieka, stawiają go natomiast w roli sędziego.

Komplementy i pochwały są bardzo skutecznym narzędziem manipulacji – zazwyczaj będziemy chcieli „dopasować” się do słyszanych miłych słów, aby spełnić oczekiwania osoby je wymawiającej i mieć w przyszłości większe szanse na ponowne ich usłyszenie.

Ludzie niekoniecznie odbierają takie komunikaty, zwłaszcza Ci, którzy kierują się świadomością oraz dobrowolnością nawet pozytywne, w oczywisty dla nas sposób.

Komplement – dlaczego mam potrzebę udzielania niechcianego feedbacku i wymuszania swojej agendy jaka za tym idzie.

Relację można zaorać w 3 minuty i ona się nam nie podniesie NIGDY, Ty podejmujesz decyzję czy chcesz budować siebie oraz innych, czy też nie. 

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Jak Brak zaufania – przełoży się na rozpad związku z samym sobą prowadząc do dezintegracji osobowości i z innymi.

Przykłady niewspierających przekonań:

„Nie potrafię podejmować dobrych decyzji więc chcę aby inni za mnie to robili”,

„Nie umiem dokonać  rzetelnej i obiektywnej (bez filtrów) analizy cudzego charakteru i postępowania, nie mam pojęcia komu ufać i mam w relacjach toksycyzm, nadużycia i dysfunkcję”

„Jeśli będę sam/a decydować to nie będą one trafne”.

Jeśli się tego nie przepracuje, nadal będzie przyciągać się ten sam typ, tylko twarze się będą zmieniać.

ALbo się uzdrowi swoje traumy i MARTWE punkty czyniąc nieżywym za życia, albo będzie się odwlekać i TWORZYĆ wymówki.

sesja wsparcia 1:1

Dla CHĘTNYCH!

Miłość nie zaślepia, ani nie odbiera ROZUMU.

Zdrowa namiętność i intymność tym bardziej.

RObi to niepewność i STRACH i jak wygląda rozpad związków w zależnością od stopnia zintegrowania kompetencji społecznych?

60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności rozumiejąc, że nie zakochujemy się w potencjale ni obiecankach ale w twardych dowodach.

Im niższa świadomość to relacja utyka na konkretnej fazie  i nie rozwija się dalej, upadając.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

• Ochrona tożsamości przez konflikt, jest alternatywa na zachowanie poczucia odmienności
• Konflikt jako reakcja na realne lub potencjalne emocjonalne zlepienie

Konflikt jest stosowany jako sposób na wyzwolenie się od realnej lub możliwości kontroli emocjonalnej.

Konflikt i niezgoda mogą pomagać w utrzymywaniu złudzenia różnicy.

Jestem inny = jestem sobą.

To złudzenie różnicy jest powierzchowne i nietrwale, ponieważ zależy od istnienia konfliktu.

Bez generowania konfliktu jednostka może odczuwać zagubienie i brak tożsamości.

Lek o siebie i brak poczucia stabilnej tożsamości, czyli Niezdolność do nawiązywania dojrzałych relacji.

„Tworzenie” wokół siebie emocjonalnego napięcia jako mechanizm obronny i rozdmuchiwanie miernych spraw poza ich naturalną proporcję. Uzależnienie od kortyzolu i adrenaliny, czyli stałego poczucia napięcia, lęku oraz niepewności, czyli przejaw ustanowienia negatywnej kontroli oraz odcięcie się od więzi.

Koncentracja na konfliktach, wadach, słabościach partnera, aby chronić swoje poczucie siebie.

Ochrona kruchej tożsamości poprzez Unikanie introspekcji i autokrytyki Tworzenie nierównowagi w relacji poprzez Unikanie emocjonalnego zaangażowania

Potwierdzanie swojej wartości przez deprecjację innych.

Niedojrzała strategia radzenia sobie z lękiem o siebie, czyli Ustalanie sztywnych (wybiórczych) wzorców interakcji.

Poszukiwanie relacji, gdzie ma się przewagę nad partnerem /pozwala na kontrole siebie/

Posługiwania się strategia fuzji, projekcji, triangulacji wewnątrz systemu rodzinnego.

Budowanie silnych, pełnych miłości relacji wymaga wysiłku, zrozumienia i skutecznej komunikacji. Jednak wielu z nas zmaga się z konfliktem i nie wie, jak radzić sobie z nieporozumieniami w sposób wzmacniający nasze więzi, zamiast je rujnować i to skutecznie.

Unikanie konfliktów może być w tej chwili pocieszające, ale często pozostawia głębsze problemy nierozwiązane, co wpływa na relacje, dobre samopoczucie osobiste i utrudnia rozwój. Prowadzi do zahamowania poznawczego i behawioralnego. A sprawy pozostają nierozwiązane. Rośnie niechęć i mury obronne.

Rozważne stawianie czoła konfliktom może prowadzić do odporności, samoświadomości i bardziej satysfakcjonujących, autentycznych relacji.

Jak wygląda unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów może wydawać się drogą do pokoju, ale często wiąże się z wyzwaniami i zawiłościami emocjonalnymi oraz osiąga się efekty przeciwne do zamierzonych.

Kluczowe cechy unikania konfliktów u osób, które odbierają każdą konfrontację jako zagrożenie.

Osoby unikające konfliktów często wykazują odrębne zachowania mające na celu uniknięcie konfrontacji:

• Odwracanie lub zmiana tematów: Zamiast zajmować się kwestią sporu, osoby unikające konfliktu mogą przenieść rozmowę na bezpieczniejsze tematy, zapewniając komfort.
• Prokrastynacja: Ważne decyzje lub trudne rozmowy są odkładane na czas nieokreślony, często po to, aby zapobiec niewygodnej wymianie zdań.
• Komunikacja pasywna: Aby uniknąć nieporozumień, osoby unikające konfliktów mogą na pozór zgodzić się, ukrywając swoje prawdziwe uczucia, przedkładając harmonię nad uczciwość.
• Odpowiedzi niezobowiązujące: Mogą uniknąć zajmowania stanowiska, udzielając niejasnych lub niezobowiązujących odpowiedzi, co zapewnia płynność interakcji, ale brakuje im prawdziwego połączenia.

Emocjonalna strona unikania

Unikanie konfliktów często wynika z emocji, które wzmacniają te zachowania. Wielu unikających odczuwa intensywny strach przed odrzuceniem, martwiąc się, że konflikt uszkodzi relacje lub sprowokuje krytykę.

Do tego może dochodzić zwątpienie w siebie, ponieważ osoby unikające konfliktów kwestionują ważność własnych opinii. Lęk często odgrywa kluczową rolę, tworząc stres związany z możliwością nieporozumienia. Te uczucia tworzą cykl, wzmacniając zachowania, przedkładające natychmiastowy pokój nad znaczące rozwiązanie.

Dlaczego ma miejsce unikanie konfliktów

Unikanie konfliktów ma często głębokie korzenie, na które wpływają osobiste doświadczenia, uwarunkowania rodzinne i indywidualny sposób postrzegania siebie. Zrozumienie tych podstawowych przyczyn może dać wgląd w to, dlaczego niektórzy ludzie unikają konfrontacji.

Podstawowe przyczyny i skutki

Kilka kluczowych czynników może przyczynić się do uniknięcia konfliktu:

Wcześniejsze negatywne doświadczenia: Osoby, które doświadczyły szkodliwych lub intensywnych konfliktów, mogą rozwinąć silną niechęć do podobnych sytuacji. Wspomnienia te mogą prowadzić do wzorca całkowitego unikania nieporozumień.

Uwarunkowania kulturowe lub rodzinne: Osoby wychowane w rodzinach lub kulturach, w których zniechęcano do konfrontacji, często uczą się kojarzyć konflikt z negatywnym nastawieniem. Te wczesne wpływy mogą kształtować zachowania dorosłych, zachęcając do unikania w obliczu napięcia.

Poczucie własnej wartości: Niska samoocena może skłonić jednostki do unikania konfliktów ze strachu przed unieważnieniem lub krytyką. Osoby, którym brakuje pewności co do swoich opinii i umiejętności, mogą czuć się bezpieczniej, milcząc.

Strach przed odrzuceniem: Osoby mogą unikać konfliktów z powodu głęboko zakorzenionego strachu przed odrzuceniem lub porzuceniem, wierząc, że nieporozumienia mogą zagrozić ich relacjom lub poczuciu przynależności.

Perfekcjonizm: Osoby o tendencjach perfekcjonistycznych mogą unikać konfliktów, aby zachować obraz harmonii i kontroli, obawiając się, że konfrontacja może ujawnić słabe punkty lub dostrzeżone wady.

Strach przed negatywnymi skutkami

Lęki leżące u podstaw konfliktu również odgrywają znaczącą rolę w unikaniu konfliktów. Typowe obawy obejmują:

• Niszczące relacje: Martwienie się, że konfrontacja może osłabić lub złamać istotne więzi.
• Denerwowanie innych: Osoby unikające często czują się odpowiedzialne za uczucia innych i mogą poświęcić swoje potrzeby, aby inni byli szczęśliwi.
• Bycie ocenianym lub niezrozumianym: Obawiając się, że ich poglądy spotkają się z krytyką lub odrzuceniem, unikający mogą zdecydować się na zachowanie milczenia.
• Rosnące napięcie: Obawa, że ​​poruszenie problemu może prowadzić do nasilenia konfliktu lub niewygodnych konfrontacji.
• Utrata kontroli: Obawiając się, że mogą nie być w stanie zarządzać swoimi emocjami lub kierunkiem rozmowy, co prowadzi do bezbronności.
• Poczucie nieadekwatności: Martwienie się, że mogą nie wyrażać się dobrze, co może prowadzić do nieporozumień lub sprawiać wrażenie słabych.

Plusy i minusy unikania konfliktów

Unikanie konfliktów może zapewnić chwilową ulgę, ale często wiąże się z poważnymi wadami.

Potencjalne korzyści z unikania konfliktów

• Natychmiastowa ulga w stresie: Unikanie trudnych rozmów może zapewnić natychmiastową ulgę od lęku i zmniejszyć natychmiastowy stres.
• Zachowanie relacji: Unikanie konfliktów może pomóc w utrzymaniu pokoju, szczególnie w sytuacjach, w których stawka jest wysoka, takich jak spotkania rodzinne lub miejsca pracy, gdzie często priorytetem jest harmonia.
• Skoncentruj się na priorytetach: Czasami unikanie drobnych sporów pozwala ludziom skoncentrować się na ważniejszych zadaniach bez napięcia.
• Ulepszone umiejętności dyplomatyczne: Konsekwentne unikanie może rozwijać umiejętności dyplomatyczne, gdy jednostki uczą się poruszać drażliwymi tematami bez konfrontacji.

Wady unikania konfliktów

• Nierozwiązane problemy: Unikanie często prowadzi do nierozwiązanych problemów, które mogą się kumulować, ostatecznie wpływając na relacje i zaufanie.
• Narastająca uraza: Powstrzymywanie uczuć może powodować frustrację, tworząc podskórną urazę, która szkodzi więzi.
• Stracone możliwości rozwoju: Konstruktywny konflikt zachęca do wzrostu. Unikanie tego oznacza utratę szans na rozwinięcie asertywności, empatii i odporności w relacjach.
• Zmniejszona autentyczność: Ciągłe tłumienie osobistych poglądów może spowodować utratę głosu, co wpłynie na ich poczucie siebie i autentyczności.
• Cykl unikania: Częste unikanie tworzy nawyk, wzmacniając wzorce unikania i utrudniając rozwiązywanie problemów, gdy się pojawią.

Zarządzanie unikaniem konfliktów i uczenie się asertywności

Stosowanie asertywnej komunikacji

Rozwijanie asertywności zaczyna się od jasnej komunikacji i ustalenia granic. Ćwiczenie bezpośredniego wyrażania myśli i uczuć – zachowując przy tym szacunek – może zbudować pewność siebie. Zacznij od małych kroków, takich jak jasne określenie preferencji lub pytanie, czego potrzebujesz, aby stworzyć pozytywne doświadczenia dzięki asertywnej komunikacji. Wyznaczanie granic pomaga wyjaśnić osobiste ograniczenia, umożliwiając jednostkom rozwiązywanie problemów bez poczucia przytłoczenia lub obrony.

Rozpoznawanie, kiedy stawić czoła konfliktowi

Wiedza, kiedy zaangażować się w konflikt, jest niezbędna do rozwoju osobistego. Unikanie wszelkich nieporozumień może utrudniać autentyczność w związkach, ponieważ nierozwiązane problemy zwykle wypływają na powierzchnię w sposób pośredni. Identyfikacja sytuacji, w których rozwiązanie konfliktu mogłoby poprawić zrozumienie lub rozwiązać nieporozumienia, pomaga jednostkom docenić wartość wypowiadania się. Jednostki mogą wzmacniać więzi i budować wzajemny szacunek, decydując się stawić czoła konfliktowi w znaczących momentach.

Szukam wsparcia

Dla osób zmagających się z unikaniem konfliktów profesjonalne wsparcie może być nieocenione. Poradnictwo, warsztaty asertywności, a nawet grupowe zajęcia z komunikacji dostarczają narzędzi do budowania pewności siebie w sytuacjach konfliktowych. Zasoby te oferują bezpieczną przestrzeń do ćwiczenia technik rozwiązywania konfliktów i odkrywania leżących u ich podstaw lęków, umożliwiając jednostkom opracowanie zdrowszego, bardziej konstruktywnego podejścia do radzenia sobie z nieporozumieniami.

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Nasz umysł uwielbia mieć rację. Świadomość tego, że się mylimy, tak naprawdę „boli”.

Mieć rację jest drogą do zamknięcia na mądrość, zwłaszcza gdy ceną, jaką za nią płacisz, jest bycie niemiłym, niecierpliwym, aroganckim, agresywnym  i nieczułym – zapominasz o BYCIU człowiekiem.

Parcie na rację jest odpowiedzią na traumę i świadczy o głębokości doznanego nadużycia. W skutek którego dochodzi się do nadmiernie zaakomodowanego przekonania – Można polegać jedynie na sobie – co w praktyce oznacza, że nie można nikomu ufać – Martwy Punkt – stanowiący myślenie tunelowe. 

Problem z dobrem i złem

„Patrzymy w nasze serca i widzimy obiektywizm; patrzymy w nasze umysły i widzimy racjonalność; patrzymy na nasze przekonania i widzimy rzeczywistość.” — Katarzyna Schulz

Posiadanie racji wprowadza nas w „tryb analizowania”: szukamy dowodów, aby udowodnić, że inni ludzie się mylą, zamiast zaakceptować niedoskonałości życia i innych istot.

Upraszczamy rzeczywistość. Ale nie wszystko można podzielić na dobre i złe.

Zapominamy, że jesteśmy SUBIEKTYWNI. Widzimy rzeczywistość przez pryzmat własnych MARTWYCH PUNKTÓW. .Nieważne, jak mądry i logiczny jesteś, twój umysł odgrywa rolę w filtrowaniu twoich jak i cudzych doświadczeń.

Boimy się, że się mylimy. Wierzymy, że jeśli się mylimy, to znaczy, że coś jest z nami nie tak. Stajemy się błędem.

Uważamy, że zło jest celem, a nie podróżą. Rzeczy są płynne. Praktyka przechodzi z jednej skrajności w drugą.

Płacimy bardzo wysoką cenę. Nakaz posiadania zawsze racji powoduje ogromny stres. Twój mózg znajduje się pod ciągłą presją, usprawiedliwiając swoje myśli lub ukrywając swoje wady.

Przestajemy słuchać innych. Wiara w to, że „zawsze masz rację” zakłada, że ​​wszyscy inni się mylą. Kiedy wydaje się Tobie znasz „prawdę”, przestajesz próbować zrozumieć punkt widzenia innych ludzi. Pozbawiając się dojścia do EMPATII.

Opór przed byciem w błędzie paraliżuje twoje zrozumienie i tym samym POZNANIE.

Trzy główne założenia, które przyjmujemy, aby przekonać siebie, że mamy rację:

1. Założenie niewiedzy: Uważamy, że inni są niewykształceni lub brakuje im informacji, które my posiadamy. Dlatego się mylą. Jeśli podzielimy się naszą wiedzą, przestaną być ignorantami.
2. Założenie idiotyzmu: Inni ludzie mają te same informacje co my, ale nie potrafią poskładać poszczególnych elementów w całość. Nie są tak mądrzy jak my. Dlatego się mylą.
3. Złe założenie: Działamy w oparciu o założenie, że inni znają prawdę (i wiedzą, że mamy rację), ale ją zniekształcają. Celowo się mylą – chcą wywołać zło.

Na tym polega problem z zawsze mieć rację; zakładamy, że inni ludzie się mylą. Albo są ignorantami, idiotami, albo po prostu chcą wywołać zamieszanie lub szkodę. Kiedy grasz w grę w obwinianie, przestajesz brać pod uwagę możliwość, że to ty możesz się mylić.

Nikt nie wygrywa bitwy o „mieć rację”.

Mieć zawsze rację to maska (PERSONA), którą nosimy; to wcale nie jest autentyczne. To życie w świecie negatywnej KONTROLI – rządzącym się DOMINACJĄ i przewagą, gdzie ktoś zyskuje (racja) i traci (głupiec). 

Są dwa rodzaje władzy. Jedna zabija ducha, druga go ożywia. Pierwsza to władza nad innymi (RACJA). Druga to SIŁA WEWNĘTRZNA. Władza nad innymi przejawia się jako dominacja i sprawowanie negatywnej kontroli – bezrefleksyjne kierowanie się instynktem prowadzącym do trójkąta dramatycznego.

Siła wewnętrzna przejawia się jako wzajemność i współtworzenie. Wzajemność (BRAK RACJI) polega na BYCIU z drugą osobą w sposób gwarantujący rozwój i szczęście obojgu, a to jest możliwe dzięki umiejętności porozumiewania sie ze sobą i życzliwemu rozumieniu. Współtworzenie jest zaś świadomym dzieleniem się życiem z drugą osobą, ułatwiającym osiągniecie wyznaczonych celów. Kierowanie się świadomością, możliwe po zintegrowaniu wszystkich filarów:

Mieć rację to paradoks; opiera się na błędnym założeniu: że rzeczy są obiektywne.

Rzeczywistość jest produktem ubocznym naszej percepcji. Wszyscy oglądamy ten sam świat, ale obserwujemy różne rzeczy. Na tym polega magia bycia człowiekiem — nieustannie rzucają nam wyzwania punkty widzenia innych. Jeśli wykształci się postawę obserwującego ego – BYCIA świadkiem nei ma się „reakcji” na cudzą jak i własną rzeczywistość. 

Żyjemy w epoce obfitości informacji. Jest wystarczająco dużo informacji, aby udowodnić, że jakakolwiek teoria jest słuszna lub błędna. Tak ewoluuje nauka od jej początków. Każda nowa teoria dowodzi, że poprzednia jest błędna. Gdy uznamy nową metodę za poprawną, poprzednia staje się błędna.

Dobro i zło to pojęcia płynne; mutują w czasie i indywidualnych perspektywach.

Jesteśmy dobrzy w manipulowaniu danymi i argumentami, aby potwierdzić naszą prawdę. Właśnie tak zbudowany jest nasz mózg. Koncentrujemy się na słuchaniu i identyfikowaniu informacji, które potwierdzają nasze przekonania. Nie chcemy się uczyć, ale chcemy coś powiedzieć. Mylimy posiadanie RACJi z prawem do SUWERENNOŚCI, AUTORYTETU I INNOWACYJNOŚCI.

To mentalne złudzenie nazywa się „błędem potwierdzającym” — widzimy to, w co wierzymy.

Podróż zaprzeczania

„Jeśli boisz się samotności, nie próbuj mieć racji”. — Jules Renard

Samookreślony mylnyolog Kathryn Schulz ukuła termin „ślepota błędna”. Jak wyjaśnia: „Nie mamy wewnętrznego sygnału, dzięki któremu wiemy, że się w czymś mylimy, dopóki nie jest za późno”.

W szkole podstawowej uczy się nas, że niepowodzenia kojarzą się z głupcami. Dorastając, utwierdzamy się w przekonaniu, że ludzie, którzy popełniają błędy, są porażką. Dlatego skupiamy naszą energię na tym, aby sami NIE popełniać błędów.

Stawanie się osobą „zero błędów” wynika z urojeniowego sposobu myślenia, który powoduje, że chcemy mieć zawsze rację. Perfekcjonizm jest najgorszym wrogiem zmian.

Ten urojeniowy sposób myślenia przechodzi przez trzy różne fazy.

Faza 1: Mylimy się, ale jeszcze nie zdajemy sobie z tego sprawy

Zakładamy, że mamy rację. Nie przejmujemy się podwójnym sprawdzaniem faktów ani kwestionowaniem naszych przekonań. Czujemy się pewni siebie, ponieważ wierzymy, że posiadamy prawdę.

Faza 2: Zdajemy sobie sprawę, że się mylimy

Czy to dokonując introspekcji, czy też dlatego, że inni przedstawiają nowe dowody, dowiadujemy się, że się mylimy. To sprawia, że ​​czujemy się bezbronni: nie jesteśmy doskonali, czy powinniśmy dać znać innym, że popełniliśmy błąd?

Faza 3: Zaprzeczamy temu, że się mylimy

Mieć rację lub się mylić zamienia się w bitwę. Czujemy się pod obserwacją. Przyjmujemy defensywę, ponieważ czujemy się atakowani. Nawet jeśli wygrasz bitwę o bycie właściwym, w głębi siebie wiesz, że się mylisz. To sytuacja, w której obie strony tracą.

Spaliłeś mosty, wywołałeś tarcia z innymi, żeby wyrazić swoje zdanie. Dzieje się tak dlatego, że pozwoliłeś swojemu ego przejąć kontrolę. z automatu lądując w świecie WŁADZY nad innymi. 

Eckhart Tolle powiedział: „Potrzeba posiadania racji jest formą przemocy”.

Chęć narzucenia naszych pomysłów to NIE wolność. Może to obejmować upór i brak elastyczności, a także próbę dominacji nad innymi poprzez wiarę, że to my trzymamy się prawdy, a nie inni.

Wiara w to, że ktoś ma zawsze rację, jest intelektualnym znęcaniem się.

Plusy bycia w błędzie.

„Wątpienie jest umiejętnością. Dla kontrastu, łatwowierność wydaje się być czymś bardzo przypominającym instynkt. — Katarzyna Schulz

Domyślnie zawsze mamy rację. Uświadomienie sobie, że możemy się mylić, wymaga praktyki, pokory i przyjęcia w każdej sytuacji umysłu początkującego. To umiejętność, którą należy pielęgnować. Zaczyna się od uznania, że ​​jesteśmy ludźmi. Jeśli inni popełniają błędy, nierealistyczna jest wiara, że ​​Ty tego nie zrobisz. 

Bycie w błędzie ma wiele zalet.

Akceptujesz swoją EMPATIĘ. Kiedy zdasz sobie sprawę, że nie jesteś doskonały, uwalniasz dużą presję. Zamiast udawać kogoś, kim nie jesteś, stajesz się bardziej świadomy swoich wad. Kiedy zrozumiesz swoje słabości, możesz pracować nad ulepszeniem swojego działania.

Przyjmujesz uczący się umysł. Rzeczy się zmieniają, informacje ewoluują, świat wcale nie jest statyczny. Uczenie się jest doświadczeniem trwającym całe życie. Zdolność do uczenia się jest najważniejszą umiejętnością, jaką posiadasz. Objąć uczący się umysł, musisz porzucić dobre lub złe podejście.

Otwierasz nowe możliwości. Błądzić to błądzić. Odkrycie oznacza znalezienie czegoś nieoczekiwanego lub nieznanego, a nie czegoś konkretnego, czego szukałeś. Kiedy przestajesz osądzać, zaczynasz odkrywać.

Przedkładasz własny rozwój nad swoją reputację. Twoje ego jest Twoim najgorszym wrogiem, nie myli się. Kiedy zdasz sobie z tego sprawę swoje prawdziwe ja liczy się nie twoja reputacja czy wizerunek, możesz zedrzeć maski.

Nie musisz niczego udowadniać. To najważniejsza świadomość, aby odpuścić sobie posiadanie zawsze racji.

Ćwicz mylenie się

„Ignorancja to cienka linia oddzielająca dobro od zła”. — Yash Thakur

To, co wiesz, więzi cię.

Co gorsza, to, co myślisz, że wiesz, powoduje, że utkniesz.

To niebezpieczny efekt uboczny posiadania przez cały czas racji.

Słuszność jest iluzją.

Pozbycie się przywiązania do tego, aby zawsze mieć rację, wymaga samoświadomości, ale, co najważniejsze, działania wbrew swoim instynktom. Czy jesteś gotowy rzucić sobie wyzwanie? I robić rzeczy inaczej?

Poniższe małe eksperymenty pomogą ci w praktyce. Nie ma dobrego sposobu na przyjęcie nastawienia „być w błędzie”. Wymaga to pokory i większej odwagi niż utrzymywanie cały czas racji. Zobacz, co się stanie.

1. Celowo przegrywaj kłótnię. Przyznaj się do porażki. Celowa przegrana jest wyzwalająca. Jesteś więcej niż zwycięzcą. Poczuj, jak to jest być w błędzie (nawet jeśli jesteś w 100% przekonany, że tak nie jest). To boli, ale jest to skuteczny sposób na okazanie empatii i wejście w cudzą skórę.
2. Poprzyj decyzję, z którą się nie zgadzasz. Pozwól komuś innemu podjąć decyzję, zwłaszcza taką, która sprawia, że ​​czujesz się niekomfortowo. Jednak nie zgadzaj się tylko na to, że się nie zgadzasz. Ale raczej zgódź się na eksperyment. Pozbądź się mocy bycia menedżerem, liderem zespołu czy rodzicem. Delegując władzę, rezygnujesz także z tego, by zawsze mieć rację.
3. Przyjmij przeciwne przekonanie jako prawdziwe. Wybierz jeden aspekt życia, który uważasz za absolutną prawdę. Może to być polityka, religia, seks, edukacja, cokolwiek, co jest dla Ciebie mocne. Zmień teraz swoje przekonanie na przeciwne. I przez około tydzień eksperymentuj z postrzeganiem świata, wiadomości i innych przez pryzmat odwrotny do tego, który zwykle stosujesz. Jakie to uczucie? Co odkryłeś? Czego ci brakowało? Celem nie jest zmiana Twoich przekonań, ale upewnienie się, że Cię nie oślepiają.
4. Przekładaj EMPATIĘ nad posiadanie racji. Rezygnacja z słuszności nie jest łatwa. Tworzy dysonans i cierpienie. To samo dzieje się z drugą osobą, gdy za wszelką cenę chcesz wygrać kłótnię. Zdaj sobie sprawę, że minimalizowanie bólu drugiej osoby jest ważniejsze niż Twoja wygrana. Niektóre rzeczy w życiu nie są aż tak istotne. Współczucie jest ważniejsze niż posiadanie racji.
5. Bądź otwarty na zmianę zdania. Nasze przekonania i idee zmieniają się z biegiem czasu. Daj sobie pozwolenie na rozwój swoich myśli. Nie tkwij w tym, co uważałeś za słuszne. Zmiana zdania w określonym celu nie oznacza zdrady tego, kim jesteś; to rozwój osobisty.

Porzucenie mentalności dobra i zła nie jest łatwe.

Jednak ciągła walka o przedstawienie swojego stanowiska jest wyczerpująca i bezcelowa.

Bądź selektywny w swoich bitwach. Wszystko minie, ale nie przegap okazji, aby okazać życzliwość. Bycie człowiekiem jest ważniejsze niż posiadanie racji.

Aby wyjść z INSTYNKTU zabijającego świadomość potrzebne jest pozbycie się mechanizmów kompensujących i OBRON EGO. Zdrowe psychologiczne granice jak i wewnątrzsterowane poczucie własnej wartości – bez tego będziesz w pułapce RACJI kierując się INSTYNKTEM.

Porozmawiajmy o twoich potrzebach:

sesja wsparcia 1:1

Aby zbudować zdrowy stosunek do samego siebie jak i potem funkcjonale związki najpierw trzeba zaadresować traumę jak i nadużycia, jakie piętrzą się powodując pogłębianie się objawów oraz strategi obronnych, narastanie ilości martwych punktów.

Dopiero wtedy jest się gotowym aby stanąć do relacji jako pełnia, z pozycji MOCY – współtworzenie, adekwatna wzajemność jak i dobrowolność wychodzące z pozycji WOLNOŚCI i suwerenności,  a nie z lęku z utraty zasobów.

Bezpieczny styl przywiązania to wyjściowa pozycja do nauczenia się kompetencji społecznych.

  ale przed terapią najpierw MUSI być podjęta terapia traumy czyli interwencja kryzysowa, podparta solidną psychoedukacją oraz IZOLACJA od bodźca (w tym toksycznego partnera)

Unikanie jest tymczasową strategią dającą iluzję negatywnej KONTROLI – na dłuższą metą prowadzi na oddział ostrych psychoz.

ALbo się uzdrowi swoje traumy i MARTWE punkty czyniąc nieżywym za życia, albo będzie się odwlekać i TWORZYĆ wymówki.

sesja wsparcia 1:1

Czy małżeństwo jest dowodem zaufania czy też jego braku.

Czego to jest dowodem, że chcemy relację formalizować? ?

Czy faktycznie trzeba powtarzać za urzędnikiem czy za duchownym z góry narzucone formułki?

Czy to faktycznie działa?

Statystyki 60% tych związków się rozpada bo są zbudowane na instynkcie, strachu i kontroli.

Jak zamienić potrzebę przynależności na BYCIE z ludźmi w zaufaniu oparte na dobrowolności.

Fazy relacji:

1. Poznanie się i wstępna fascynacja
2. Pożądanie  i romans (płytkość – oparta na instynkcie i chemii))
3. Walka o władzę i rację
4. Praca nad wspólną wizją relacji gdzie jest piękny cudowny mianownik
5. Dobrowolna deklaracja
6. Faza prawdziwej bezwarunkowej miłości.

Kiedy pojawiają się przeszkody wtedy kobiety które są w 80% klientkami samorozwoju zaczynają próbę zamachu na relację, próbując naprawić partnera poprzez „osmozę”, ufając, ze jak one się zmienią to partner również, co jest bzdurą.

Próba pomocy partnerowi lub komukolwiek oznacza brak akceptacji kim ci inni ludzie są i gdzie są w swoim życiu.

Jeśli inni nie chcą inwestować w rozwój to jest tylko i wyłącznie ich sprawa, ale to uderza w zainteresowaną i jej percepcję siebie.

To jest ukryta i nieświadoma mania wielkości, kto®a bierze się z niesiegniętego  zdrowego poczucia własnej wartości oraz postawy roszczeniowej i całej listy oczekiwań, że partner wypełni lub odegra rolę do jakiej został wybrany.

Te kobiety nie chcą pojąć, że jeśli dają komuś wszystko to odbierają mu poczucie własnej wartości, autonomię oraz autorytet.

Jednym z powodów może być to, że małżeństwo jest instytucją, która ma swoje określone reguły i wymagania, które mogą wprowadzać presję i sztuczne ograniczenia na związek.

Małżeństwo niesie ze sobą oczekiwania, jakie powinien mieć idealny związek, ale czy istnieje coś takiego jak idealny związek? Czy każde małżeństwo spełnia te wymagania?

A może te wymagania po prostu są nierealistyczne i powodują, że ludzie wchodzą w związki, które nie są dla nich odpowiednie?

Niektórzy ludzie wchodzą w małżeństwo, aby uniknąć odpowiedzialności za swoje własne życie, a nie z miłości i chęci dzielenia się swoim życiem z inną osobą.

Małżeństwo staje się dla nich sposobem na ukrycie własnych słabości, braków i niedoskonałości.

Oczekują, że partner zastąpi im rodzinę, przyjaciół i hobby, które zostawili za sobą.

To prowadzi do sytuacji, w której związek staje się dla nich jedynym źródłem szczęścia i spełnienia, co niesie ze sobą ryzyko uzależnienia emocjonalnego i nadmiernego skupienia na partnerze.

Małżeństwo często staje się też areną walki o władzę i kontrolę. W małżeństwie panuje często przekonanie, że jedna osoba musi ustąpić drugiej, a to prowadzi do konfliktów i nierówności. Związek staje się polem bitwy, a nie miejscem, gdzie można rozwijać się i wzmacniać relację.

Warto pamiętać, że zdrowe i funkcjonalne związki opierają się na dobrowolności i nie wymagają formalizacji czy etykiety.

Ludzie mają  mieć wolność wyboru, czy chcą być ze sobą, a nie być zmuszani do tego ze względu na społeczne normy czy oczekiwania innych.

To pozwala na bardziej naturalny i swobodny rozwój relacji, w której nie ma sztucznych ograniczeń i presji.

Oczywiście, małżeństwo może być pięknym doświadczeniem dla par, które są gotowe na to, by wziąć na siebie dodatkowe zobowiązania i zbudować życie we dwoje.

Ale budować tak, aby po odejściu tej drugiej osoby nie zawaliła się identyfikacja prowadząca do kryzysu tożsamości i zostaniem z ręką w nocniku bez jakichkolwiek własnych zasobów.

Jednak warto pamiętać, że małżeństwo nie jest dla każdego i nie powinno być traktowane jako jedyny słuszny model związku.

Jak zbudować zdrowe partnerstwo:

KLIK: 

Partnerstwo doskonałe

Ale co, jeśli to ty ciągle dajesz, zmieniasz swoje zachowanie lub mówisz cokolwiek, aby zachować spokój? To wszystko oznaki, że błagasz o „miłość”. A jeśli błagasz i obniżasz standardy, masz niespójne granice, godzisz się na byle co ze strachu TO NIE JEST miłość tylko trauma – bond, limerencja i obsesja.

Które związki oraz dlaczego się rozpadają.

Do tanga po pierwsze trzeba dwojga dojrzałych ludzi.

Rozpad następuje, kiedy spotykają się osoby:

Współzależne

O niskim poczuci własnej wartości podatne na trauma bonding

Obarczone PARENTYFIACJĄ, DDA I DDD

Z poza-bezpiecznym stylem przywiązania

O wysokim spektrum neurotyzmu

Bez przerobionych wyzwań w terapii

Bez zintegrowanej inteligencji społecznej w ujęciu empirycznym

Uwikłane w trójkąt dramatyczny

Z ciemną intencją na związek, gdzie partner stanowi „dopełnienie” własnych deficytów czy nadmiarów.

Trauma bonding to odpowiedz na traumę:

Uczucie jest budowane na instynkcie i popędzie

Odczuwalne jako napięcie strefy genitalnej

Tylko fizyczne pragnienie oraz pociąg fizyczny

Skoncentrowanie na ładności czyli fizycznej atrakcyjności

Pragnienie kontakt fizycznego i rozładowania, brak chęci do głębokiej rozmowy i bieżącego rozwiązywania konfliktów

O emocjach i wyższych potrzebach się nie mówi – mówi się o fantazjach

Mówi się to co się chce usłyszeć

Cisza jest niekomfortowa

Traktowanie partnera jak własność/skarb

Komunikacja bierna, agresywna, bierni-agresywna

4 jeźdźcy apokalipsy: krytyka, pogarda, defensywa, budowanie ścian

Szantaż emocjonalny

Chaos i niepewność

Relacja dominuje inne aspekty

Miłość się nie kończy, ale pojemność na nadużycia OWSZEM.

Nie pytaj, jak oni mogli mi to zrobić, afirmując bycie ofiarą nadużycia, zacznij pytać, gdzie ja wybierałam doświadczenie Cierpienia, za jakie teraz biorę całkowita odpowiedzialność?

Jakie są zatem znaki?

12 oznak, że błagasz o miłość

1. Powiesz/zrobisz wszystko, aby zatrzymać swojego partnera

Kiedy boimy się utraty kogoś, mówimy lub robimy wszystko, aby utrzymać związek. Nie zastanawiamy się, jak będzie wyglądać związek, jeśli nasz partner zostanie. Skupiamy się na teraźniejszości, a nie na jutrze.

2. Akceptujesz znęcanie się/złe traktowanie

Akceptujecie znęcanie się lub znęcanie się? To pokazuje, że cenisz ten związek bardziej niż siebie. Związek jest ważniejszy niż Twoja osobista wartość, więc tolerujesz niedopuszczalne zachowanie.

3. Milczysz, aby zachować spokój

Umiejętność otwartej i szczerej rozmowy jest podstawą dobrego związku. Kiedy milczysz, odkładasz swoje uczucia i pragnienia na bok. To nie jest zdrowe. W zdrowych związkach nikt nie ma władzy nad drugą.

4. Jesteś przywiązany i potrzebujesz ciągłego potwierdzania

Kiedy czujemy się kochani i doceniani, nie potrzebujemy ciągłego wyznania miłości i potwierdzeń. Jesteśmy pewni miłości naszego partnera. Ich działania i słowa dają nam potwierdzenie, którego potrzebujemy. Jeśli jesteś przywiązany i musisz zapytać, czy twój partner cię kocha, może to być znak, że błagasz o miłość i jesteś współzależny!

5. Akceptujesz mniej niż minimum wzajemności.

FWB – Przyjaciele z korzyściami to przykład akceptacji minimum. Chcesz więcej zaangażowania, ale akceptujesz mniej.

6. Twój związek jest najważniejszą rzeczą w Twoim życiu

Jednym ze znaków, że błagasz o miłość, jest zrównanie szczęścia ze swoim związkiem. Nie możesz być szczęśliwy, jeśli nie jesteś w związku. To prowadzi do akceptacji nieodpowiednich partnerów (patrz ludzi nie rokujących do stworzenia zdrowych relacji (nałogi: alkohol, narkotyki, hazard, porno, kompulsywność w innych formach).

7. Zmieniasz swoje zachowanie, aby uspokoić partnera

Czy ty dostosował swoje zachowanie uspokoić partnera?

Czy milczysz na pewne tematy, bo nie chcesz ich zdenerwować?

A może przestałeś widywać się z przyjaciółmi i rodziną, ponieważ nie lubią Twojego partnera?

Konsensus jest częścią zdrowego związku, ale jeśli to ty wprowadzasz wszystkie zmiany, może to być oznaką żebrania.

8. Dajesz więcej niż Twój partner

Czy zawsze dajesz więcej niż Twój partner? Nie mówię tylko o urodzinach i Świętach Bożego Narodzenia. Czy zawsze gotujesz i sprzątasz? Aranzujesz, gdzie zjeść lub spędzić wakacje? Pary często przeżywają przypływy i odpływy, gdy jedna osoba robi wszystko, ale jeśli zawsze byłeś to ty, jest to znak, że błagasz o miłość.

9. Grozisz, że zrobisz sobie krzywdę

Jednym z największych znaków, że błagasz o miłość, jest groźba wyrządzając sobie krzywdę. Czy powiedziałaś swojemu partnerowi, że zamierzasz to zakończyć? To drastyczne i niepokojące, ale wyobraź sobie, że musisz zostać z kimś, aby zapobiec zranieniu się tej osoby?

10. Zawsze jesteś dostępny dla swojego partnera

Każdy z nas ma ważne życie i dla niektórych osób jest w naszym życiu priorytetem. Jeśli jednak zawsze zmieniasz swój harmonogram, aby być ze swoim partnerem, nie jest to dobry znak.

To pokazuje, że jesteś zawsze dostępny – to umniejsza Twoją wartość. Rezygnacja w ostatniej chwili jest również irytująca dla otaczających Cię osób.

11. Wolisz być w kiepskim związku niż być sama

Czasami strach przed samotnością sprawia, że ​​pozostajemy w niezdrowym związku. Tak bardzo pragniemy miłości, że znosimy niewłaściwą osobę, a ponieważ ta osoba nie jest dla nas odpowiednia, zaniedbuje nasze potrzeby, a my i tak błagamy o miłość.

12. To Ty inicjujesz wszystko

Czy widziałbyś się ze swoim partnerem, gdybyś nie napisał SMS-a ani nie zadzwonił? Być może nigdy byś nie wyszła, jeśli tego nie zaaranżowałaś, a może nigdy nie odbyłabyś rozmowy, gdybyś tego nie zaczęła?

Zadaj sobie pytanie, dlaczego wykonujesz całą tę pracę?

Jeśli Twojemu partnerowi to nie przeszkadza, jest to znak, że błagasz o miłość.

Dlaczego niektórzy ludzie błagają o miłość?

Jest kilka powodów, dla których ludzie błagają o miłość:

• nie czują się godni miłości – na miłość „muszą zasłużyć lub ciężko pracować
• Są zdesperowani lub potrzebujący
• Doświadczyli przemocy w dzieciństwie
• Boją się samotności
• Mają bardzo niską samoocenę
• Kierują się instynktem zamiast świadomością

Co się stanie, gdy będziesz błagać o miłość?

Niestety błaganie o miłość ma odwrotny skutek. Osoby po stronie odbiorcy czują się pod presją i uwięzione. Partnerzy stają się źli. Błaganie o miłość często odpycha ludzi.

Nawet jeśli przekonasz partnera, aby został, ulga będzie tymczasowa. Przy takiej nierównowadze sił związek ma małe szanse przetrwać w dłuższej perspektywie.

Co możesz zrobić, jeśli rozpoznasz oznaki błagania o miłość?

Zadaj sobie pytanie, jak byś się czuł, gdyby ktoś błagał Cię o miłość?

Wszyscy chcemy być kochani. Jednak nikt nie powinien błagać. Prawdziwa miłość rodzi się z wzajemnego szacunku, zaufania i współczucia.

Kiedy jesteś z właściwą osobą, nigdy nie będziesz musiał błagać o miłość. Jeśli zauważysz oznaki, że błagasz o miłość, oznacza to, że jesteś w złym związku.

Jeli nie chcesz odejść od osoby przemocowej, uzależnionej skazujesz siebie oraz wszystkich wokół na cierpienie – dokonujesz przemocy wobec własnej poczytalności. Czekanie aż coś się zmieni to zachowanie bierno-agresywne.

Twoje wsparcie dzisiaj, A NIE JAK twoja naiwność Cię zabije!

sesja wsparcia 1:1

Osobowości współzależne kierujące się instynktem.

Kończące w relacjach bez deklaracji, przyciągając te same schematy prowadzące do nadużyć z niedojrzałymi osobami.

Dlaczego?

1. Pociąga ich Szybka i łatwa konsumpcja fizyczna

2.Łykanie obietnice bez pokrycia (brak dystansu i dojrzałości)

3.braK POCZUCIA Własnej wartości, solidnych psychologicznych granic – pseudowartość pochodzi z bycia w związku byle uniknąć poczucia PUSTKI i samotności

4.Ignorowanie czerwonych flag i chęć zmiany drugiej osoby kiedy najbardziej potrzebna jest zmiana w swoim zachowaniu i nawykach relacyjnych

Obecność lęku jest sygnałem występowania konfliktów. Nie mogę lub muszę = nie chce. Moje zachowania wymykają się spod kontroli.

Albo chcecie mieć rację, mając reakcję, pielęgnując swoje mrzonki i nadzieizm albo chcecie przeżyć i mieć efekty!

Brak decyzji w słusznej dla siebie sprawie, czekanie i odwlekanie to sygnał zachowania bierno-agresywnego, kiedy zatraca się dla status-quo!

🎯

sesja wsparcia 1:1

Co zrobi z Ciebie DARVO?

Czy padliście jej ofiarą>

materiał  jest dla Ciebie pod warunkiem, że jesteś świadoma osobą i chcesz dokonać zmian w swoim życiu, zamiast jedynie o nich myśleć i jesteś zdolna do autorefleksji i konstruktywnego rozwiązania swoich wyzwań.

Dzisiaj.

Jeśli jesteś jedynie ciekawa i chcesz się poczuć lepiej – nie jestem mentorem dla Ciebie!

Unikanie życia idzie w parze z adekwatnym unikaniem osobistej odpowiedzialności za samodzielność.

Bez całkowitej samodzielności oraz zaufania do siebie bez pytania o cudzy feedback nie ma autonomii.

Bez autonomii czyli całkowitego zaufania nie może być mowy o autorytecie.

Jeśli chce nie szacunku to jakakolwiek współzależność potrzebuje z niego zniknąć.

Nie da się całe życie chodzić w kasku, szukać asekuracji i jednocześnie mieć policzalne oraz powtarzalne efekty.

Pierwszym punktem jest odwaga, aby skonfrontować nie z rzeczywistością bez dystorsji – jeśli zmieni się swoje zachowanie – zmieni się rzeczywistość – nie może być inaczej.

Jedyną osobą  od której można wymagać zmian jestem ja.

sesja wsparcia 1:1

Po czym poznać dojrzałą i zdrową psychicznie osobę nadającą się do relacji.

Po jej reakcji na postawioną granicę.

Paradoksalna reakcja świadczy o braku samo-regulacji czyli kontroli, jaką może mieć jedynie ktoś, kto jest zdolny do autorefleksji.

Jakość życia będzie zawsze adekwatnie zależna od relacji w jakie człowiek się angażuje i utrzymuje.

Miarą jakości w relacjach jest komunikacja serca z dniem nr 1.

Albo ją zbudujesz albo zrujnujesz.

Albo kompetencja albo klapa po całości.

Jest wybór – wybór daje wolność. WOlność dalej moc.

Klik:

Mistrz komunikacji serca

Mistrz KOMUNIKACJI serca

Kto stworzy GENIALNE relacje – osoba, która zintegrowała wszystkie te kompetencje  a nie je jedynie pojęła  intelektualnie z grubsza.